კვირას 95 წლის ასაკში გარდაიცვალა რობერტ დიუვალი, ლეგენდარული მსახიობი, რომელიც სპეციალიზირებული იყო უხეში, რთული ხასიათის მამაკაცების განსახიერებაში. დიუვალის მეუღლემ, ლუსიანამ, მსახიობის გარდაცვალება დაადასტურა დიუვალის ოფიციალურ Facebook გვერდზე გაზიარებულ ჩანაწერში, სადაც მან დაწერა, რომ დიუვალი „მშვიდად, სახლში, სიყვარულითა და კომფორტით გარემოცული“ გარდაიცვალა. გარდაცვალების მიზეზი არ დასახელებულა. „მსოფლიოსთვის ის იყო ოსკარის მფლობელი მსახიობი, რეჟისორი, მთხრობელი“, - წერდა ლუსიანა. „ჩემთვის ის უბრალოდ ყველაფერი იყო. მისი გატაცება ხელობისადმი მხოლოდ პერსონაჟების, კარგი კერძებისა და სასამართლო დარბაზის მიმართ მის ღრმა სიყვარულს თუ შეედრებოდა. მრავალი როლიდან თითოეულში ბობი ყველაფერს დებდა თავის პერსონაჟებში და ადამიანის სულის ჭეშმარიტებაში, რომელსაც ისინი წარმოადგენდნენ. ამით მან ყველას დაგვიტოვა რაღაც მარადიული და დაუვიწყარი. გმადლობთ იმ მრავალწლიანი მხარდაჭერისთვის, რომელიც ბობს უჩვენეთ და იმ დროისა და კონფიდენციალურობისთვის, რომელსაც გვაძლევთ მის მიერ დატოვებული მოგონებების აღსანიშნავად.“ კინოკარიერაში, რომელიც 1960-იანი წლების დასაწყისში დაიწყო, დიუვალი 1970-იანი წლების „ახალი ჰოლივუდის“ ცენტრალური ფიგურა იყო, რომელმაც უხეშობა და სულიერება შემატა ისეთ ლეგენდარულ ნამუშევრებს, როგორებიცაა ჯორჯ ლუკასის, რობერტ ალტმანის და, ყველაზე მეტად, ფრენსის ფორდ კოპოლას ფილმები. ოსკარის მფლობელი, რომელიც თავადაც შესანიშნავი რეჟისორი აღმოჩნდა — მან ოსკარის ნომინაცია მიიღო 1997 წლის შესანიშნავ დრამაში „მოციქული“ მთავარი როლისთვის — ის ფილმებს სტაბილურ ყოფნას სძენდა, ასაკის მატებასთან ერთად კი თბილ, მამობრივ ფიგურად იქცა ეკრანზე. მაგრამ დიუვალი ასევე იყო პრაგმატული, არ იტანდა სულელებს და ერთგული იყო თავისი ხელობის, თუნდაც ზოგჯერ ეს რეჟისორებთან დაპირისპირებას იწვევდა. „რეჟისორები ამბობენ, რომ მსახიობებთან მუშაობა რთულია – მაგრამ რაც შეეხება რეჟისორებს?“ – იკითხა მან ერთხელ Interview-ის პროფილში. „ეს ჩვენი სახეა, რომელიც იქ ჩნდება; ეს მხოლოდ მათი სახელია.“ რობერტ სელდენ დიუვალი დაიბადა 1931 წლის 5 იანვარს, ის საზღვაო ფლოტის ოფიცერმა მამამ გაზარდა. „ბევრს ვმოძრაობდით სამხედრო ოჯახის გამო“, — იხსენებდა ის ბავშვობას. „ჩვენ ვცხოვრობდით სან დიეგოში, შემდეგ კი ანაპოლისში, მერილენდში, საზღვაო აკადემიაში. მახსოვს, 1930-იან წლებში, როდესაც სან დიეგოში, მისია ჰილზში ვცხოვრობდით, ძალიან ახალგაზრდამ კემპ პენდლტონში ფილმი ათ ცენტად ვნახე.“ არმიაში სამსახურის შემდეგ მან სამსახიობო ხელოვნება ნიუ-იორკში შეისწავლა, დაუმეგობრდა ისეთ თანამედროვეებს, როგორებიც იყვნენ დასტინ ჰოფმანი და ჯინ ჰეკმენი. „ისეთი შეგრძნება იყო, თითქოს ბობი ახალი ბრანდო იყო“, – განუცხადა მოგვიანებით ჰოფმანმა Vanity Fair-ს. „ვგრძნობდი, რომ ის იყო ის, ვინც უნდა ყოფილიყო, მე კი, ალბათ, არა.“ თეატრში რამდენიმე წლის გატარების შემდეგ, დიუვალმა კინოში გარღვევა მოახდინა, როდესაც ის კეთილი, გაუგებარი უცხოს, ბუ რედლის როლზე დაამტკიცეს ოსკაროსან 1962 წლის ადაპტაციაში „ნუ მოკლავ ჯაფარას“. (ჰორტონ ფუტმა, რომელმაც სცენარი დაწერა ჰარპერ ლის რომანის მიხედვით, და მისმა მეუღლემ დიუვალი თეატრალურ დადგმაში დაახლოებით ერთი წლით ადრე ნახეს; როდესაც ფილმის ქასთინგი მიმდინარეობდა, მათ შედარებით უცნობი მსახიობი შემოგვთავაზეს.) ამის შემდეგ, მან განაგრძო მეორეხარისხოვანი როლების შეგროვება, მათ შორის 1969 წლის ფილმში „წვიმის ხალხი“, ახალგაზრდა რეჟისორ ფრენსის ფორდ კოპოლასგან. მაგრამ დიუვალი მომდევნო ათწლეულში გახდა ცნობილი, ჯერ როგორც ჯიუტი მაიორი ფრენკ ბერნსი 1970 წლის ანტი-საომარ კომედიაში M*A*S*H, სადაც კვლავ იმუშავა რობერტ ალტმანთან, რომელმაც ის მანამდე 1967 წლის „კაუნტდაუნში“ მიიწვია. ერთი წლის შემდეგ, ის იყო საფრთხეში მყოფი ჩვეულებრივი ადამიანი ჯორჯ ლუკასის მინიმალისტურ დისტოპიურ სამეცნიერო-ფანტასტიკურ დრამაში THX 1138, რასაც მოჰყვა „ნათლია“, სადაც მან თავისი გმირის, მარლონ ბრანდოს გვერდით იმუშავა. ისინი მანამდე ერთად იყვნენ არტურ პენის დრამაში „დევნა“, მაგრამ „ნათლიამ“ დიუვალს საშუალება მისცა, მეტი დრო გაეტარებინა დაფასებულ მსახიობთან. მისი პარტნიორი ჯეიმს კაანი „ხუმრობდა და ბრანდოს სამი წამი სჭირდებოდა მის გასაგებად“, – იხსენებდა დიუვალი 2021 წლის ინტერვიუში NPR-თან. „ის მსახიობების ნათლია იყო. დასტინ ჰოფმანი, მე და ჯინ ჰეკმენი კვირაში ორჯერ მივდიოდით კრომველის აფთიაქში ნიუ-იორკში. და თუ მარლონს ერთხელ ვახსენებდით, 25-ჯერ ვახსენებდით.“ დიუვალს 70-იან წლებში ბრანდოს მსგავსი ინტენსივობა ჰქონდა, იქნება ეს ცივსისხლიანი სტრატეგი ტომ ჰეიგენი „ნათლიას“ ფილმებში თუ ფრენკ ჰეკეტი, უსულო, ცხელთავიანი აღმასრულებელი სიდნი ლუმეტის მწვავე სატირაში „ქსელი“. მას შეეძლო ეთამაშა მთავარი როლი „ყბებში“, მაგრამ მან უარი თქვა. „მინდოდა მეთამაშა მეორე როლი, რომელიც ინგლისელმა ბიჭმა, რობერტ შოუმ ითამაშა, მაგრამ ძალიან ახალგაზრდა ვიყავი“, – აღიარა მან Interview-ში.