არავის გასაკვირად, არასდროს ვყოფილვარ სპორტის მოყვარული. როდესაც ფეხის ყველა მეტატარსალური ძვალი სრულიად დავიმტვრიე და მთელი წელი ბიბლიოთეკაში, ლამაზ, ტოლკინის მოყვარულ თანაკლასელთან ერთად, საიდუმლო Dungeons & Dragons კამპანიის კითხვასა და წარმართვას ვუთმობდი ფიზკულტურისა და სკოლისშემდგომი სპორტის ნაცვლად? არაფერს მოუტანია ჩემთვის ამაზე მეტი ბედნიერება. მიუხედავად ამისა, ძალიან მიყვარს სპორტული თამაშები – განსაკუთრებით გოლფი და ჩოგბურთი. ამიტომ გასაკვირია, რომ, როგორც ადამიანი, რომელმაც თავი ჩაეფლო ელექტრონული Wimbledon-ის მსგავსი თამაშების მძლავრ ნაკადში, რათა მათი საბოლოო რეიტინგი შეექმნა, არ მომწონს ახალი „Mario Tennis Fever“. რა თქმა უნდა, ის თავიდანვე სრულყოფილია ფუნქციებით და უამრავი პერსონაჟი აქვს განსაბლოკად. დიახ, ის უფრო გლუვია, სწრაფი და გრაფიკა ყველა ტექნიკური მაჩვენებლით უკეთესია, ვიდრე მისი Switch-ის წინამორბედი. ქსელის კოდი შეიძლებოდა ოდნავ გაუმჯობესებულიყო, მაგრამ ის თითქმის ყველა პარამეტრით პირდაპირი გაუმჯობესებაა. მაგრამ ამ ყველაფრის მიუხედავად, „Mario Tennis Fever“ მიიღებდა 7-ს 10-დან (ან B-ს, A.V. Club-ის სკალით). ის თავის „კარგ“ შეფასებას არ იმსახურებს ისე, როგორც ჩვენ სოციალურ მედიაში ვკამათობთ – ის არ არის ექსცენტრიული გენიოსი, არეული საკულტო კლასიკა, ისეთი ცუდი, რომ სახალისო იყოს, ან ის უბედური თამაშის კრიტიკოსის სიტყვები, რომლებიც „crank“-სა და „bop“-ს ერითმება. ეს არის პირდაპირი 7-იანი 10-დან, თამაში, რომელიც კარგად გამოიყურება, სასიამოვნოდ ითამაშება, ასრულებს თითქმის ყველაფერს, რასაც გვპირდება, და (ისევე როგორც 2021 წლის „Mario Golf: Super Rush“) მაინც ერთი-ორი ქულით ნაკლებს იღებს. რაც მთავარია – რაც ყველაზე მეტად შემაშფოთებელია – ეს არის თამაში, რომელიც უპრობლემოდ გვიჩვენებს, თუ რამდენად დავშორდით RPG ღმერთის სიყვარულის კაშკაშა სახეს. „Mario Tennis“-ის დიდი ხნის დეველოპერმა, Camelot Software Planning-მა, თავისი მოღვაწეობა Sony Playstation-ის თამაშების შექმნის მიზნით დაიწყო. მან შექმნა პირველი PlayStation RPG, რომელიც აშშ-ში გამოვიდა (ტრაგიკული წარუმატებლობა „Beyond The Beyond“), დაეხმარა „Shining Force III“-ის შექმნაში, შემდეგ კი გააერთიანა „Shining“ სერიის დიზაინერები ჰიროიუკი და შუგო ტაკაჰაში „Climax“-დან და Sonic! Software Planning-დან ერთი დროშის ქვეშ, ზუსტად მაშინ, როდესაც Sega-მ მათ ხალიჩა გამოუძრო ფეხქვეშ, რათა Dreamcast-ზე კონცენტრირებულიყო. სწორედ „Shining Force III“-ის დასრულებისას მიმართა Monegi-მ, Hudson Soft-ისა და Nintendo-ს ერთობლივმა საწარმომ, Camelot-ს, რათა დახმარებოდა Nintendo-ს მომავალ NES Open Tournament Golf-ის გაგრძელებაში – არა Camelot-ის გამორჩეული „Everybody’s Golf“-ის (აშშ-ში Hot Shots Golf) გამო, არამედ მისი RPG მემკვიდრეობის გამო. Nintendo-ს სურდა სტუდია RPG გამოცდილებით, რომელიც განსაზღვრავდა 16-ბიტიანი კონსოლის გამოცდილების საფუძველს. ზაფხულში, სანამ მე-20 საუკუნე 21-ედ გადაიქცეოდა, როდესაც Y2K პანიკა იზრდებოდა, Spongebob-მა დებიუტი შეასრულა, და ორივე, უპრეცედენტო დონის ბუშტუკ-ცენტრული დიზაინი და „The X-Files“-ის მე-7 სეზონი ახლოვდებოდა, „Mario Golf“-მა თავისი გზა Nintendo 64-ზე მოიპოვა. ის იყო გამორჩეული. ყველა დაეთანხმა. Nintendo აღფრთოვანებული იყო და „Shining Force II“-ის შუგო ტაკაჰაშის (შესაძლოა მათ მართლა მოეწონათ „Beyond the Beyond“ და ჩვენ ვცდებით) დაავალა Game Boy Color-ის ვერსიის ხელმძღვანელობა, რომელიც პატარა კარტრიჯს გააძლიერებდა საოცრად მძლავრი და ინოვაციური RPG რეჟიმით, 20+ საათიანი თავგადასავლით მრავალი კლუბის, NPC-ის და მოთამაშის განვითარების მეშვეობით. მოჰყვა აღფრთოვანებული მიმოხილვები და ფენომენალური გაყიდვები, ხოლო 2000 წელს „Mario Tennis“-ით პროცესის განმეორებამ Camelot განამტკიცა, როგორც Nintendo-ს „ბურთის სპეციალისტები“. Nintendo-მ Camelot-ს ნება დართო, გამოეჩინა თავისი წმინდა RPG ძალა უდავო „Golden Sun“-ში (და მის ანტაგონისტ-გმირად ქცეულ გაგრძელებაში „The Lost Age“), მაგრამ ამას მოჰყვა ორი ათწლეული გოლფი და ჩოგბურთი, რომლებიც მუდმივად ეჯიბრებოდნენ ერთმანეთს. ერთმანეთს მოჰყვა სპორტული თამაშები, ზოგი კარგი, ზოგი ცუდი, ზოგჯერ გამორჩეული, როგორიცაა „Mario Power Tennis“ Game Boy Advance-ისთვის (რომელმაც შეინარჩუნა RPG რეჟიმი, რაც მის Gamecube-ის ვერსიას უაზროდ უარყვეს, მიუხედავად იმისა, რომ ის სხვა მხრივ უკეთესი, უცნაური ჩოგბურთის თამაში იყო). „Dragon Quest“-ის ვეტერანი, Climax-ის თანადამფუძნებელი და Camelot-ის პრეზიდენტი ჰიროიუკი ტაკაჰაში ამტკიცებს, რომ „Mario Tennis“-ის RPG რეჟიმი განკუთვნილი იყო მარტოხელა მოთამაშეებისთვის პორტატულ კონსოლზე, და რომ ის არ არის საჭირო კონსოლის თამაშებისთვის, რომლებიც ჯგუფებს მარტივად შეუძლიათ ერთად ითამაშონ ტელევიზორზე, მაგალითად Gamecube-ის „Mario Power Tennis“-ის ვერსია. ეს არგუმენტი არ ამართლებს Nintendo Switch-ის შემთხვევაში, რომელიც არის პორტატული კონსოლი-ჰიბრიდი, რომელიც თანაბრად გვხვდება მოთამაშეების ხელებში და ტელევიზორზე მიერთებული. ყველა განზრახვისა და მიზნისთვის, პორტატული თამაში ერთი მოთამაშისთვის (მძლავრი მულტიპლეიერის ოფციით) არის ის, თუ როგორ თამაშობს მსოფლიოს უმეტესობა თამაშებს დღეს. (მადლობა სმარტფონებს და მთავრობის არასაკმარისი რეაგირების წყალობით COVID-ზე.) მაშ, რატომ თქვა უარი Camelot-მა თავის RPG მემკვიდრეობაზე და რატომ დარჩა მხოლოდ სპორტულ თამაშებზე? კომპანიისთვის, რომელსაც ასეთი ღრმა და აღიარებული RPG მემკვიდრეობა აქვს, ტრაგედიაა, რომ „Fever“-ის საფირმო სათავგადასავლო რეჟიმი ვერც კი ახერხებს დეიზის სიცოცხლის ძაფზე შენარჩუნებას ორ წუთზე მეტხანს, სანამ ინტერესს დაკარგავს და გადაწყვეტს „იქნებ ბავშვები?“. რა ხდება სათავგადასავლო რეჟიმის ბოლოს? არაფერი. შეგიძლიათ ითამაშოთ იგივე რეჟიმები, რაც ყოველთვის შეგეძლოთ. და მათი თამაში დაგჭირდებათ ნივთების გასახსნელად. Nintendo-სთვის დამატებითი 10 დოლარის გადახდის სურვილი უბრალოდ...