როდესაც „ბნელი რაინდი“ 2008 წელს გამოვიდა, მან სამუდამოდ შეცვალა სუპერგმირული ფილმების შექმნის წესი და წლობით მოახდინა გავლენა მოქმედებით და სამეცნიერო-ფანტასტიკურ ჟანრებზე. ქრისტოფერ ნოლანმა დაამტკიცა, რომ კომიქსების ისტორიები შეიძლებოდა ყოფილიყო რეალისტური კრიმინალური ეპოსები, ფსიქოლოგიურად ღრმა პერსონაჟების კვლევები და პრესტიჟული დრამები ერთდროულად. სტუდიებმა მაშინვე მიაქციეს ყურადღება და დაიწყეს DC-ის უზარმაზარი წარმატების გამეორება. „ბნელი რაინდის“ გამოსვლის შემდეგ წლებში, რიმეიქებისა და ფრენჩაიზის ახალი ნაწილების ტალღამ სცადა ამ მძიმე რეალიზმის, მორალური სირთულისა და ოპერული სერიოზულობის გამეორება. ბევრმა ხაზი გაუსვა სერიოზულ შესრულებას და რეალისტურ წარმოშობის ისტორიებს. ყველამ ვერ მიაღწია წარმატებას, მაგრამ თითოეული მათგანი გვიჩვენებს, თუ რამდენად ღრმად შეცვალა „ბნელმა რაინდმა“ ბლოკბასტერული ამბების თხრობა 2010-იან წლებში. „საოცარი ადამიანი-ობობა“ „ბნელი რაინდის“ გამოსვლიდან სულ რაღაც ოთხ წელში გამოვიდა და ნოლანის შთაგონებას ამაყად ატარებდა. რეჟისორმა მარკ უებმა უკუაგდო სემ რაიმის ტრილოგიის ფერადი მელოდრამა და უფრო ცივი, რეალისტური ესთეტიკისკენ მიიწია. ფილმი ხაზს უსვამს ურბანულ რეალიზმს, ხელის კამერის გამოყენებას და ფსიქოლოგიურად დამძიმებულ პიტერ პარკერს. ეს ადამიანი-ობობა დანაშაულისა და მიტოვების გრძნობებთან იბრძოდა. ამიტომ, ენდრიუ გარფილდის ადამიანი-ობობა ინტროსპექციას ანიჭებს უპირატესობას ხუმრობების ნაცვლად. მარკეტინგიც კი უბიძგებდა „ნამდვილი, მოუყოლი ისტორიის“ იდეას, რაც ეხმიანებოდა „ბეტმენი: დასაწყისის“ რეალისტურ გადატვირთვის ენას. „ხვლიკი“ შესაძლოა კულტურული გავლენით ჰით ლეჯერის ჯოკერს ვერ შეედრებოდეს. თუმცა, ტონი აშკარად იგივე პრესტიჟულ სერიოზულობას მისდევს. „საოცარი ადამიანი-ობობა“ გამოირჩევა მდუმარე ფერებით, სერიოზული რიტმით და ემოციური ტრავმით — ყველა ის მახასიათებელი, რამაც „ბნელი რაინდი“ ნაკლებად პულპურსა და უფრო კრიმინალურ კინოს დაამსგავსა. „იქს-ადამიანები: პირველი კლასი“ ღიად იყო ჩაფიქრებული, როგორც პრესტიჟული გადატვირთვა ნოლანის ბეტმენის ტრილოგიის სტილში. რეჟისორმა მეთიუ ვონმა აღიარა, რომ მას სურდა იქს-ადამიანებისთვის გაეკეთებინა ის, რაც ნოლანმა ბეტმენისთვის გააკეთა. ის აქტიურად ცდილობდა ფანტასტიკური პერსონაჟების ემოციურ რეალობაში დასაბუთებას. მოკრძალებული დასაწყისიდან ბლოკბასტერულ ფილმებამდე, ბეტმენმა მნიშვნელოვანი ტრანსფორმაციები განიცადა, რომლებიც სცილდება ხატოვან მოსასხამსა და კაპიუშონს. სპექტაკლზე ორიენტირებული ამბის თხრობის ნაცვლად, „პირველი კლასი“ ფოკუსირებულია ჩარლზ ქსავიესა და ერიკ ლენშერის იდეოლოგიაზე, მეგობრობასა და ღალატზე. ქასთინგი იყო მთავარი. ჯეიმს მაკევოი და მაიკლ ფასბენდერი შექსპირისეულ სიმძიმეს მატებენ მუტანტების პოლიტიკას, ხოლო ჯენიფერ ლოურენსი მისტიკას მრავალშრიან მოწყვლადობას სძენს. ცივი ომის პერიოდი აძლიერებს რეალურ სამყაროს რისკებს, რაც ნოლანის მიერ კრიმინალისა და ტერორიზმის ჩარჩოების გამოყენებას ეხმიანება. თუმცა „ბნელ რაინდზე“ უფრო ფერადი, „პირველი კლასი“ მოიცავს მორალურ ორაზროვნებასა და პერსონაჟებზე ორიენტირებულ დრამას. ის წარმოადგენს ეპოქას, როდესაც სუპერგმირული გადატვირთვები პრიორიტეტს ანიჭებდნენ სამსახიობო სიმძიმეს CGI-ის პომპეზურობის ნაცვლად. „ფანტასტიკური ოთხეული“ პოზიციონირებული იყო, როგორც Marvel-ის „პირველი ოჯახის“ უფრო ბნელი, რეალისტური გადააზრება. რეჟისორი ჯოშ ტრენკი სხეულის საშინელებასა და ფსიქოლოგიურ რეალიზმს უმიზნებდა. ის ცდილობდა გამოეკვლია ოთხი ახალგაზრდა მეცნიერის ტრავმა, რომლებიც მოულოდნელ ფიზიკურ მუტაციებს უმკლავდებოდნენ. პროდიუსერმა საიმონ კინბერგმა ნოლანის პრაქტიკული, სერიოზული მიდგომა მკაფიოდ დაასახელა, როგორც მთავარი შთაგონება. ადრეული კადრები ნელა განვითარებად პერსონაჟთა კვლევაზე მიუთითებდა, ნოლანის ფრენჩაიზის ტონთან უფრო ახლოს, ვიდრე ტრადიციულ სუპერგმირულ თავგადასავალთან. სამწუხაროდ, სტუდიის ჩარევამ მკვეთრად შეცვალა საბოლოო პროდუქტი. Fox-მა, გავრცელებული ინფორმაციით, ფილმი ხელახლა დაამონტაჟა, პერსონაჟებზე ორიენტირებული ელემენტები სტანდარტული ბლოკბასტერული რიტმების სასარგებლოდ შეამცირა. შედეგი ტონალურად არათანმიმდევრული იყო. ის მოექცა მძიმე რეალიზმსა და სტანდარტულ კომიქსების სპექტაკლს შორის – და საბოლოოდ ვერ მიაღწია იმ შეკრულ სიმძიმეს, რისკენაც აშკარად ისწრაფვოდა. „მაიმუნების პლანეტის აჯანყებამ“ ნოლანის სტრატეგია გაითავისა და საყვარელი ფრენჩაიზი რეალისტური პრიქველის თხრობით განაახლა. რეჟისორმა რუპერტ ვაიატმა, სცენარისტებთან რიკ ჯაფასთან და ამანდა სილვერთან ერთად, სპექტაკლზე მეტად რეალიზმზე გაამახვილა ყურადღება. კემპური სამეცნიერო-ფანტასტიკური გადაჭარბების ნაცვლად, ფილმი იკვლევს გენეტიკური ექსპერიმენტებისა და ფარმაცევტული ტესტირების ეთიკურ შედეგებს. კეისრის მოგზაურობა ინტიმური და ტრაგიკულია. ის ემოციური ლოგიკის ირგვლივ აიგო და არა პულპური თავგადასავლის. ვაიატმა ეს სტრატეგია „ბეტმენი: დასაწყისსაც“ კი შეადარა: წარმოშობის ისტორია, რომელიც მითოლოგიას სერიოზულ დრამად განიხილავს. რეალისტურმა ტონმა, თავშეკავებულმა ფერთა პალიტრამ და პერსონაჟებზე ორიენტირებულმა თხრობამ შედეგი გამოიღო. მან ერთ დროს კემპური ნაწარმოები კრიტიკოსების მიერ პატივცემულ ფრენჩაიზად აქცია. აშკარაა, რომ ნოლანის გავლენა სამეცნიერო-ფანტასტიკურ ფრენჩაიზებზე სუპერგმირებს სცდებოდა. „რობოკოპი“ გვიჩვენებს „ბნელი რაინდის“ წარმატების ერთ-ერთ ყველაზე გავრცელებულ არასწორ ინტერპრეტაციას. მას ეგონა, რომ უფრო ბნელი ავტომატურად უკეთესს ნიშნავს. რეჟისორმა ხოსე პადილამ და ვარსკვლავმა ჯოელ კინამანმა ჰიპერ-ძალადობრივი, სატირული 1987 წლის ორიგინალი ხელახლა წარმოაჩინეს, როგორც პირადობისა და კორპორატიული კონტროლის შესახებ პირქუში ფსიქოდრამა. პოლ ვერჰოვენის კლასიკა აბალანსებდა მწვავე სატირას აღმაშფოთებელ პულპურ ძალადობასთან. თუმცა, გადატვირთვა ძლიერად მიმართულია თვით-სერიოზულობისკენ. პრიალა, მდუმარე ფერთა პალიტრა და თავშეკავებული მოქმედების სცენები პრესტიჟულ სიმძიმეს უმიზნებენ, ვიდრე ანარქიულ გართობას. ნოლანის რეალისტური ტონისა და მორალური ინტროსპექციის იმიტაციის მცდელობისას, „რობოკოპს“ დაავიწყდა ორიგინალის სული.