„წყლის ქრონოლოგია“ დიდი ხნის ნანატრი ფილმია. კრისტენ სტიუარტმა რეჟისორული დებიუტის გეგმები ჯერ კიდევ 2018 წელს გამოაცხადა. 2022 წლისთვის მსახიობმა აღიარა, რომ „მოკვდებოდა“, თუ ფილმის გადაღებას ვერ შეძლებდა. ლიდია იუკნავიჩის მემუარების ადაპტაციაზე დახარჯული წლების მძიმე შრომა იგრძნობა ფილმის ყოველ კადრში — იგი, ფაქტობრივად, სისხლით, ოფლითა და ცრემლებითაა დაფარული. თუ შესაძლებელი იქნებოდა იუკნავიჩის გონების „გახსნა“ და შინაგანი ფიქრებისა და არეული გრძნობების პროექცია, „წყლის ქრონოლოგია“ სწორედ ასე გამოიყურებოდა: ფრაგმენტული და ხაზოვანი დროისგან მოწყვეტილი. საბოლოოდ, სიუჟეტი ფორმას იღებს, თუმცა სტიუარტის მიერ ტრადიციული ნარატიული სტრუქტურის გაბედული უარყოფა თავდაპირველად მის გაშიფვრას ართულებს. შთამბეჭდავი იმოჯენ პუტსი ლიდიას განასახიერებს მისი ცხოვრების სხვადასხვა ეტაპზე: მოზარდი პროფესიონალი მოცურავიდან, რომელსაც მოძალადე მამა აწამებს, ზრდასრულობამდე, როდესაც წერა ხდება მისი ხსნა დამოკიდებულებისგან, მწუხარებისგან და უწყვეტი ტკივილისგან. ლიდიას მოგონებები მის გონებაში მუდმივად არა იმდენად მოვლენათა განვითარების გამო რჩება, რამდენადაც სენსორული გამოცდილების გამო: საცურაო აუზის ხმაურიანი ხმები, სექსის სუნი, კანზე ტკივილის შეგრძნებები. დიდება უნდა მივაგოთ მონტაჟორ ოლივია ნირგაარდ-ჰოლმს, რომელმაც ფილმის ინტენსიური ახლო კადრებისა და კონტექსტისგან მოკლებული ვინეტების სწრაფი მონაცვლეობა „მეხსიერების ლექსად“ ააწყო, რომელიც ქაოსს აზრს სძენს. კადრების მონაცვლეობა წარსულსა და აწმყოს შორის დეტალურად გვიჩვენებს, თუ როგორ ერითმება ერთმანეთს ლიდიას ცხოვრების მომენტები. ერთ სცენაში, მისი ნაწერის საჯაროდ წაკითხვის მოწვევა აცოცხლებს მოგონებებს კოლეჯის სტიპენდიების შესახებ, რომლებიც მან სკოლის დამთავრების შემდეგ ვერ მიიღო. ტრავმა მოქმედებს, როგორც ფარული ეკალი, რომელიც ელოდება, რომ ნებისმიერ მომენტში გაანადგუროს ლიდიას სიხარული. არატრადიციული მონტაჟი ასევე ეჭვქვეშ აყენებს ფილმის მთხრობელის სანდოობას. იყო თუ არა კამათი ლიდიასა და მის პირველ შეყვარებულს შორის იუმორით თუ ბოროტებით სავსე? მას ორივე ახსოვს. ლიდიას მოგონებები მის გონებაში მუდმივად არა იმდენად მოვლენათა განვითარების გამო რჩება, რამდენადაც სენსორული გამოცდილების გამო: საცურაო აუზის ხმაურიანი ხმები, სექსის სუნი, კანზე ტკივილის შეგრძნებები. ფილმის 16მმ-იან ფირზე გადაღებით, სტიუარტი ფერისა და ტექსტურის მიმართ გამჭრიახ მზერას ავლენს. ლიდიას ბუნდოვანი მოგონებები იწყება სისხლის გუბეებით აბაზანის იატაკზე და ფილის ჯვარედინი ნიმუშით, რომელიც მუხლზე აქვს აღბეჭდილი. კინოხელოვნების სამყაროს დაპყრობის შემდეგ ისეთი რეჟისორების ნამუშევრებში, როგორებიც არიან კელი რაიჰარდტი („Certain Women“), ოლივიე ასაიასი („Clouds Of Sils Marina“), პაბლო ლარაინი („Spencer“) და დევიდ კრონენბერგი („Crimes Of The Future“), სტიუარტი არასოდეს იქნებოდა ტრადიციული რეჟისორი. და რაც არ უნდა დამაბნეველი იყოს, მისი პირველი ნამუშევარი არის ფართო, ლირიკული ტილო, რომელშიც ის გაბედულად აძლევს მაყურებელს უფლებას, თავად გაიაზროს მისი წყლის გამოსახულებები. როგორც რეჟისორს, შეგიძლია ან ჩაიძირო, ან გაცურო, და სტიუარტი მზადაა ამ წყლებში შესაცურებლად.