2025 წლის სექტემბერში, როდესაც ამ ანიმეს ორიგინალი მანგას პირველ ტომს ვეცნობოდი, მასზე გადამეტებული აღფრთოვანება არ გამომიხატავს, მაგრამ აღვნიშნე: „ვფიქრობ, „პატარა მის ვამპირს კარგად წოვა არ შეუძლია“ სავარაუდოდ კარგად მოერგება ანიმე ფორმატს.“ მართალი ვიყავი? რაღაცნაირად. ეს არის ძალიან ზუსტი ადაპტაცია, რაც ნიშნავს, რომ ის ერთგულად იმეორებს მანგას ყველა ძლიერ და სუსტ მხარეს. ეს ასევე საკმაოდ საბაზისო პროდუქციაა, რაც იმას ნიშნავს, რომ ხშირად ამ ანიმეში ბევრი... ანიმაცია... არ არის. როგორც ნაზად სასაცილო „slice-of-life“ კომედიას, მას არ სჭირდება იყოს ორთქლადმდგარი, სოუსით გაჟღენთილი ანიმაციური შედევრი, რათა შთაბეჭდილება მოახდინოს, თუმცა ალბათ უკეთესი იქნებოდა ასე რომ ყოფილიყო. გარდა ერთი-ორი ძალიან მოკლე, მოულოდნელად კარგი ანიმაციური სცენისა, ვიზუალური მხარე წარმოუდგენლად სტატიკურია. მოვლენებს ნელი ტემპი, დაბალი ფსონები და დამამშვიდებელი ატმოსფერო გასდევს, რაც იმას ნიშნავს, რომ „პატარა მის ვამპირს კარგად წოვა არ შეუძლია“ უმჯობესია მცირე პორციებად ნახოთ, რათა ცნობიერება არ დაკარგოთ. ყოველ შემთხვევაში, ჩემი გამოცდილებით, ერთდროულად ორ ეპიზოდზე მეტის ყურება იმას იწვევდა, რომ ჩემი გონება ყველაფერზე დახეტიალებდა, გარდა იმისა, რაც ტელევიზორში იყო. სხვა ცნობილ ვამპირულ „slice-of-life“ შოუსთან, „Call of the Night“-თან შედარებით, ეს ბევრად ჩამოუვარდება, როგორც თემატურად, ასევე ვიზუალურად. ეს ჰგავს ფილე სტეიკის შედარებას მაკდონალდსის ბურგერთან. ბურგერი იაფია და სასიამოვნოა, და გასაჭირში გამოგადგებათ, მაგრამ ის არ არის ისეთი დამაკმაყოფილებელი, როგორც მიოგლობინით გაჟღენთილი, თითქმის უმი სტეიკი – ისეთი წვნიანი და მაცდური, რომ თითქმის მისი პულსაცია იგრძნობა, როცა ეშვებით თქვენი ეშვები მის ნაზ ხორცში, მოჯადოებული იმ შეგრძნებით, რომ მისი სიცოცხლე ერთიანდება თქვენსასთან... (ალბათ უნდა შევწყვიტო ვამპირული შოუების ყურება. ისინი უცნაურად მხდიან.) პრობლემის ნაწილი ის არის, რომ პროტაგონისტი ტაცუტა ზედმეტად დამყოლია. ეს მისი არსებობის ერთგვარი აზრია და მისი პათოლოგიური მიმღებლობა მოგვიანებით ერთ-ერთ ეპიზოდში სიუჟეტურ წერტილად იქცევა (თუმცა ამ ნაკლის იდენტიფიცირება მის ქმედებებსა თუ ტემპერამენტში ხანგრძლივ ცვლილებებს არ იწვევს). ის იმდენად მზადაა ყველას დაეხმაროს, საკუთარი კეთილდღეობის დიდი საზიანოდ, რომ საბოლოოდ თავადვე ხდება ლუნას პორტატული სისხლის ტომარა. განმეორებითი ნაკბენებიც კი (რადგან ის ვამპირობაში ასეთი უსარგებლოა) სულაც არ აწუხებს. მისი თანაკლასელები ყოველგვარი დაფიქრების გარეშე ახვევენ მას მთელ თავიანთ სამუშაოს, ჰოდა, რა არის ერთი პატარა რამ, როგორიცაა ყოველდღიური სისხლის გამოწოვა? რატომღაც, შემთხვევათა დაახლოებით ოთხმოცდაათ პროცენტში, ტაცუტა პირის გარეშეა დახატული. ეს მართლაც უცნაურია და მაფიქრებინებს, რომ ის იმ შემაშფოთებელი ჰარლან ელისონის მოთხრობიდან „პირი არ მაქვს და უნდა ვიკივლო“ არის გადმოსული. აქ, თუმცა, ასეთი ეგზისტენციალური საშინელება არ არის; ის, ალბათ, ასეა დახატული, რათა ხაზი გაესვას იმას, თუ რამდენად იშვიათად საუბრობს საკუთარ თავზე. ეს მაინც ძალიან უცნაურია და, გულწრფელად რომ ვთქვათ, ართულებს მასთან თანაგრძნობას. ის ნახევარ დროს ძლივს ჰგავს ადამიანს. შემდეგ არის ლუნას ხშირი უცნაური დევოლუციები სუპერ-დეფორმირებულ ჩიბი სტილში. ის ამას აკეთებს, როდესაც დაღლილია, მშიერია, ან როდესაც ტაცუტას, ან რომელიმე სხვა ქალ პერსონაჟს იკვებება, რომლებსაც მოგვიანებით უმეგობრდება. ის ხშირად ამას ძუძუთი კვებას უტოლებს (იმდენად, რომ ტაცუტას ხშირად მის „დედას“ უწოდებენ), და ზოგჯერ ლუნა ფანტაზიორობს ქალი პერსონაჟების მკერდიდან კვებაზე. ეს მართლაც არაკომფორტულია. კარგი იქნებოდა, თუკი არასასაცილო მინი-ლუნას გეგები მინიმუმამდე იქნებოდა დაყვანილი, მაგრამ ისინი იმდენად გავრცელებულია, რომ არის მთელი ეპიზოდები, სადაც მის მოზარდ ფორმას ძლივს ვხედავთ. ეს აქცევს მთავარ გმირებს შორის სავარაუდო რომანტიკულ დაძაბულობას მართლაც შემზარავს, როდესაც ერთ-ერთი მათგანი უმეტესად პატარას ჰგავს. ისე, აქ ბევრი რომანი ნამდვილად არ არის. ტაცუტა და ლუნა ხშირად წითლდებიან ურთიერთობისას და აშკარად მოსწონთ ერთმანეთი, მაგრამ ეს არასოდეს სცდება ამას. თითქმის იმდენივე სიწითლეა ლუნასა და ორ ქალ მეგობარს შორის, ვისგანაც ის იკვებება, მაგრამ არ ვფიქრობ, რომ მათ შორის რამე რომანტიკული იგულისხმება. „პატარა მის ვამპირს კარგად წოვა არ შეუძლია“ არის ძლივს მისაღები კომედიური ანიმე, რომელიც იმედგაცრუებულად ანემიურია როგორც სიცილის, ასევე სიუჟეტის ან პერსონაჟების განვითარების კუთხით. სასიამოვნოა, რომ სეზონის ბოლოს ლუნას უცნაურ მშობლებს ვხვდებით (და ადვილი გასაგებია, საიდან მოდის მისი პიროვნული თავისებურებები), მაგრამ შოუს საერთო განმეორებადობა და შინაარსის ნაკლებობა დამღლელი ხდება. ის უბრალოდ არ არის ძალიან საინტერესო, ან თუნდაც ძალიან სასაცილო. იმდენი სხვა შოუ არსებობს როგორც ვამპირულ, ასევე „slice-of-life“ ჟანრებში, რომ ცოტაა დამაჯერებელი მიზეზი, რომ ამაში „კბილები ჩაასოთ“.