შესაძლოა, მივიღოთ საკომისიო ბმულებიდან განხორციელებული შესყიდვებიდან. კლინტ ისტვუდი კინოს ერთ-ერთი უდიდესი ხატია, რომელმაც ჟანრების მიხედვით, განსაკუთრებით კი ვესტერნებში, უამრავი საკულტო როლი შეასრულა და ამით თავი კინოვარსკვლავთა ყველა დროის საუკეთესოთა შორის დაიმკვიდრა. კამერის წინ მის ნამუშევრებზე არანაკლებ შთამბეჭდავია ის დრო, რომელიც მან კამერის უკან გაატარა. როდესაც 1971 წელს, ფსიქოლოგიური თრილერით „ითამაშე მისტის ჩემთვის“, რეჟისორობა დაიწყო, ისტვუდმა მაშინვე დაამტკიცა თავი, როგორც უმაღლესი დონის მრავალმხრივი შემოქმედი. მისი ნიჭი მყისიერად განვითარდა, რამაც ადრეულ ეტაპზევე შეაქმნევინა არაერთი შედევრი და კინოშედევრების შექმნას განაგრძობდა მე-5 სამუშაო ათწლეულშიც (და მე-8 ცხოვრებისეულ ათწლეულშიც). გადაღებებზე ის ცნობილია, როგორც სასიამოვნო და ეფექტური რეჟისორი, რომლის გამარტივებული მიდგომის გამო, სამუშაო დღეები ხშირად ლანჩამდე სრულდებოდა. მისი ფილმებიც ამას ასახავს, ხშირად მინიმალისტური ატმოსფეროთი, რომელიც ნებისმიერ ჟანრს პრაქტიკულ, დახვეწილ და შთამბეჭდავ ხელოვნებად აქცევს. როგორც ნებისმიერ ნაყოფიერ რეჟისორს, მასაც აქვს ნაკლებად შთამბეჭდავი ნამუშევრები, მაგრამ ისტვუდი რეჟისორია, რომელიც ყოველთვის ახერხებს უფრო აზრიან თემებს დაუბრუნდეს. მისი ფილმები ხშირად იკვლევს ადამიანური და საზოგადოებრივი სულის რთულ კომპლექსურობას, რაც ართულებს მისი ზოგჯერ გაბედული პოლიტიკური შეხედულებების საკამათო საზოგადოებრივ აღქმას. ისტვუდისთვის ფილმები თავისთავად მეტყველებს. წარმოგიდგენთ კლინტ ისტვუდის რეჟისორობით შექმნილ 10 საუკეთესო ფილმს, რეიტინგის მიხედვით. ისტვუდის ოსკაროსანი 2004 წლის სპორტული მელოდრამა მაყურებლისთვის გამანადგურებელი სევდის მომტანი ნამუშევარია. ჰილარი სვონკი ასრულებს მოკრივე მეგი ფიცჯერალდის როლს, რომელიც გაცვეთილ, გამაგრებულ, ძველებურ მწვრთნელ ფრენკი დანს (ისტვუდი) მიმართავს. „მილიონ დოლარიანი გოგონა“ ადვილად შეიძლებოდა ყოფილიყო მოკრძალებული ამბიციების მქონე ფილმი, რომელიც არ გასცდებოდა კლასიკურად გასართობ ჰოლივუდურ დრამას, სადაც პერსონაჟები ტრიუმფალურად გადალახავენ დაბრკოლებებს. მაგრამ ეს ნამდვილად არ ხდება „მილიონ დოლარიან გოგონაში“, რომელიც ტრაგიკულ, ზოგჯერ მორბიდულ ტრაქტატად იქცევა ოცნებების გაქრობაზე. ამას კიდევ უფრო ეფექტურს ხდის მისი მოულოდნელი განვითარება და ისტვუდის საიმედოდ მყარი რეჟისურა, რომელიც უპრობლემოდ გადადის აუტსაიდერი სპორტული ფილმიდან გამანადგურებელ ცრემლიან ისტორიაში. „მილიონ დოლარიანი გოგონა“ ასევე ეფექტური მაგალითია იმისა, თუ როგორ აცოცხლებს ისტვუდი თავის პერსონაჟებს. პოლ ჰეგისის სცენარზე დაყრდნობით, ისტვუდი აძლიერებს სცენარის ძირითად ასპექტებს სვონკისა და საკუთარი თავისგან შთამბეჭდავი შესრულებით. ეს ორი, როგორც შემსრულებელი, ქმნის სარწმუნო, მჭიდრო კავშირს, რომელიც სცენარის ფატალისტური და ემოციური ასპექტებით იმართება. „მილიონ დოლარიანი გოგონა“ ემოციური განადგურების ცეცხლში გახვევს მაყურებელს, მაგრამ ისტვუდი გულისტკენის მიღმა ჭეშმარიტ კაცობრიობასა და სიყვარულს პოულობს. „კანონგარეშე ჯოზი უელსი“ არის ფილმი, რომელსაც ისტვუდი თავად მიიჩნევს თავისი კარიერის ერთ-ერთ მწვერვალად – და ეს კარგი მიზეზით. ეს სუბვერსიული 1976 წლის ვესტერნი რეჟისორსა და ვარსკვლავს კამერის მიღმა მუშაობის კარიერის პირველ ათწლეულში გვაჩვენებს, რაც ხელს უწყობს მისი სტატუსის განმტკიცებას, როგორც მრავალმხრივი შემოქმედებითი ძალის. სონია ჩერნუსისა და ფილიპ კაუფმანის მიერ დაწერილი, საკამათო ნოველისტის, ასა ერლ „ფორესტ“ კარტერის 1972 წლის წიგნის „მეამბოხე კანონგარეშე: ჯოზი უელსი“ მიხედვით, ფილმში ისტვუდი მოგვითხრობს კიდევ ერთი ლეგენდარული ვესტერნის გმირის, უელსის, სამხრეთელი ფერმერის ამბავს, რომელიც სამოქალაქო ომის დროს კონფედერაციულ არმიას უერთდება, რათა შური იძიოს კავშირის ჯარისკაცებზე, რომლებმაც ფილმის დასაწყისში მისი ოჯახი მოკლეს. როდესაც ომი გარდაუვალ დასასრულს უახლოვდება და უელსი მორიგ ჯერზე თავს აღწევს მატყუარა ლიდერების ხელში სიკვდილს, ის მიტოვებულ ამერიკაში, იმპერიალიზმის მიერ შექმნილ სივრცეში, ახალ ოჯახს პოულობს. „კანონგარეშე ჯოზი უელსი“ მრავალი კუთხით პრობლემური პროექტი იყო – ცნობილია, რომ მას თან ახლდა კულისებს მიღმა არსებული დიდი დაძაბულობა, რამაც საბოლოოდ განაპირობა ისტვუდის მიერ კაუფმანის გათავისუფლება, რომელიც თავდაპირველად რეჟისორი უნდა ყოფილიყო. ზედაპირულად, კავშირის ჯარისკაცების დემონიზება ყოფილი კუ-კლუქს-კლანის ორგანიზატორის მიერ დაწერილ ამბავში, ღრმად პრობლემურ პერსპექტივას გვთავაზობს. მაგრამ ისტვუდი პოულობს ისტორიის ღირებულ გულს, გამოსახავს სამყაროს არა მხოლოდ ჩრდილოეთისა და სამხრეთის დაპირისპირების, არამედ ადამიანისა და ექსპანსიონიზმისა და კოლონიალიზმის მორალური ბრძოლის კონტექსტში. საკუთარი თავის ჭეშმარიტად პოვნის ერთადერთი გზა არის მთელი ამ დაპყრობისა და მკვლელობის პროექტიდან გასვლა. ისტვუდის გვიანდელი პერიოდის, გარკვეულწილად თვითშეგნებული „მოხუცის“ ერას მწვერვალი, „ჯორი“ ემოციურად სევდიანიც არის და მხიარულად სასაცილოც. კიდევ რომელ ფილმში შეძლებთ ნახოთ ისტვუდი, რომელიც თვალის ჩაკვრით განასახიერებს ხანდაზმულ ოთხმოციანელს, რომელიც წუწუნებს ბავშვებზე და მათ ტელეფონებზე? მას, სავარაუდოდ, ნახევრად ახალგაზრდა ქალებთანაც კი აქვს ურთიერთობა. ეს ის დეტალებია, რომლებსაც მწერალი ნიკ შენკი (რომელმაც ასევე დაწერა „გრან ტორინო“ და „მიტირე, მაჩო“) შეაქვს ხანდაზმული ვეტერანის, ერლ სტოუნის ამ ისტორიაში, რომელიც ხდება