არავის გაუკვირდება, თუ ვიტყვი, რომ არასდროს ვყოფილვარ „სპორტული სპაისი“ (Sporty Spice). როდესაც ფეხის ყველა მეტატარსალური ძვალი გადავიტეხე და მთელი წელი ბიბლიოთეკაში წიგნების კითხვასა და საიდუმლო Dungeons & Dragons-ის კამპანიის მართვას ვუთმობდი მშვენიერ, ტოლკინით გატაცებულ ბიჭთან ერთად, რომელიც ასევე ბიბლიოთეკას იყო მიჯაჭვული ფიზკულტურისა და სკოლისშემდგომი სპორტის ნაცვლად? არაფერს არ მოუგვრია ჩემთვის ამაზე მეტი ბედნიერება. და მაინც, ნამდვილად მიყვარს სპორტული თამაშები — განსაკუთრებით გოლფი და ჩოგბურთი. ასე რომ, გასაკვირია, რომ, როგორც ადამიანი, რომელიც ელექტრონული უიმბლდონის მსგავსი თამაშების ღრმა, მკვებავ „გეიტორედის კასრში“ იყო ჩაძირული, რათა მათი საბოლოო რეიტინგი შეექმნა, ახალი Mario Tennis Fever არ უყვარს. რა თქმა უნდა, ის გამოსვლისთანავე სრულფასოვანია ფუნქციებით და უამრავი პერსონაჟი აქვს განსაბლოკად. დიახ, ის უფრო გლუვი, სწრაფია და გრაფიკაც უკეთესია ყველა ტექნიკური მაჩვენებლით, ვიდრე მისი Switch-ის წინამორბედი. ქსელის კოდი (netcode) შეიძლება ცოტათი დაიხვეწოს, მაგრამ ის მაინც პირდაპირი გაუმჯობესებაა თითქმის ყველა პარამეტრით. მაგრამ ყოველივე ამის მიუხედავად, Mario Tennis Fever 10-დან 7 ქულას მიიღებდა (ან „B“-ს, A.V. Club-ის სკალით). ის თავის „კარგ“ შეფასებას იმის გამო არ იმსახურებს, რაზეც სოციალურ მედიაში ვკამათობთ და ვიპოზირებთ — ის არ არის უცნაური გენიოსი, ქაოსური კულტური კლასიკა, ისე ცუდი, რომ სახალისო იყოს, ან ის უბედური თამაშის კრიტიკოსების სიტყვები, რომლებიც რითმდება „კრანკთან“ და „ბოპთან“. ეს არის პირდაპირი 7 ქულა 10-დან, თამაში, რომელიც კარგად გამოიყურება, სასიამოვნოდ ითამაშება, უმეტესად ყველაფერს ასრულებს, რასაც გვპირდება, და (ისევე როგორც 2021 წლის Mario Golf: Super Rush) მაინც ერთი-ორი შეფასებით ჩამოუვარდება მოსალოდნელს. ყველაზე მნიშვნელოვანი – ყველაზე შემაშფოთებელი – ის არის, რომ ეს თამაში უნაკლოდ გვაუწყებს, რამდენად შორს ვართ გადახვეული RPG ღმერთის სიყვარულის კაშკაშა სახიდან. Mario Tennis-ის დიდი ხნის დეველოპერმა, Camelot Software Planning-მა, თავისი საქმიანობა Sony Playstation-ის თამაშების შექმნის მიზნით დაიწყო. მან შექმნა პირველი PlayStation RPG, რომელიც აშშ-ის ბაზარზე გამოჩნდა (ტრაგიკული წარუმატებლობა Beyond The Beyond), დაეხმარა Shining Force III-ის შექმნაში, შემდეგ კი Shining სერიის დიზაინერები, ჰიროიუკი და შუგო ტაკაჰაში, Climax-დან და Sonic! Software Planning-დან ერთი ბანერის ქვეშ გააერთიანა, სწორედ მაშინ, როდესაც Sega-მ მათ ფეხქვეშ ხალიჩა გამოსცალა და Dreamcast-ზე გადაერთო. სწორედ Shining Force III-ის დასრულებისას Monegi-მ, Hudson Soft-ისა და Nintendo-ს ერთობლივმა საწარმომ, მიმართა Camelot-ს, რათა დახმარებოდა Nintendo-ს მომავალი NES Open Tournament Golf-ის გაგრძელების შექმნაში — არა Camelot-ის გამორჩეული Everybody’s Golf-ის (აშშ-ში Hot Shots Golf) გამო, არამედ მისი RPG მემკვიდრეობის გამო. Nintendo-ს სურდა სტუდია, რომელსაც RPG-ის შექმნის ისეთი გამოცდილება ჰქონდა, რამაც 16-ბიტიანი კონსოლის გამოცდილების საფუძველი განსაზღვრა. მე-20 საუკუნის 21-ედ გადაქცევამდე ზაფხულში, როდესაც Y2K პანიკა იწყებდა მატებას, სპანჯბობმა სადებიუტო გამოჩენა მოახდინა, და ბუშტებზე ორიენტირებული დიზაინის უპრეცედენტო დონისა და „X-Files“-ის მე-7 სეზონის გამოჩენა მოახლოვდა, Mario Golf-მა Nintendo 64-ზე შეაბიჯა. მან ყველაფერი დაიპყრო. ყველა დათანხმდა. Nintendo აღფრთოვანებული იყო და Shining Force II-ის შუგო ტაკაჰაშის (შესაძლოა, მათ მართლაც მოსწონდათ Beyond the Beyond და ჩვენ ვცდებით) დაავალა Game Boy Color-ის ვერსიის ხელმძღვანელობა, რომელიც პატარა კარტრიჯს საოცრად მძლავრი და ინოვაციური RPG რეჟიმით შეავსებდა, 20-საათიანი თავგადასავლით მრავალ კლუბში, NPC-ებთან და მოთამაშის განვითარებით. აღფრთოვანებულმა შეფასებებმა და ფენომენალურმა გაყიდვებმა მოჰყვა, ხოლო 2000 წელს Mario Tennis-ის გამეორებამ Camelot Nintendo-ს უპირობო სპორტული თამაშების დეველოპერად აქცია. Nintendo-მ Camelot-ს მისცა საშუალება, ეჩვენებინა თავისი წმინდა RPG ძალა უდავო Golden Sun-ში (და მის ანტაგონისტად ქცეულ-პროტაგონისტ სექველში The Lost Age), მაგრამ ამას მოჰყვა ორი ათწლეული გოლფისა და ჩოგბურთის, რომლებიც მუდმივად ცვლიდნენ ერთმანეთს. ერთი სპორტული თამაში მეორეს მოსდევდა, ზოგი კარგი, ზოგი ცუდი, დროდადრო გამორჩეული თამაშით, როგორიცაა Mario Power Tennis Game Boy Advance-ისთვის (რომელმაც შეინარჩუნა RPG რეჟიმი, რაზეც მის Gamecube-ის ვერსიას უაზროდ უთხრეს უარი, მიუხედავად იმისა, რომ ის სხვა მხრივ უპირატესი, უცნაური ჩოგბურთის თამაში იყო). Dragon Quest-ის ვეტერანი, Climax-ის თანადამფუძნებელი და Camelot-ის პრეზიდენტი ჰიროიუკი ტაკაჰაში ამტკიცებს, რომ Mario Tennis-ის RPG რეჟიმი შექმნილი იყო ერთი მოთამაშისთვის, რომელიც პორტატულ ხელის კონსოლზე თამაშობს, და რომ ის არ არის საჭირო კონსოლის თამაშებისთვის, რომელთა თამაშიც ჯგუფებს მარტივად შეუძლიათ ტელევიზორზე, მაგალითად Gamecube-ის Mario Power Tennis-ის ვერსია. ეს არგუმენტი არ ამართლებს Nintendo Switch-თან მიმართებაში, რომელიც არის ხელის და კონსოლის ჰიბრიდი, რომელიც მოთამაშეების ხელებზე ისევე ხშირად არის მიწებებული, როგორც ტელევიზორთან მიერთებული. ყოველივე ამის გათვალისწინებით, პორტატული თამაშები ერთისთვის (მძლავრი მრავალმოთამაშიანი რეჟიმის ოფციით) არის ის, თუ როგორ თამაშობს მსოფლიოს უმეტესობა თამაშებს დღეს. (მადლობა, სმარტფონებს და მთავრობის უღიმღამო COVID-საპასუხო ზომებს). მაშ, რატომ მიატოვა Camelot-მა თავისი RPG მემკვიდრეობა და დარჩა სპორტულ თამაშებზე? კომპანიისთვის, რომელსაც ასეთი ღრმა და აღიარებული RPG მემკვიდრეობა აქვს, ტრაგედიაა, რომ Fever-ის საფირმო სათავგადასავლო რეჟიმი დეიზის სიცოცხლეს ძაფზეც კი ვერ აჩერებს ორ წუთზე მეტ ხანს, სანამ ინტერესს დაკარგავ და გადაწყვეტ: „იქნებ ბავშვები?“ რა ხდება სათავგადასავლო რეჟიმის ბოლოს? არაფერი. შეგიძლიათ ითამაშოთ იგივე რეჟიმები, რაც ყოველთვის შეგეძლოთ. და მოგიწევთ მათი თამაში ნივთების განსაბლოკად. Nintendo-სთვის დამატებითი 10 დოლარის გადახდის სურვილი უბრალოდ...