ყველამ ვიცით, რომ მაიკ ფლენეგანს სტივენ კინგი განსაკუთრებულად უყვარს, მაგრამ ეს შეიძლება უკვე მეტისმეტი იყოს. Netflix-ის ანთოლოგიური სერიალის „მოჩვენებები“ (The Haunting) შემქმნელმა, საშინელებათა ჟანრის მსოფლიო ლიდერის რამდენიმე მოთხრობა უკვე გადაიტანა ეკრანზე, დაწყებული „ჯერალდის თამაშით“ (Gerald's Game), გაგრძელებული „ექიმ სლიპით“ (Doctor Sleep) და, ბოლოს, „ჩაკის ცხოვრებით“ (The Life of Chuck). ის ამჟამად მუშაობს „კერის“ (Carrie) სტრიმინგ სერიალად გადაქცევაზე, რის შემდეგაც „ბნელ კოშკს“ (The Dark Tower) დაგეგმავს. ახლა ფლენეგანი ემზადება, რომ კინგის კიდევ ერთ ნაწარმოებს საკუთარი ინტერპრეტაცია შესძინოს, ამჯერად ფორმატში, რომელშიც ის უკვე ადაპტირებულია – და თანაც ფართოდ აღიარებული შედეგით. Deadline-ის ცნობით, ფლენეგანი გეგმავს, რომ Warner Bros. Pictures-ისთვის „ნისლის“ (The Mist) კინოვერსია დაწეროს და გადაიღოს, რომელიც კინგის ამავე სახელწოდების ნოველას ეფუძნება (პირველად 1980 წელს გამოქვეყნდა საშინელებათა ანთოლოგიურ წიგნში „ბნელი ძალები: სუსპენსისა და ზებუნებრივი საშინელებების ახალი ამბები“ - Dark Forces: New Stories of Suspense and Supernatural Horror). კრეატიული თვალსაზრისით, ფლენეგანისთვის ამ ფილმის შექმნა ლოგიკური იქნებოდა (რასაც მომენტალურად განვიხილავთ), რომ არა ერთი მცირე შეფერხება. და ამაში, რა თქმა უნდა, ვგულისხმობ რეჟისორ ფრენკ დარაბონტს, რომელმაც „ნისლი“ (The Mist) 2007 წელს უკვე გადაიტანა დიდ ეკრანზე, რის შედეგიც იყო არა მხოლოდ სტივენ კინგის ერთ-ერთი საუკეთესო ფილმი (გახსოვდეთ: საუბარია იმავე რეჟისორზე, რომელმაც „გაქცევა შოუშენკიდან“ - The Shawshank Redemption გადაიღო), არამედ ისეთი შეცვლილი დასასრულით, რომელიც იმდენად დამანგრეველად სასტიკი იყო, რომ კინგიც კი განაცვიფრა. ვინმემ ახსენა ისტორია პატარა ქალაქზე, რომელიც ზებუნებრივი ფენომენის მსხვერპლი გახდა, რამაც ადგილობრივებს შორის ქაოსი გამოიწვია, ზოგი რელიგიურ ფანატიზმს მიემხრო, ზოგი კი ცდილობს გონება შეინარჩუნოს და გადარჩეს მორალური პრინციპების კომპრომისის გარეშე? დაახლოებით ეს არის „ნისლის“ (The Mist) სიუჟეტი, თუმცა ეს აღწერა ისევე მარტივად შეიძლება მიესადაგოს რწმენის, საშინელებისა და სოციალური არეულობის ხშირად ბრწყინვალე ამბავს, რომელიც მაიკ ფლენეგანის Netflix-ის სერიალი „შუაღამის მესა“ (Midnight Mass) არის. ამის შემდეგ არ არის რთული იმის დანახვა, თუ რატომ მოინდომებდა ფლენეგანი სტივენ კინგის ამ კონკრეტული ისტორიის ადაპტირებას. მის დასაცავად, ფლენეგანის გამოცდილება უნაკლოა ავტორის ლიტერატურის წინა ეკრანიზაციებთან დაკავშირებით. მისი ფილმის ადაპტაცია „ჯერალდის თამაში“ (Gerald's Game) ახერხებს კინგის ერთ-ერთი ყველაზე წმინდად ფსიქოლოგიური ნარატივის გადაქცევას მომხიბვლელ კინემატოგრაფიულ დრამად (საშინელი კლიმაქსური გამოსახულებებით, რომელიც ნებისმიერ სხვა საშინელებათა ფილმს შეედრება), ხოლო მისი ფილმი „ექიმი სლიპი“ (Doctor Sleep) ახერხებს თითქმის შეუძლებელს და მეტწილად ათანხმებს კინგის ორიგინალური რომანის „ნათება“ (The Shining) და სტენლი კუბრიკის აღიარებული ფილმის ინტერპრეტაციის კონფლიქტურ შეხედულებებს. ფლენეგანის შედარებით ნაკლებად დაფასებული „ჩაკის ცხოვრება“ (The Life of Chuck) კი არ ამცირებს კინგის რთულ საწყის მასალას ფანტასტიკურ კინოდრამად, სავსე მისალოცი ბარათის მსგავსი ბანალურობით, რაც ადვილად შეიძლებოდა ყოფილიყო, არამედ ირჩევს უფრო გამოწვევის შემცველ და გააზრებულ მიდგომას. მიუხედავად ამისა, რამდენადაც არაგონივრული შეიძლება იყოს ფლენეგანის წინააღმდეგ დადებამ კინგის ადაპტაციების თვალსაზრისით ამ ეტაპზე, ფრენკ დარაბონტის მიერ გადაღებულ „ნისლს“ (The Mist) უბრალოდ არ ტოვებს ბევრ (თუ საერთოდ რაიმე) სივრცეს ფლენეგანისთვის, რომ მან ამ ფილმზე უკეთესი შექმნას (მაშინაც კი, როდესაც მისი სიუჟეტი და თემები დროთა განმავლობაში უფრო უხერხულად აქტუალური გახდა). ჩვენ უბრალოდ უნდა დაველოდოთ და ვნახოთ, შეძლებს თუ არა ის ჩვენს გაოცებას.