თავისუფლად დაუკავშირდით მას ან გაეცანით მის ნამუშევრებს. ის ყველგანაა წარმოდგენილი: Upwork-ზე, YouTube-ზე, Spotify-ზე, SoundCloud-ზე, Collider-ზე, LinkedIn-ზე, Instagram-ზე. ზოგჯერ MCU-ს ავიწყდება, რომ ქორისთვალი მაგარია, შემდეგ კი ჯერემი რენერი ჩნდება და დაახლოებით ათ წამში გვახსენებს ამას. არანაირი ელვა. არანაირი სუპერ შრატი. არანაირი რკინის კოსტიუმი. მხოლოდ მშვილდი, დაუჯერებელი სიზუსტე, მუდმივად დაღლილი გამომეტყველება და იმ ადამიანის ენერგია, რომელსაც ძალიან ბევრი სისულელე უნახავს და მაინც თავის საქმეს აკეთებს. სწორედ ეს ხდის რენერის საუკეთესო მარველის ფილმებს ასეთ დამაკმაყოფილებელს: კლინტ ბარტონი ყოველთვის ადამიანური მასშტაბის გმირად აღიქმება ამ გიგანტური აპოკალიფსური ისტორიების ფონზე, რაც მის სცენებს განსხვავებულ სიმძიმეს სძენს. როდესაც ის სასაცილოა, მისი იუმორი მშრალი და ცხოვრებისეული გამოცდილებით გაჯერებულია. როცა გაბრაზებულია, მისი სიტყვები მწარეა. როცა ტკივა, რენერი არასოდეს დრამატიზირებს, ტკივილს უბრალოდ არსებობის საშუალებას აძლევს და ამით ოთახში მძიმე ატმოსფეროს ქმნის. ეს რეიტინგი ეხება იმ ფილმებს, სადაც კლინტი ყველაზე მახვილგონივრული, გამოსადეგი და ემოციურად ყველაზე რეალურია. ჩემი აზრით, ქვემოთ მოცემული საუკეთესო ნამუშევრები რენერს საშუალებას აძლევს, რომ ის იყოს არა მხოლოდ ის ბიჭი, რომელიც ისრებს ისვრის. ისინი მას აძლევენ საშუალებას იყოს სნაიპერი, გუნდელი, ქმარი, მეგობარი, აჩრდილი, ის, ვინც ამჩნევს იმას, რაც სხვებს გამორჩებათ. ყველაზე სახალისო რაც არის კლინტში „თორის“ ფილმში, ეს არის ის, თუ რა მცირე ეკრანული დრო ეთმობა მას და როგორ მყისიერად მაინც რეალურ ადამიანად აღიქმება. ის მშვილდით ზის, უყურებს ქაოსს, რომელიც მიოლნირის გარშემო ვითარდება, და რენერი მას სრულყოფილ პროფესიულ, ზედამხედველის განწყობას ანიჭებს — მშვიდი, დაკვირვებული, ოდნავ გაღიზიანებული, მზად არის იმოქმედოს, როგორც კი ვინმე სიტყვას იტყვის. ეს ძირითადად კამეოა, მაგრამ მუშაობს იმიტომ, რომ რენერი მას ისე თამაშობს, თითქოს კლინტს უკვე აქვს საკუთარი ცხოვრება, სამსახური და მოსაზრებები „იქ მყოფ იდიოტებზე“. ამას დიდი მნიშვნელობა აქვს. იმიტომ, რომ ეს მცირე გამოჩენა ქორისთვალის ტონს ქმნის MCU-ში, სანამ ქორისთვალი კინოფილმის ზომის როლს მიიღებდეს. რენერი მას ზუსტსა და მშრალს ხდის, ნაცვლად თვალისმომჭრელისა, რაც საბოლოოდ პერსონაჟის მთავარი უპირატესობა ხდება გუნდურ ფილმებში. „თორის“ ნახვის შემდეგ არ ფიქრობ: „ვაუ, ქორისთვალის დიდი სიუჟეტი!“ თქვენ ფიქრობთ: „მოიცადე, ვინ იყო ის ბიჭი და რატომ ჩანდა ასეთი ჩაკეტილი?“ და ეს შესანიშნავი პირველი შთაბეჭდილებაა, განსაკუთრებით უკანდახედვისას. რენერი „შურისმაძიებლები: უსასრულობის ომში“ თითქმის არ ჩანს, მაგრამ მისი გამოჩენა მაინც ისე ახდენს შთაბეჭდილებას, როგორც დარტყმა. კლინტ ბარტონი ფილმს ოჯახურ რეჟიმში იწყებს და სცენა ისე სწრაფად გადადის სიმშვიდიდან საშინელებაზე, რომ ზუსტად სწორი გზით სასტიკად აღიქმება. არანაირი სიტყვა. არანაირი დრამატული განვითარება. მხოლოდ დაბნეულობა, პანიკა და ის ავადმყოფური გაცნობიერება, რომ ადამიანები, რომლებსაც ის ეძახის, გაქრნენ. რენერი ამ სცენას ნედლად და მყისიერად თამაშობს, და ფილმი ამ მოკლე მონაკვეთიდან უზარმაზარ ემოციურ ღირებულებას იღებს, რადგან ის დანაკარგს საშინაო და პირადულ ხასიათს ანიჭებს. ეს დასაწყისი ასევე რაღაც ჭკვიანურს აკეთებს კლინტის ადგილისთვის MCU-ში: ის გვახსენებს, რომ მისი ფსონები განსხვავებულია. თორი (კრის ჰემსვორტი) კარგავს სამყაროს, ტონი (რობერტ დაუნი უმცროსი) კარგავს პროტეჟეს, სტივი (კრის ევანსი) კარგავს ბრძოლას გუნდის სულისთვის, ხოლო კლინტი კარგავს ოჯახს საკუთარ ეზოში. რენერის სახეზე აღბეჭდილი შოკი მაყურებელს მთელი ფილმის განმავლობაში მიჰყვება, მაშინაც კი, როცა ის ეკრანზე არ არის. მინიმალური ეკრანული დრო, მაქსიმალური დაზიანება. სწორედ ამიტომ არის ეს სცენა აქ მოხსენიებული. „შურისმაძიებლები: ალტრონის ეპოქა“ ქორისთვალის ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი ფილმია, რადგან ის საბოლოოდ აძლევს კლინტს საშუალებას, იგრძნოს თავი ადამიანად, რომელსაც საკუთარი ცხოვრება აქვს, ნაცვლად უბრალოდ „მშვილდოსანი ბიჭისა“ ფორმაციაში. რენერი აქ ავლენს კლინტის მშრალ იუმორს, ბრძოლის ველზე ფოკუსირებას და მის როლს, როგორც ყველაზე რეალისტური შურისმაძიებლისას. ფერმის სცენა იმდენად კარგად მუშაობს, რადგან ის მყისიერად ცვლის მის აღქმას. მოულოდნელად ის უკვე აღარ არის უბრალოდ კარგი მსროლელი სნაიპერი. ეს არის ქმარი, მამა, ადამიანი, რომელმაც რაღაც რეალური შექმნა მთელი ქაოსისგან მოშორებით. და რენერი აქ აბსოლუტურად ფლობს კლინტის მოტივაციურ მხარეს. ვანდა მაქსიმოფისთვის (ელიზაბეტ ოლსენი) წარმოთქმული სიტყვა მისი ერთ-ერთი საუკეთესო MCU მომენტია, რადგან ის ჟღერს ისე, რასაც კლინტი რეალურად იტყოდა წნეხის ქვეშ: პირდაპირი, პრაქტიკული, უცნაურად დამამშვიდებელი, ყოველგვარი თეატრალიზმის გარეშე. „ქალაქი დაფრინავს…“ — ასეთი ენერგიით არის სავსე ეს მონაკვეთი. ეს სცენა რენერის უმაღლესი დონეა — სახალისო, დაღლილი, კომპეტენტური და ღრმად ადამიანური, მაშინ როცა რობოტები სამყაროს განადგურებას ცდილობენ. ალტრონს უფრო დიდი სათაურები აქვს, მაგრამ კლინტის ყოფნა მას გულს უსინჯავს. ეს არის ფილმი, რომელიც ქორისთვალს საშიშს ხდის. ნამდვილად საშიშს. „შურისმაძიებლები“ კლინტს ლოკის კონტროლის ქვეშ აქცევს და ის მოულოდნელად ყველასთვის ერთპიროვნულ პრობლემად იქცევა. მისი გონებაკონტროლირებული ვერსია ძალიან კარგია. და ეს იმიტომ, რომ რენერი აშორებს სითბოს და ტოვებს წმინდა მისიის ეფექტურობას, ცივ ფოკუსს, არანაირ უაზრო სიტყვას, მხოლოდ მომაკვდინებელი სიზუსტის ენერგიას. ის ქორისთვალს ფილმის გარკვეული მონაკვეთისთვის საშინელებათა ელემენტად აქცევს, და ეს შთამბეჭდავია. გჯერა, რომ ამ ბიჭს შეუძლია „შილდის“ დღე შუაზე გატეხოს მშვილდითა და გარკვეული დაგეგმვით, რადგან რენერი ისე დამაჯერებლად ყიდის მის კომპეტენციას. შემდეგ ფილმი მას უბრუნებს გუნდურ ენერგიას, და ეს ცვლილება ისეთივე მნიშვნელოვანია. როგორც კი კლინტი ისევ თავის თავს უბრუნდება, რენერი იუმორსა და ნდობას უბრუნებს რიტმს, განსაკუთრებით ნატაშა რომანოვთან (სკარლეტ იოჰანსონი) სცენებში. მათ ისტორიას ფილმისთვის ტექსტურა მოაქვს ზედმეტი ექსპოზიციის გარეშე. საბოლოო ბრძოლისთვის ქორისთვალი აუცილებლად მოჩანს, რადგან ის აკეთებს იმას, რაც