ქლოე ჟაო: „„ჰამნეტი“ ის წამალია, რომელიც სამყაროს სჭირდება“

ჟურნალი TheWrap: „ეს შეხსენებაა ჩვენი უსაზღვრო უნარის, გვიყვარდეს“, - ამბობს ოსკაროსანი რეჟისორი თავის უახლეს ფილმზე, რომელმაც მაყურებელი ცრემლებამდე მიიყვანა. „ეს ის წამალია, რომელიც სამყაროს სჭირდება“. ოსკარის ნომინაციების გამოცხადების დილით, ქლოე ჟაომ ღამის გადაღება დილის 4 საათზე დაასრულა, შემდეგ კი LAX-ისკენ აიღო გეზი, რათა 7 საათზე სანდენსზე გაფრენილიყო, სადაც მას „პიონერის“ (Trailblazer) ჯილდო გადასცეს. ძილიანმა, დაბნეულმა შეიტყო, რომ „ჰამნეტმა“, რომლის რეჟისორი და თანასცენარისტი რომანის ავტორ, მეგი ო’ფარელთან ერთად იყო, რვა ნომინაცია მოიპოვა, მათ შორის საუკეთესო სურათის, საუკეთესო რეჟისორის, საუკეთესო ადაპტირებული სცენარისა და საუკეთესო მსახიობი ქალისთვის (ჯესი ბაკლი). ფილმის ნომინანტების მადლიერების განცხადებები უწყვეტ ნაკადად მოდიოდა — მაგრამ საკუთარი წერილობითი მადლობის ნაცვლად, ჟაომ ვიდეო გააზიარა. ეს იყო გამოძახილი იმ ვიდეოსი, რომელიც ახლახან გავრცელდა ინტერნეტში, სადაც ის და „ჰამნეტის“ მთელი სამსახიობო გუნდი, კოსტიუმებში, Globe Theatre-ის გადასაღებ მოედანზე, რიანას სიმღერაზე „We Found Love“ ექსტაზურად ცეკვავდნენ. ახალ ვიდეოში ჟაო კამერას iPhone-ის ეკრანს უჩვენებს, რთავს იმავე რიანას ჰიტს და აეროპორტის მოსაცდელში ცეკვავს, ხელებს მუსიკის რიტმზე აყოლებს, რომელსაც მხოლოდ ის ესმის თავისი იასამნისფერი ყურსასმენებით. „უბრალოდ სიტყვები არ მქონდა“, — განაცხადა ჟაომ Zoom-ის საშუალებით მომდევნო კვირას, ლოს-ანჯელესში დაბრუნების შემდეგ. „ყველას მიმართ ისეთი მადლიერი და ბედნიერი ვიყავი. და ის გრძნობა, რაც Globe Theatre-ში გვქონდა, იმ კლიპში ცეკვისას — ვერც ერთი სიტყვა ვერ აღწერს მას. ასე რომ, როდესაც მსგავსი რამ ხდება… მე იმავე „სოფლის“ განცდა მაქვს. ყველაფერი, რისი გამოხატვაც შემიძლია, ჩემი სხეულით არის შესაძლებელი — ეს იყო ყველაზე გამომხატველი ფორმა იმ მომენტში.“ ჟაოს ჩვეულებრივ არ უჭირს საკუთარი აზრების გადმოცემა. (მასთან საუბრები მდიდარია და სავარაუდოდ მოიცავს კარლ იუნგის, იინ-იანგის ტაოისტურ პრინციპსა და მრავალ მეტაფორას, რომელიც დაკავშირებულია შემოქმედებითი ბაღის ოთხ სეზონთან). მაგრამ რაღაც სრულყოფილია იმაში, რომ ფილმის რეჟისორი, რომელიც ადამიანის ემოციების ასეთ პირველყოფილ კვლევას ეძღვნება, უსიტყვოდ ურთიერთობს. „ჰამნეტი“ არის ამბავი იმის შესახებ, თუ როგორ გლოვობენ აგნესი (ჯესი ბაკლი) და უილიამ შექსპირი (პოლ მესკალი) თავიანთი 11 წლის ვაჟის, ჰამნეტის (ჯაკობი ჯუპი) სიკვდილს ელისაბედისდროინდელ ინგლისში — აგნესი თავის განადგურებას გარედან გამოხატავს, უილიამი კი შინაგანად იყურება და თავის ტკივილს ინგლისურ ენაზე დაწერილ ერთ-ერთ უდიდეს პიესად, „ჰამლეტად“ აქცევს. ფილმი გვთხოვს, ღრმა გულწრფელობით განვიხილოთ შემოქმედებითი კათარზისის ძალა, და გასულ შემოდგომაზე ტელურაიდში პრემიერის შემდეგ, მან მაყურებელი აატირა. ბევრი ჩვენგანი დღეების განმავლობაში გულში ტკივილს გრძნობს. ჟაოსთვის, რომელიც 2021 წელს გახდა ისტორიაში მეორე ქალი, რომელმაც ოსკარი მოიპოვა საუკეთესო რეჟისორისთვის („ნომადლენდი“), ასეთი რეაქციები ყველაზე დიდი კომპლიმენტია, რაც კი შეიძლება წარმოიდგინოს. „იმედი მაქვს, ყველა მაყურებელი, ვინც კინოთეატრს ტოვებს და გრძნობს იმას, რასაც თქვენ გრძნობთ, გააცნობიერებს, რომ ეს შეხსენებაა ჩვენი უსაზღვრო უნარის, გვიყვარდეს“, — თქვა მან. „ეს მართლაც შესანიშნავია. ეს ის წამალია, რომელიც სამყაროს სჭირდება — თანაგრძნობისა და სიყვარულის უნარი. სამწუხაროდ, ამის მეორე მხარეს გლოვაა. მაგრამ ერთი მეორის გარეშე ვერ იარსებებს.“ „თქვენ ადრეც ყოფილხართ მსგავს სიტუაციაში, დაჯილდოების რბოლაში აღიარებული ფილმით. მაგრამ „ნომადლენდი“ 2020 წელს, პანდემიის დროს გამოვიდა, და დაჯილდოების სეზონი თითქმის მთლიანად ვირტუალური იყო, სანამ Union Station-ზე ოსკარის შემცირებული ცერემონია გაიმართებოდა. ეს განსხვავებული გამოცდილება უნდა იყოს. ეს სრულიად განსხვავებულია. მე არასოდეს ვყოფილვარ არც ერთ დაჯილდოებაზე, Union Station-ის ოსკარის გარდა. ამიტომ, ყველა დაჯილდოება, რომელზეც ამ სეზონზე მივდივარ, ჩემთვის პირველია. არასდროს ვყოფილვარ ამდენი ნაცნობი ადამიანის გარემოცვაში; არასდროს ვყოფილვარ ოთახში, სადაც ასეთი ენერგია ტრიალებს. ვერ ვიტყვი, რომ ეს უფრო ადვილია ან ნაკლებად ამაღელვებელი, რადგან ეს აქამდე არასდროს გამიკეთებია. ეს ყველაფერი ჩემთვის სრულიად ახალია.“ „კულტურული კლიმატი ნამდვილად განსხვავებულია. „ჰამნეტი“ გამოვიდა მაშინ, როდესაც გგონია, რომ სამყარო ინგრევა — ისე, „ნომადლენდი“… (იცინის) ეს სხვაგვარი ნგრევაა, რადგან (პანდემიის დროს) უცნაური გზით, ბუნებრივი კატასტროფა გვქონდა. ასე რომ, ჩვენ ვიპოვეთ საერთო ჰუმანურობა, რადგან რაღაც ჩვენზე დიდს ვებრძოდით. ახლა სხვანაირადაა. არის პოლარობა, დაყოფა და სიმკვეთრე ჩვენს შორის. ზოგიერთი თვალსაზრისით ეს ალბათ უფრო რთულია. და „ჰამნეტმა“ მაყურებელს კომფორტის განცდა შესთავაზა ხელოვნების საერთო გამოცდილებით. ის მომენტი Globe-ში, როდესაც აგნესი სცენაზე თავისი გარდაცვლილი შვილის ვერსიის შემსრულებელ მსახიობს უწვდის ხელს, ბევრი ადამიანისთვის შუქურა გახდა. ფიქრობთ, რომ ეს ჟესტი ახლა უფრო საჭიროა, ვიდრე მაშინ, როდესაც ფილმს იღებდით?“ „ჩემთვის არასდროს არის საქმე იმაში, რომ ვთქვა: „კარგი, ვნახოთ, რა სჭირდება სამყაროს“. ჩემს სულიერ მასწავლებელს, კარლ იუნგს, ნამდვილად სჯეროდა, რომ ნამუშევარი პირველ რიგში შინაგანი უნდა იყოს. მე, როგორც ხელოვანი, ზოგჯერ ვგრძნობ, რომ უფრო ადვილია გარედან ყურება: „რა სჭირდება გარე სამყაროს? მოდი, ის შევქმნათ.“ რადგან შინაგანად ჩახედვა მართლაც რთულია. მაგრამ ის, რაც შინაგანად გვჭირდება, არის ის წამალი, რომელიც გარე სამყაროს სჭირდება. ამიტომ, მე ვხელმძღვანელობდი ამ შინაგანი კითხვით: „რა მჭირდება მე? რა არის აქ ტკივილი? რას ვგრძნობ? როგორ შემიძლია ამის გამოხატვა და კავშირის დამყარება?“ როდესაც ფილმი გამოვიდა, ეს თითქმის იგივე სურვილია, იგივე…