მაიკ ფლენაგენის „ნისლი“: სტივენ კინგის ლავკრაფტული გამოწვევა

რამდენადაც ამაღელვებელი არ უნდა ჩანდეს მაიკ ფლენაგენის სტივენ კინგის ახალი კინოადაპტაცია, მას უკვე უზარმაზარი ლავკრაფტული გამოწვევა აქვს დასაძლევი. მაიკ ფლენაგენს, როგორც ჩანს, უკვე რამდენიმე სტივენ კინგის ადაპტაცია აქვს დაგეგმილი, რომელთაგან ერთი, „კერი“ (Carrie), წელს მოგვიანებით გამოვა. რეჟისორი ამჯერად სტივენ კინგის კიდევ ერთი მოთხრობის კინოადაპტაციას უხელმძღვანელებს, რომელსაც უკვე ჰქონდა როგორც დიდი, ისე პატარა ეკრანის ადაპტაცია. მიუხედავად იმისა, რომ საკამათოა, იმსახურებს თუ არა მოთხრობა კიდევ ერთ კინოადაპტაციას, ის უკვე ფლენაგენის ყველაზე რთულ პროექტად ჩანს დღემდე. ეს მას აიძულებს, ლავკრაფტულ ტერიტორიაზე გადაინაცვლოს, რისი რეალიზებაც ხშირად რთულია კინემატოგრაფიულ თხრობაში. მაიკ ფლენაგენის სრულმეტრაჟიანი ფილმის სარეჟისორო დებიუტი შედგა 2011 წლის „აბსენტიაში“ (Absentia), რომელსაც, სავარაუდოდ, კოსმოსური საშინელების ელემენტები ჰქონდა. თუმცა, ამის შემდეგ, ის ძირითადად მუშაობდა საშინელებათა ფილმებსა და სატელევიზიო პროექტებზე, რომლებსაც ნაკლებად ან საერთოდ არ ჰქონდათ ლავკრაფტული ელემენტები. როგორც ცნობები ადასტურებს, ფლენაგენი ამჟამად სტივენ კინგის „ნისლს“ (The Mist) ადაპტირებს, რომელიც ხშირად განიხილება, როგორც ავტორის ერთ-ერთი ყველაზე ლავკრაფტული მოთხრობა. სათაურისეული ნისლის ბუნებისა და მის მიერ დამალული საშინელი ტერორის გაურკვევლობით, როგორც წიგნი, ისე მისი 2007 წლის კინოადაპტაცია შესანიშნავად ასახავს „უცნობის შიშს“, რაც ჰ.პ. ლავკრაფტის მოთხრობების განმსაზღვრელი მახასიათებელია. 2007 წლის ფილმში გიგანტური მონსტრებიც კი, როგორც ჩანს, ლავკრაფტული მითოსით არის შთაგონებული. ფილმი ასევე შესანიშნავად გადმოსცემს ადამიანის საღი აზრის სისუსტეს იმის ჩვენებით, თუ როგორ მარცხდება საბოლოოდ მისი მამაცი და მორალურად მართალი პროტაგონისტიც კი და მიმართავს უკიდურეს ძალადობას, როდესაც ხვდება, თუ რამდენად უმნიშვნელოა ის სამყაროს უსასრულობის ფონზე. მიუხედავად იმისა, რომ მხოლოდ დრო გვიჩვენებს, იქნება თუ არა მაიკ ფლენაგენის სტივენ კინგის მოთხრობის ინტერპრეტაცია ისეთივე შთამბეჭდავი, როგორც 2007 წლის ფილმი, პროექტის მიმართ მცირე შეშფოთება მაინც არსებობს. ფრენკ დარაბონტის „ნისლი“ თითქმის სრულყოფილი სტივენ კინგის ადაპტაციაა, რაც ხსნის, თუ რატომ ჰყავს მას უზარმაზარი საკულტო მიმდევრები. და რამდენადაც სარისკოც არ უნდა ჩანდეს, ფილმის დასასრული ვერ იქნებოდა უკეთესი, რადგან ის სრულყოფილად ლავკრაფტულ ელფერს სძენს მას. რადგანაც „ნისლი“ უკვე ასე კარგად იყო გაკეთებული, მაიკ ფლენაგენის მომავალი ადაპტაცია უკვე რთულ ბრძოლას აწყდება. დარაბონტმა თითქმის წარმოუდგენლად მაღალი ზღვარი დააწესა ორიგინალური მოთხრობის ლავკრაფტული ასპექტების ასახვით. ლავკრაფტული საშინელების სწორად გადმოცემა ეკრანზე ისედაც რთული ამოცანაა, მაგრამ ფლენაგენი ასევე დამატებითი წნეხის წინაშე დგას, რათა თავიდან განმარტოს მასალა, რომელსაც ბევრი გულშემატკივარი საბოლოო და განმსაზღვრელად მიიჩნევს. მაიკ ფლენაგენის „ნისლის“ ადაპტაცია რისკის ქვეშ ვერ დადგება, რომ ძალიან დაემსგავსოს დარაბონტის ვერსიას. ამავდროულად, თუ ის ზედმეტად გადაუხვევს ორიგინალს და მას ადამიანის გამძლეობის ან თანდაყოლილი სიკეთის შესახებ უფრო ოპტიმისტურ ამბად გადააქცევს, რისკის ქვეშ დადგება კოსმოსური საშინელების ელემენტების შემცირება, რაც ორიგინალურ მოთხრობას ასე შემზარავს ხდის. იმედია, მაიკ ფლენაგენი იპოვის გზას, რომ სტივენ კინგის „ნისლის“ მისეულ ინტერპრეტაციას საკუთარი იდენტობა მიანიჭოს, მისი ეგზისტენციალური სიმძიმისა და ლავკრაფტული ქვეტექსტების განზავების გარეშე.