ათი წელი გავიდა მას შემდეგ, რაც One Direction-ის დაშლის შემდეგ 24 წლის ლუი ტომლინსონი საკუთარი იდენტობის ძიებაში აღმოჩნდა. მანამდე მისი სოლო კარიერა ტრაგედიითა და უიღბლობით იყო განპირობებული: დედისა და უმცროსი დის გარდაცვალებამ, არასწორ დროს გამოშვებულმა რელიზებმა და პანდემიის გამო გადადებულმა ტურნეებმა დაღი დაასვა მის შემოქმედებას. მისი წინა ორი ალბომი, „Walls“ და „Faith In the Future“, გარკვეული წინასწარ განწყობილი მელანქოლიით იყო გაჟღენთილი, რასაც ამძიმებდა ის ზოგადი შფოთვა, რაც თან ახლავს დამოუკიდებელ მოღვაწეობას იმის შემდეგ, რაც წლების განმავლობაში მსოფლიოს უდიდესი ბენდის ერთ-ერთ ყველაზე ნაკლებად მნიშვნელოვან მომღერლად ითვლებოდი. ახლა ტომლინსონი მიუყვება გზას, რომელიც მრავალმა ყოფილმა ბოიბენდის წევრმა გაიარა – NSYNC-ის ლენს ბასმა, Backstreet Boys-ის ჰაუი დოროუმ, Westlife-ის ბრაიან მაკფადენმა, New Kids on the Block-ის დენი ვუდმა, და თუ გვინდა, რინგო სტარმაც კი – და ეს არცთუ სასიამოვნო გზაა; მას თან ახლავს მუდმივი განცდა, რომ უნდა დაამტკიცო შენი ღირებულება, იბრძოლო არსებობისთვის და სკეპტიკოსები შეცდომაში ამხილო. თუმცა, როგორც ჩანს, ტომლინსონი თავის მესამე ალბომს, „How Did I Get Here?“, შინაგანი სიმშვიდის ახალი ადგილიდან და, რაც უფრო მნიშვნელოვანია, თავდაჯერებულობით მიუდგა. ის ამ ახალ, გამაჯანსაღებელ მდგომარეობაში გადასვლას თავისი ფანების მხარდაჭერას უმადლის, რომელიც ბოლო ტურნეზე იგრძნო. როგორც ჩანს, საკმარისი დრო გავიდა იმისათვის, რომ მან საბოლოოდ მოიშოროს One Direction-ის უკანასკნელი ნარჩენები და საკუთარ თავს მისცეს საშუალება, სრულად გამოვიდეს ბენდის ჩრდილიდან, რასაც მისი ბენდის წევრები წლების წინ მოერიდნენ (ზეინ მალიკი – ბენდიდან წასვლისთანავე; ნაილ ჰორანი – ნოა კაჰანის აკუსტიკური სტილისკენ გადახრით; ჰარი სტაილსი კი პრაქტიკულად საკუთარ ძალად ითვლებოდა One Direction-ის დღეებშიც კი). ტომლინსონმა ტონი გასულ სექტემბერში დაამკვიდრა სიმღერით „Lemonade“, ხმაურიანი, სახალისო კომპოზიციით, თუმცა, თუ გავითვალისწინებთ, რა მოჰყვა ამას, ის აუცილებლად არ იყო უძლიერესი წამყვანი სინგლი. მან „How Did I Get Here?“–ის დიდი ნაწილი კოსტა რიკაში ჩაწერა, და ალბათ არაფერი ისე არ აღნიშნავს ბედნიერ მზიან დღეებს, როგორც სწრაფი 4/4 ტემპი, ახალი ჭიქა „Lemonade“ და ცოტა უღიმღამო ლირიკა („She’s so bitter she’s so sweet / … / A little taste is all I need“ საკმაოდ პირდაპირია და, გაბედავ ვთქვა, „Watermelon Sugar“-ის ნარჩენებს მოგვაგონებს). „How Did I Get Here?“–ის დანარჩენი ნაწილი ერთ ადგილას დარჩენას არ ექვემდებარება; სათაურში მოხსენიებული „აქ“ თითქოს მუდმივად ცვალებადია, რადგან ტრეკლისტი პოპ როკის სრულ სპექტრს მოიცავს. „Jump the Gun“–ზე Red Hot Chili Peppers-ის რიფები იშლება; „Imposter“–ზე ფრანკენპოპის ორღანის ხმები ისმის; „Palaces“–ზე პოპ როკის გემო Bleachers-ის ადრეული ეპოქის რელიკვიას ჰგავს. ტომლინსონი თავის ხმაში შესამჩნევ მრავალფეროვნებას ავლენს, ფალსეტოს „On Fire“–ის ნათელ ფანკ-პოპში იყენებს, სხვაგან კი მძინარე, გაწელილ მანერას სქელ გიტარის ფრაზებს ურევს, როგორც „Lazy“–ში. „Sunflowers“–ში, სიმღერაში, რომელსაც ტომლინსონის ნაზი ვოკალი აძლიერებს ყოველი სტროფის დასაწყისში, Lonerism-ის ელფერი და Salad Days-ის ნაპერწკლები იგრძნობა. იძირება ის რეფერენსებში? ზოგჯერ. ბოლოს და ბოლოს, არსებობს ჟანრების მხოლოდ შეზღუდული რაოდენობა, რომლებზეც შეგიძლია მიუთითო, სანამ ალბომი „გამოპრანჭვის თამაშს“ არ დაემსგავსება. მაგრამ მიუხედავად ამისა, ისინი სრულ ასლებს არ წარმოადგენენ; ყველაფერი მაინც პოპის ფუნდამენტური პრინციპებით არის დაფარული და ტომლინსონი თავის ჰუკებს ჭკვიანურად იყენებს. ისეთი შეგრძნება არ არის, რომ ის რადიოსთვის მოსაწყენი სიმღერების შექმნის სწრაფ კურსში იძირება, ყოველ შემთხვევაში. Billboard-თან საუბარში მან განაცხადა, რომ წლების განმავლობაში განმასხვავებელი ნიშნების ძიების შემდეგ, საბოლოოდ უბრუნდება თავის პოპ ფესვებს: „ჩემი ხმა საკმაოდ კარგად ჟღერს პოპ სიმღერაზე!“ და მართლაც ასეა: მისი ხმა, რომელიც ცვალებადობით იყო ცნობილი, ინარჩუნებს თავის რეზონანსს „How Did I Get Here?“–ის ყველა სიმღერაში. ის ისეთი ხალისიანი და სუფთა ჟღერადობითაა, რომ ფანებიც კი ფიქრობენ, ხომ არ შეწყვიტა მან მოწევა. თუნდაც ტომლინსონი ბოლომდე დარწმუნებული არ იყოს თავის ჟღერადობაში, ის საკუთარ თავში ნამდვილად დარწმუნებულია. ეს სიმღერები არავის გამო არ იკუმშება და ის თავის იმედგაცრუებასა და შფოთვას ნიუანსებით ყიდის, უარს ამბობს საკუთარი სახელგანთქმულობის გოდებაზე. ტომლინსონს არ აქვს თავისი საქმეები მოწესრიგებული და ის ამ აღიარებას მარტო უპირისპირდება – და ეს არის ალბომის საუკეთესო ნაწილი, განსაკუთრებით უცნაურ, „მთვარეული“ „Lucid“–ში. ტომლინსონს შეეძლო ეს 12 სიმღერა ტანჯვაში გაეტარებინა. ალბათ ბევრი ადამიანი სწორედ ამას ელოდა მისგან. მის ცხოვრებაში არსებული ნეგატივი და მწუხარება ალბომში უგულებელყოფილი არ არის, მაგრამ იმის ნაცვლად, რომ „ვაი მე“ კარტი ეთამაშა, ტომლინსონი ტკივილს აშკარა თავდაჯერებულობით ხვდება. ის არც საკუთარ თავს აყენებს მსხვერპლის როლში და არც სხვას. მიუხედავად იმისა, რომ „Dark to Light“ მუსიკალურად სასურველს ტოვებს – სტანდარტულად ჟღერადი ბალადაა – მისი თანამგრძნობი პორტრეტი დანაკარგისა (სავარაუდოდ მისი ძველი ბენდის წევრის, ლიამ პეინის გარდაცვალება) დამაჯერებელია, ისევე როგორც ტომლინსონის საკუთარი ხმა, განსაკუთრებით სიმღერის დასკვნითი რეფრენის წარმოდგენისას: „Don’t go anywhere I can’t follow.“ „Jump the Gun“–ზე მოვლენები აქტიურდება, რადგან ფლენგირებული გიტარები აბრაზიულ ბიძგს მატებენ გაძლიერებულ შუა დიაპაზონის ყვირილს და ლუპურ ფრაზებს. „Broken Bones“ დამაბნეველია დისტორშენირებული გიტარებითა და Phantogram-ის სინთეზატორის „ვაჰ“-ით. ბრეიქბითი და ღრმა ბასი მატებს ინტენსიურ ვიბრაციას, როდესაც ის მღერის თავისი ყოველდღიური რუტინის ქაოსზე, რომელიც გმირის მოგზაურობას ვერ აღწევს.