60-იან წლებში როკ-მუსიკის უზარმაზარი რაოდენობა გამოვიდა, შესაძლოა 70-იანებში მეტიც, შემდეგ კი 80-იანებში ოდნავ ნაკლები (ალბათ?), მაგრამ მაინც საკმაოდ დიდი მოცულობით. ეს ათწლეულები იმიტომ არის გამორჩეული, რომ ისინი ძირითადად კლასიკური როკის ერას წარმოადგენენ. თუ რაღაც ტრადიციულად როკ-მუსიკას ჰგავდა, ან ოდნავ უფრო ექსპერიმენტული იყო, მაგრამ გამოუშვა არტისტმა, რომელიც ცნობილია თავისი როკ-მუსიკით, მაშინ ამ მუსიკას ალბათ კლასიკური როკი შეიძლება ეწოდოს. აქ განმარტება ფართოა, რადგან რთულია ისეთი ალბომების პოვნა, რომლებიც მთლიანობაში კარგია და ამავე დროს, ყურადღების მიღმა დარჩა. არსებობს უამრავი კარგი ალბომი, რომლებიც ფართოდ არის შექებული, და ალბათ ბევრი ცუდიც, რომლებიც ძირითადად მივიწყებულია, მაგრამ კარგი ალბომები, რომლებიც ან დავიწყებას მიეცა, ან გამოშვებისთანავე სათანადოდ არ იყო დაფასებული? მათი პოვნა ცოტა უფრო რთულია. გასაგები რომ იყოს: ამ ალბომებიდან ყველა არ არის დავიწყებული. ზოგი უბრალოდ ცოტა მეტ სიყვარულს იმსახურებს, ან დაჩრდილულია თავისი არტისტების სხვა, უფრო აღიარებული ალბომებით. ზოგჯერ ეს იმიტომ ხდებოდა, რომ ასეთი ალბომები თავის დროზე ოდნავ წინ უსწრებდა. იმის თქმა, რომ ალბომში მხოლოდ ორი ძალიან კარგი სიმღერაა, შესაძლოა, ალბომს არც ისე დიდებულად ჟღერდეს, მაგრამ „ფრეზენსი“ (Presence) მხოლოდ შვიდი ტრეკისგან შედგება. სამიდან ორი ცუდი არაა, და შვიდიდან ორი არც მსოფლიოში ყველაზე უარესი რამაა. ასევე, „ჩაი ერთისთვის“ (Tea for One) კარგი დასასრულია, თუნდაც ალბომის თითოეულ მხარეს გახსნილი ორი სიმღერა – „აქილევსის უკანასკნელი ბრძოლა“ (Achilles Last Stand) (განსაკუთრებით) და „არავინაა დამნაშავე, ჩემს გარდა“ (Nobody’s Fault but Mine) – გამოირჩეოდეს ყველაზე მეტად. თუ ამ სამი სიმღერის ხანგრძლივობას შეკრებთ, მიიღებთ 26 წუთს, რაც ამ 44-წუთიანი ალბომის ნახევარზე მეტია. რა თქმა უნდა, ლედ ზეპელინის (Led Zeppelin) საუკეთესო ალბომები ძალიან თანმიმდევრულია და რამდენიმე შესანიშნავ სიმღერაზე მეტს შეიცავს. ეს აშკარაა, თუ ჯგუფის პირველ ექვს ალბომს იცნობთ. მიუხედავად ამისა, როგორც მათი მეშვიდე ნამუშევარი, „ფრეზენსი“ საშინელი არ არის. ის ნაბიჯ-ნაბიჯ ჩამორჩება, ხოლო ხარისხი კიდევ უფრო დაეცა ალბომებისთვის #8 და #9 (ბოლო ორი), მაგრამ „ფრეზენსი“ არ არის სრული კრახი და მაინც ღირს მოსმენად, თუ ამ კლასიკური მძიმე როკის ჟღერადობა მოგწონთ. დევიდ ბოუი (David Bowie) არა მხოლოდ მუდმივად ცვლიდა თავის ჟღერადობას და სტილს ყოველ ერთ ან ორ ალბომში, არამედ თუ მის ყველა გამოშვებულ ალბომს გადახედავთ, ისინი ხარისხითაც საკმაოდ განსხვავდებიან. ის ნამუშევრები, რომლებიც საოცარია, საკმარისზე მეტია იმის დასამტკიცებლად, თუ რატომ ითვლება ის ყველა დროის ერთ-ერთ უდიდეს არტისტად, მაგრამ მას 100%-ით შესანიშნავი ალბომები არ გამოუშვია. მაგალითად, თუ „დაიმონდ დოგსს“ (Diamond Dogs) შეხედავთ... ის მაინც კარგია. ეს სრული ჩავარდნა არ იყო. თუ ბოუის ჩავარდნებს ეძებთ, 70-იან წლებში ბევრს ვერ იპოვით. შესაძლოა, Pinups, მაგრამ ეს ქავერ-ალბომი იყო, ამიტომ სტუდიურ ალბომებთან შედარება უფრო რთულია. „დაიმონდ დოგსზე“ ის თავის გლემ-როკის სტილშია, მაგრამ გარკვეული შემცირებული ეფექტურობით, „ზიგი სტარდასტის და მარსის ობობების აღზევებასა და დაცემასთან“ (The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars) და „ალადინ სეინთან“ (Aladdin Sane) შედარებით. მიუხედავად ამისა, „რებელ რებელ“ (Rebel Rebel) მისი ერთ-ერთი საუკეთესო სიმღერაა, და ამ ალბომში მიმოფანტულია უამრავი სხვა, უფრო მეტად მყარი ტრეკი. 70-იანი წლების მიღმა გასვლა, თუ ნილ იანგის (Neil Young) ფანი ხართ, ველურია. თქვენ ნამდვილად არ იცით, რას მიიღებთ. მისი 1979 წლის შემდეგ შექმნილი ზოგიერთი ალბომი საუკეთესო ნამუშევრების დონეს აღწევს, ხოლო სხვა დროს მან „ტრანსის“ (Trans) მსგავსი რამ შექმნა. ამის დაცვა აქ არსებული ალბომების უმეტესობაზე რთულია, რადგან მისი დიდი ნაწილის როკად განსაზღვრა ძნელია, და ასევე, არ არის რთული იმის დანახვა, თუ რატომ შეიძლება ზოგიერთისთვის მისი მოსმენა რთული იყოს. ეს ნილ იანგის კრაფტვერკის (Kraftwerk) შთაბეჭდილებაა, ზოგჯერ როკის ელემენტებით. ამ ავტორის აზრით, ნილ იანგი რატომღაც ახერხებს, რომ ეს იმუშაოს, და „ტრანსი“ ზოგჯერ ჭეშმარიტად მიმზიდველია, ხოლო ზოგჯერ ისეთივე შთამნთქმელი, როგორიც ზოგიერთისთვის ავტოკატასტროფებია. ეს მას „კარგს“ ხდის თუ არა, სხვა საკითხია, მაგრამ მთელი ალბომის სიმამაცე ნამდვილად აღსანიშნავია. „ლითლ ქრიჩერზ“ (Little Creatures) თოქინგ ჰედსის (Talking Heads) დისკოგრაფიისთვის ის არის, რაც „ფრეზენსი“ (Presence) იყო ლედ ზეპელინის (Led Zeppelin) დისკოგრაფიისთვის. ერთადერთი განსხვავება ისაა, რომ „ლითლ ქრიჩერზ“ იყო #6 ალბომი, მაშინ როდესაც „ფრეზენსი“ იყო #7. მაგრამ ორივე შემთხვევაში, მანამდე გამოშვებული ალბომების სერია საგრძნობლად უფრო ძლიერი იყო. ასევე, ორივე ჯგუფმა ზემოხსენებული ალბომების შემდეგ კიდევ ორი ალბომი გამოუშვა, და ორივე წყვილი ალბომი შესაბამისად, „ლითლ ქრიჩერზზე“ და „ფრეზენსზე“ სუსტი იყო. კიდევ ერთი შედარების წერტილი: ორივე ალბომში არის ორი შესანიშნავი სიმღერა, შემდეგ კი რამდენიმე ღირსეული, მაგრამ არა აუცილებლად საოცარი. „ლითლ ქრიჩერზის“ შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ „ენდ ში ვოზს“ (And She Was), რომელიც შესანიშნავი დასაწყისია, შემდეგ კი „როუდ თუ ნოუვეას“ (Road to Nowhere), რომელიც სრულყოფილი დასასრულია. შესაძლოა, ხარისხის დაცემა იმის ნიშანი იყო, რომ თოქინგ ჰედსისთვის დასასრული ახლოვდებოდა, მაგრამ ყოველ შემთხვევაში, აქ არსებული გამორჩეული მომენტები ალბომის არსებობას ამართლებს და მას საერთო ჯამში მყარ ნამუშევრად აქცევს. „ქის მი ქის მი ქის მი“ (Kiss Me Kiss Me Kiss Me) ალბომით ზე ქიურიმ (The Cure) სცადა შეექმნა თავისი „თეთრი ალბომი“ (White Album), ან შესაძლოა, „ლონდონ ქოლინგი“ (London Calling), მაგრამ ეს ბითლზის (The Beatles) ან ქლეშის (The Clash) მსგავსად ვერ მოახერხა. ეს ორმაგი ალბომია, რომელიც რაოდენობას ხარისხზე მაღლა აყენებს, და თითქმის 75 წუთიანი ხანგრძლივობის მუსიკას მოიცავს.