გუთრის საქმის ირგვლივ ატეხილ მღელვარებამდე დიდი ხნით ადრე, ავიატორ ჩარლზ ა. ლინდბერგის ოცი თვის ვაჟის გატაცება-მკვლელობამ ჟურნალისტიკა გარდაქმნა და ნამდვილი დანაშაულის ისტორიების გაშუქების შემაშფოთებელი 24/7 მედია პლეიბუქი შექმნა. ავტორი: თომას დოჰერტი როგორც ამას ვწერ, NBC-ის გადაცემა „დღეს“-ის წამყვანის, სავანა გუთრის 84 წლის დედის, ნენსი გუთრის, მისი ტუსონში (არიზონა) მდებარე სახლიდან გატაცება, ჯერ კიდევ გაუხსნელი და შემაშფოთებელია. მცირე რამ არის ცნობილი დანამდვილებით, გარდა იმისა, რომ საყვარელი მატრიარქი ღამის წყვდილში გაუჩინარდა და რომ ეჭვმიტანილის ახლახან გამოქვეყნებულმა Nest Cam-ის კადრებმა შესაძლოა საქმეში გარდატეხა შეიტანოს და, იმედია, ტყვის ხსნა (პურიტანული სიტყვა შესაფერისი ჩანს) გამოიწვიოს. ის რაც ცნობილია, არის ის, რომ გუთრის გატაცებამ ამერიკელი საზოგადოება ისე მოაჯადოვა, როგორც არცერთ ნამდვილ დანაშაულებრივ საქმეს არ მოუხდენია მას შემდეგ — მას შემდეგ რაც? ო. ჯ. სიმფსონის 1994-1995 წლების 16-თვიან დელირიუმს? თუმცა, ო. ჯ.-ტელევიზიის ირგვლივ განვითარებული ვულგარული სანახაობებისგან განსხვავებით, გუთრის საქმემ საზოგადოებაში გულისამაჩუყებელი სიმპათია და მგრძნობელობა გამოიწვია, შესაძლოა გატაცების დანაშაულისთვის დამახასიათებელი ტკივილის ორმაგი დოზის გამო, რომელიც მსხვერპლთა ორ ჯგუფს აწამებს: ტყვეს და ოჯახს, რომელსაც მისი დაბრუნება სურს. ამერიკელები ამ მედიის მიერ შექმნილ ემოციურ კავშირს გრძნობენ ელექტრონული ეპოქის საინფორმაციო გაშუქების ყველა ელემენტის პირველი კონვერგენციის დღიდან. ესეც გატაცების საქმე იყო, ფაქტობრივად, ის საქმე, რომელიც იმსახურებს ხშირად გამოყენებულ ჰიპერბოლას, „საუკუნის დანაშაულს“: ავიატორ ჩარლზ ა. ლინდბერგისა და მისი მეუღლისა და თანაპილოტის, ენ მოროუ ლინდბერგის, ოცი თვის ვაჟის გატაცება-მკვლელობა. 1932 წელს, ნაცისტებთან დაახლოებამდე და იზოლაციონისტური და ანტისემიტური „ამერიკა უპირველეს ყოვლისა“ კომიტეტის ყველაზე ენთუზიაზმით სავსე წარმომადგენლად ყოფნამდე, ლინდბერგი ამერიკაში ყველაზე აღფრთოვანებული — „აღმერთებდნენ“ არ იქნება ზედმეტი სიტყვა — ადამიანი იყო. მისმა უწყვეტმა სოლო ფრენამ ნიუ-იორკიდან პარიზში, 1927 წლის 20-21 მაისს, თაყვანისცემის ტალღა გამოიწვია, რომელსაც ანალოგი არ ჰქონია. „გრანტი აპომატოქსის შემდეგ? დიუი მანილას ყურის შემდეგ? ჯარები პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ?“, — იხსენებდა ფრედ ალენი, 1956 წელს, ჯერ კიდევ მოხიბლული. „ლინდბერგი პარიზის შემდეგ ყველას აღემატება.“ „მარტოხელა არწივი“ 25 წლის იყო, გამხდარი, კინოვარსკვლავივით სიმპათიური და ჭეშმარიტად გმირული. გასაკვირი არ არის, რომ ერი აღტაცებაში ჩავარდა. 1929 წელს „ამერიკის დაუგვირგვინებელმა პრინცმა“ გაიცნო თავისი პრინცესა — ლამაზი, წიგნიერი და ბრწყინვალე ენ მოროუ, რომელიც მისი თანაპილოტი და რადიო ოპერატორი გახდა. 1930 წლის 22 ივნისს მას ვაჟი შეეძინა — პატარა ლინდი, პატარა არწივის ბარტყი. 1932 წლის 5 აგვისტოს, როდესაც კინოქრონიკები აჩვენებდნენ ბავშვის პირველ სურათებს ეტლში, მაყურებლები აღფრთოვანებას გამოხატავდნენ და ტაშს უკრავდნენ. 1932 წლის 1 მარტის ცივ ღამეს, წარმოუდგენელი მოხდა. ბავშვი გაიტაცეს თავისი აკვნიდან, ლინდბერგების ჰოუპველში (ნიუ-ჯერსი) მდებარე სახლის მეორე სართულის საბავშვო ოთახიდან. გამტაცებელი საბავშვო ოთახში ხელნაკეთი კიბით ავიდა, რომელიც მოგვიანებით ტერიტორიაზე გატეხილი საფეხურით იპოვეს. მან (არავის არ უფიქრია ერთი წუთითაც კი, რომ დამნაშავე ქალი იყო, თუმცა ბევრს მიაჩნდა, რომ ბავშვის მოსავლელად ქალი თანამზრახველი იქნებოდა საჭირო) დატოვა ხელნაწერი გამოსასყიდის წერილი, რომელშიც 50 000 დოლარს ითხოვდნენ. წერილის ბოლოში უცნაური სიმბოლო იყო მოცემული, რათა მომავალ მიმოწერაში გამტაცებლის ვინაობა დადასტურებულიყო. იმ ღამეს, 22:46 საათზე, ნიუ-ჯერსის შტატის პოლიციამ გაგზავნა ტელეტიპი: „პოლკოვნიკ ლინდბერგის ბავშვი გატაცებულია.“ დღევანდელი ძირითადი მედიის სამივე განშტოება მოქმედებაში მოვიდა. გაზეთები, რომლებიც აქამდე სიახლეებისა და ინფორმაციის წყაროს წარმოადგენდნენ, იჩქარეს „ახალთახალი“ დამატებითი გამოცემების გამოშვება, მაგრამ სტამბური ბეჭდვა, რაც არ უნდა სწრაფი ყოფილიყო, ვერ შეედრებოდა ელექტროენერგიის სიჩქარეს. 1932 წლისთვის, ამერიკული ოჯახების დაახლოებით 40 პროცენტს ჰქონდა რადიო (ურბანულ რაიონებში უფრო მაღალი, სოფლად უფრო დაბალი). საზოგადოების წყურვილი ლინდბერგის ბავშვის შესახებ სიახლეების მიმართ იმდენად დაუცხრომელი იყო, რომ ამერიკელები მეორე დღის გაზეთს არ დაელოდნენ. რადიო ავრცელებდა საათობრივ ბიულეტენებს საქმის შესახებ და წყვეტდა გასართობ გადაცემებს გადაუდებელი განვითარებებით. უახლესი ამბების მისაღებად, ამერიკელები ახლა „მიმღებს მიუახლოვდნენ“ და „მასზე მიჯაჭვულნი“ რჩებოდნენ. ორივე ფრაზამ გადაიტანა სატელევიზიო ეპოქა, სანამ ციფრული მედიის ეპოქაში ანაქრონიზმებად იქცეოდა. თუმცა, 1932 წელს შეძენილი ინსტინქტი მას შემდეგ ჩვენთან დარჩა: როდესაც ინფორმაციის წყურვილი გვკლავს და ის ახლავე გვჭირდება, ჩვენ ჩავრთავთ ელექტრონულ მოწყობილობას და კავშირში ვრჩებით. მედია ტრიადის მესამე სვეტიც ახლად გამოჩენილი იყო: ხმოვანი კინოქრონიკები, რომლებმაც 1930 წელს მეტყველების უნარი შეიძინეს — ხმოვანი კომენტარებისა და თვითმხილველთა ინტერვიუებისთვის. ოპერატორები ჰოუპველში გაემართნენ, სიბნელეში ჩავიდნენ, აღჭურვილობა დაამონტაჟეს და დღის სინათლეს დაელოდნენ. გაზეთების ჟურნალისტებთან (და ქალებთან: ერთ-ერთი პირველი ადგილზე იყო ლორა ვიტრეი, New York Evening Journal-ის გამოცდილი რეპორტიორი) და რადიო ჟურნალისტებთან (ისინი აღარ იყვნენ უბრალო დიქტორები) ერთად, ისინი ფეხქვეშ თელავდნენ ტერიტორიას და ეხებოდნენ მტკიცებულებებს. არ იყო ყვითელი პოლიციის ლენტი. კინოქრონიკების მოწოდებების მიუხედავად