„დრაკულა“ ერთ-ერთი ყველაზე ხშირად ადაპტირებული ისტორიაა. ყოველ რამდენიმე წელიწადში ვღებულობთ ამ ამბის ახალ ინტერპრეტაციას და ამჯერად ლუკ ბესონის ჯერი დადგა. თუ გრძნობთ, რომ ამ ფილმის გამოსვლის განრიგი უკიდურესად გრძელი იყო, არ ცდებით, რადგან ფილმი ევროპაში გასულ ზაფხულს გამოვიდა. ახლა ის საბოლოოდ ამერიკის კინოთეატრებშიც გამოვიდა და მიუხედავად იმისა, რომ კრიტიკოსებს ის არ მოსწონთ, ფილმმა შეძლო გარკვეული თანხის გამომუშავება სალაროებში. მიუხედავად იმისა, რომ ეს ამბის მრავალი ვერსიიდან ერთ-ერთია, ბესონის ვერსია ნამდვილად გამორჩეულია (თუნდაც ის უფრო ფრენსის ფორდ კოპოლას ვერსიის გადამღერება იყოს). მე მოვახერხე საუბარი სცენარისტ/რეჟისორ ლუკ ბესონთან და ვარსკვლავებთან ქრისტოფ ვალცთან, ქეილებ ლენდრი ჯონსთან და ზოი ბლუსთან ფილმის შესახებ. ბესონი საუბრობს იმაზე, თუ რატომ იყო დენი ელფმანის მუსიკის ავტორად მოწვევა მისთვის ერთ-ერთი უდიდესი გამარჯვება. ლენდრი ჯონსი და ბლუ განიხილავენ, თუ რა გააკეთეს მათ თავიანთი ქიმიის განვითარებისთვის, მიუხედავად იმისა, რომ ფილმში ბევრი საერთო სცენა არ ჰქონიათ. შემდეგ ვალცი საუბრობს იმაზე, ურჩევნია თუ არა პერიოდული ფილმები თუ თანამედროვე ეპოქაში გადაღებული. მისი ფილმოგრაფიიდან გამომდინარე, მისმა პასუხმა შესაძლოა გაგაოცოთ. „დრაკულას“ სიუჟეტი: როდესაც მე-15 საუკუნის პრინცი (ქეილებ ლენდრი ჯონსი) შეესწრება მისი მეუღლის (ზოი ბლუ) სასტიკ მკვლელობას, ის უარყოფს ღმერთს და ჯოჯოხეთს წყევლის. მარადიული სიცოცხლით დაწყევლილი, ის ხელახლა იბადება დრაკულად, უკვდავ ბელადად, რომელიც უარყოფს ბედისწერას სისხლით გაჟღენთილ ჯვაროსნულ ლაშქრობაში, რათა თავისი დაკარგული სიყვარული სიკვდილისგან დაიბრუნოს, რაც არ უნდა დაუჯდეს. გაერთიანების ზღვარზე მყოფ დრაკულას დასდევს დაუღალავი მღვდელი (ქრისტოფ ვალცი), რომელმაც დაიფიცა, რომ დაასრულებდა მის უკვდავ მეფობას. ლუკ ბესონის „დრაკულა“ კინოთეატრებში უკვე გადის.