Generation Z-ის თაობის წარმომადგენელი და კინოს მოყვარული რომ ხარ, ნამდვილი ნეტარებაა. დღევანდელი ეპოქის განმსაზღვრელი ფილმები ტექნოლოგიური შესაძლებლობების წყალობით ნამდვილ სანახაობას, გაოცებასა და განცვიფრებას გვთავაზობენ. თუ 1990-იან წლებს გადავხედავ, ექსპერიმენტული და გაბედული ფილმების მთელ სიას აღმოვაჩენ, რომლებმაც კინო ხელოვნება ახალი და მომხიბვლელი მიმართულებებით განავითარეს. მიყვარს 1980-იანი წლების ბლოკბასტერების ბრწყინვალება და გაბედულება. მომწონს 1970-იანი წლების მკაცრი ინტენსივობა. მაგრამ ჩემს გულში განსაკუთრებული ადგილი უკავია კლასიკას. მათ არ ჰქონდათ ყველა ის თანამედროვე ხელსაწყო და ტექნიკური მიღწევა, რომლებსაც ბოლო დროის ფილმები ეყრდნობიან, მაგრამ ეს უბრალოდ ნიშნავს, რომ მათი ისტორიები და შესრულება სრულყოფილი უნდა ყოფილიყო; ხშირ შემთხვევაში, ისინი მართლაც ასეთი იყო. პერსონაჟებითა და სულიერებით მდიდარმა ადრეული კინოს ყველაზე დაფასებულმა კლასიკამ მიაღწია მარადიულობას, რის გამოც ისინი თითქმის 100 წლის განმავლობაში ელეგანტურად ბერდებოდნენ და კიდევ 100 წლის განმავლობაში გააგრძელებენ არსებობას. ამ ფილმების კლასიკად წოდებით თამამ განცხადებებს არ ვაკეთებ, მაგრამ დარწმუნებული ვარ, რომ მათ განმეორებით ყურებაში მარტო არ ვარ. ყველაზე მეტად რასაც სტენლი კუბრიკში აღვფრთოვანებული ვარ, არის მისი უნარი, ბრწყინვალედ იმუშაოს ჟანრების ფართო სპექტრში, თავისი საფირმო ხელწერა მიანიჭოს ყოველ მოყოლილ ამბავს, მაგრამ მაინც მზად იყოს შესაბამისი ტროპების გამოსაყენებლად, რითაც ის ყველა დროის ერთ-ერთ ყველაზე მრავალმხრივ კინორეჟისორად ჩამოყალიბდა. მან ოსტატურად აითვისა საშინელებათა, სამეცნიერო ფანტასტიკის, ანტისაომარი, კრიმინალური თრილერისა და ისტორიული ეპიკური კინოს ჟანრები, მაგრამ მისი ფილმი, რომელსაც ყველაზე ხშირად ვუბრუნდები, არის 1964 წლის ცივი ომის პოლიტიკური სატირა, „დოქტორი სტრეინჯლავი“. პიტერ სელერსი ბრწყინვალეა თავის სამივე როლში, მაგრამ ვფიქრობ, მისი შესრულების ძალას ეხამება ჯორჯ სი. სკოტის გენერალ „ბაკ“ ტერგიდსონის აგრესიულად ამერიკული პორტრეტის შთამბეჭდავი იუმორი – შესრულება, რომელსაც კომედიური კინოს ერთ-ერთ საუკეთესოდ მივიჩნევ. გარდა ამისა, სცენარის სიმკვეთრე სანახავია, მჟავე, დამცინავი იუმორით, რომლის გამეორებაც შემდგომში ცოტა ფილმმა შეძლო. ყოველი ნახვა შესანიშნავი ხუმრობის ან შესრულების გადაწყვეტილების აღმოჩენას მოასწავებს, რაც „დოქტორ სტრეინჯლავს“ უსასრულოდ ხელახლა საყურებელ კომედიურ კლასიკად აქცევს, რომელიც, ჩემი აზრით, ოდესმე გადაღებულ უდიდეს ფილმებს შორის გამორჩეულია. სამნახევარ საათთან მიახლოებული ხანგრძლივობის გამო, ხშირად ძნელია „შვიდი სამურაის“ საყურებლად საკმარისი დროის გამონახვა, მაგრამ როდესაც ასეთი შესაძლებლობა ჩნდება, ეს შესანიშნავი ფილმია ხელახლა სანახავად და გასართობად. თამამ განცხადებას არ ვაკეთებ, როდესაც ვამბობ, რომ აკირა კუროსავა ყველა დროის ერთ-ერთი უდიდესი კინორეჟისორია, კადრის კომპოზიციისა და ვიზუალური თხრობის პიონერი გენიოსი. 1954 წლის ეს ეპიკური ფილმი მისი მაგნუმ ოპუსია, მისი ყველაზე მნიშვნელოვანი მიღწევა (მრავალთაგან). მისი ისტორია შვიდი მეომრის შესახებ, რომლებიც გაერთიანდნენ პატარა სოფლის თავდასაცავად ბანდიტების სასტიკი ბანდისგან, ისეთივე მარტივია, როგორც დიდებული, და მან საფუძველი ჩაუყარა უამრავ მომდევნო ფილმს. მისი შთამბეჭდავი მოქმედებითი სანახაობისა და სიღრმისეული დრამის ნაზავი დიდებულია. ის მართლაც იდეალურ ბალანსს ამყარებს გაბედულ და თავხედურ ეპიზოდებსა და პერსონაჟებზე ორიენტირებულ რთულ კომპლექსურობას შორის, რომელიც ღრმად იკვლევს ღირსებისა და გმირობის იდეებს, მკვეთრი გაგებით მე-16 საუკუნის ფეოდალური იაპონიის სირთულეებისა და სამურაი მეომრებსა და მათ მიერ დაცულ გლეხებს შორის არსებული დაძაბულობის შესახებ. მხოლოდ პირველი აქტიც კი მომხიბვლელად მიმაჩნია, გუნდის შეკრება და პერსონაჟთა დინამიკის დამკვიდრება ემოციურად ჩამთრევია, რაც გზას უხსნის გაოცებასა და ინტენსივობას ბრძოლის დაწყებისას. „შვიდი სამურაი“ მეთოდური და ძლევამოსილია, არაჩვეულებრივი სიღრმის მქონე მძაფრსიუჟეტიანი ეპოსი, რომელიც ყოველი ხელახალი ნახვისას უმჯობესდება. ვფიქრობ, ჩარლი ჩაპლინმა ალბათ უკეთესი ფილმებიც გადაიღო – ერთ-ერთი მათგანი ამ სიაში უფრო მაღლა დგას – მაგრამ „ბიჭუნას“ ხიბლი და გულწრფელობა დაუძლეველია. ჩაპლინი, როგორც ყოველთვის, ბრწყინვალეა თავის საკულტო მაწანწალას პერსონაჟში – ცელქი, ქუჩის გამოცდილების მქონე თაღლითი ოქროს გულით, მაგრამ ფილმის ემოციური გავლენის უმეტესი ნაწილი შვიდი წლის ჯეკი კუგანის მხრებზე მოდის, რომელმაც კინოისტორიაში ბავშვი მსახიობის სავარაუდოდ უდიდესი შესრულება შემოგვთავაზა. მისი გაოცება, თავხედობა და უმანკოება აძლიერებს იგივე თვისებებს მაწანწალაში, ამავე დროს ავსებს მის ცინიზმს და მწარე უკეთურებას. ფილმში იმდენი დიდებული ეპიზოდია, რომ მათი ჩამოთვლა შეუძლებელია, მაგრამ ჩემთვის ყველაზე გამორჩეულია ეზოში ჩხუბის სცენა, ფანჯრის დამსხვრევის სქემა და მისი შემდგომი ამბავი პოლიციელთან, და, რა თქმა უნდა, კულმინაციური დევნის სცენა, რომელშიც მაწანწალა სულისშემძვრელი სასოწარკვეთილებით იბრძვის ბავშვთა სახლის მუშაკების წინააღმდეგ, რომლებიც ბიჭუნას წასაყვანად მოვიდნენ. ეს ეპიზოდი, ჩემი აზრით, არის მუსიკის საუკეთესო გამოყენება, რაც აქამდე უხმო კინოში მინახავს, კონფლიქტს ხელშესახები გულისტკივილითა და სიყვარულით ავსებს. „ბიჭუნა“ მრავალჯერადი ნახვის ღირსია ამ ყველა სცენისა და მრავალი სხვა მიზეზის გამო, მაგრამ ეს ასევე ჩემი პირველი ჩაპლინის ფილმია, ამიტომ მას განსაკუთრებული ადგილი უჭირავს ჩემს გულში და სასიამოვნოა მისი განმეორებით ყურება. ის, შესაძლოა, უხმო კინოსადმი ჩემი სიყვარულის კიდევ ერთი დადასტურება იყოს, მაგრამ ცოტა ვინმე უარყოფს მის სიდიადეს.