მარგო რობი იმდენად მოხიბლული დარჩა თავისი კოლეგის, ჯეიკობ ელორდის სამსახიობო ნიჭით ფილმში „ქარიშხლიანი უღელტეხილი“, რომ მიაჩნია, ის Z თაობის დენიელ დეი-ლუისია. HBO-ს მოზარდთა ბნელ დრამაში „ეიფორია“ (სადაც ნეიტ ჯეიკობსს განასახიერებდა) წარმატების შემდეგ, ავსტრალიელი მსახიობის კარიერა ბოლო წლებში სულ უფრო აღმავალია. მან მონაწილეობა მიიღო სოფია კოპოლას „პრისცილაში“, ემერალდ ფენელის „სოლტბერნში“, პოლ შრეიდერის „ოჰ, კანადაში“ და გილერმო დელ ტოროს პროექტ „ფრანკენშტეინში“, რისთვისაც მომავალ თვეს 98-ე ოსკარის დაჯილდოებაზე საუკეთესო მეორეხარისხოვანი როლის შემსრულებლის ნომინაციაზეა წარდგენილი. ამ კვირაში, რობისა და ელორდის ემილი ბრონტეს ადაპტაციის პრემიერა ვალენტინობის დღეს დაემთხვა. Vogue U.K.-თან ინტერვიუში, სადაც ისინი თავიანთ „ცეცხლოვან და გადაუგრიხავ ისტორიას“ უწევდნენ პოპულარიზაციას, რობიმ დიდი ქება დაატეხა ელორდის, მიანიშნა რა, რომ ის დღეს მოქმედი ყველაზე ნიჭიერი ახალგაზრდა მსახიობია. „მე ვნახე, როგორ ითამაშა მან ჰითკლიფი და ის მართლაც ჰითკლიფია. ეს არის პერსონაჟი, რომელიც უამრავმა დიდებულმა მსახიობმა განასახიერა, ლოურენს ოლივიედან რიჩარდ ბარტონამდე, რალფ ფაინსიდან ტომ ჰარდიმდე. ამ ნაწილად ყოფნა განსაკუთრებულია. ის წარმოუდგენელია და მე მასში ძალიან მჯერა. გულწრფელად ვფიქრობ, ის ჩვენი თაობის დენიელ დეი-ლუისია.“ შედარებებიდან გამომდინარე, ამაზე მეტად მაამებელი არაფერია. დეი-ლუისს, რომელიც ეკრანებს რვაწლიანი პაუზის შემდეგ 2025 წელს შვილის ფსიქოლოგიური დრამით „ანემონი“ დაუბრუნდა, არა ერთი ან ორი, არამედ სამი ოსკარი აქვს მოპოვებული ფილმებში „ჩემი მარცხენა ფეხი“, „იქ იქნება სისხლი“ და „ლინკოლნი“ განსაცვიფრებელი შესრულებისთვის. ეს არ მოიცავს მარტინ სკორსეზეს ეპიკურ ფილმში „ნიუ-იორკის ბანდები“ უილიამ „ბილ ყასბის“ საკულტო როლს, მაგრამ აქვს თუ არა ელორდის მართლაც ის ნიჭი, რომ ასეთი მასშტაბური და მონუმენტური პერსონაჟები შექმნას? რობის მიერ მინიჭებული ტიტულის ნამდვილად დასამსახურებლად, ამომავალ ვარსკვლავს მეთოდური სამსახიობო ოსტატობა უნდა შეითვისოს და პროექტები ბევრად უფრო დაუნდობლად შეარჩიოს (მას დეი-ლუისის ამჟამინდელ 22 ფილმთან შედარებით სულ რაღაც ხუთი კინოროლი აკლია). ბოდიში, ჩვენ არ ვადგენთ წესებს. მთელი თავისი ვარსკვლავური კარიერის განმავლობაში, დენიელ დეი-ლუისმა მიაღწია რეალიზმის იმ დონეს, რაც მხოლოდ მისთვისაა უნიკალური. გადაღებების მთელი პერიოდის განმავლობაში პერსონაჟებში სრულყოფილად ჩაღრმავებით – მათი ხმით ლაპარაკით, ეპოქის შესაბამისი ტანსაცმლის ტარებით და იმის თხოვნით, რომ მისი სახელებით მიემართათ – ის ბევრად შორს მიდის, ვიდრე უმეტესობას შეუძლია; ის ჯანმრთელობასაც კი რისკავს ეკრანზე სასურველი ეფექტის მისაღწევად. გასულ წელს BFI ლონდონის კინოფესტივალზე დასწრებისას, მას რამდენიმე მკაფიო სიტყვა ჰქონდა მათთვის, ვინც მის მიდგომას აყენებდა ეჭვქვეშ. „ბოლო რამდენიმე წლის განმავლობაში მეთოდური სამსახიობო ოსტატობის შესახებ ყველა ბოლოდროინდელი კომენტარი, უცვლელად, მოდის იმ ადამიანებისგან, რომლებსაც მცირე ან საერთოდ არ ესმით, რას გულისხმობს ის სინამდვილეში. თითქოს ეს რაიმე საეჭვო მეცნიერება იყოს, რომელშიც ჩვენ ვართ ჩართული, ან კულტი. მაგრამ ეს უბრალოდ საკუთარი თავის გათავისუფლების საშუალებაა, რათა სპონტანურობა, როდესაც კოლეგებთან ერთად კამერის წინ მუშაობთ, ისე გამოავლინოთ, რომ თავისუფლად შეძლოთ რეაგირება ნებისმიერი გზით, როგორც იმ მომენტში მოძრაობთ. „ძალიან ადვილია იმის აღწერა, რასაც ვაკეთებ, თითქოს ჭკუიდან გადავსულიყავი. ბევრ ადამიანს სიამოვნებით გაუკეთებია ეს, მაგრამ ჩემთვის ამას უბრალოდ აზრი აქვს... თქვენ ვალდებული ხართ, რამდენადაც ადამიანურად შეძლებთ, შეეცადოთ გაიგოთ, როგორია ამ გამოცდილების შიგნით ყოფნა.“