არგენტინელი რეჟისორის, მარტინ მაურეგის საშინელებათა თრილერში „შეშლილი მოხუცი ქალი“ ნამდვილად არის მოხუცი ქალი. არის თუ არა ის შეშლილი, თუ არგენტინის „ჭუჭყიანი ომით“ გამოწვეული დისოციაციის საშინელებათა ფილმის დონის მსხვერპლია — ეს არის კითხვა, რომელსაც ფილმი მაცდურად სვამს, შემდეგ კი პასუხის გაცემაზე უარს ამბობს. ამის ნაცვლად, მაურეგი გვთავაზობს საკმაოდ უსაფრთხო და ნაცნობ ვარიაციას ისეთ წამების თრილერებზე, როგორიცაა „ხერხი“ (Saw), თუმცა მას აკლია ფსიქოლოგიური თამაშის ელემენტები და ემატება მსუბუქი კომიკური ბზინვარება, რომელიც სრულიად შეუსაბამოა. ფილმის საუკეთესო იარაღი არ არის ელექტრო ხორცის საჭრელი დანა, რომელიც ზომიერად შემზარავად გამოიყენება; ეს არის ქალი, რომელიც მას ფლობს. კარმენ მაურა ჩრდილოეთ ამერიკაში ნაკლებად ცნობილია, მაგრამ ის პედრო ალმოდოვარის მრავალი ფილმის გამოცდილი ვარსკვლავია, მათ შორის 2006 წლის „დაბრუნების“ (Volver), რისთვისაც მან კანის კინოფესტივალზე საუკეთესო მსახიობი ქალის ჯილდო მოიპოვა. ალისიას, დემენციით დაავადებული ტიტულოვანი პერსონაჟის როლში, ის წინა პლანზეა „შეშლილი მოხუცი ქალის“ ყველა სცენაში, და მიუხედავად იმისა, რომ 80 წლის ესპანელი ხატი ცბიერ და ნიუანსირებულ შესრულებას გვთავაზობს, ის უფრო აზრიან ყურადღებას იმსახურებს, ვიდრე ეს ფილმი მას უზრუნველყოფს. მაურეგის სცენარი საშინლად ფრთხილია იმ წარსული პოლიტიკური გარემოებების მიმართ, რომლებიც, როგორც ჩანს, ალისიას საშიში ფსიქიკური მდგომარეობის საფუძველია. მაგრამ მაშინაც კი, თუ ის არ ქმნის „სიკვდილი და ქალწულის“ (Death and the Maiden) პირდაპირ საშინელებათა ვერსიას, მას მაინც ჰყავს მაურა, რომელიც წამყვანია პერსონაჟის როლში, რომელიც თავდაპირველად მტკივნეულად მძაფრია ნებისმიერისთვის, ვისაც მოხუცებული მშობლის გაუარესებულ მდგომარეობასთან მოუწია გამკლავება. ფილმის იმედისმომცემ საწყის სცენაში, ალისიას ქალიშვილი ლაურა (აგუსტინა ლიენდო) ხედავს, რომ მისი მოგზაურობა განმეორებით წყდება დედის განუწყვეტელი ზარებით. ლაურას გაღიზიანება გულისტკენაში გადადის, რადგან ალისია სამჯერ ითხოვს ერთი და იმავე ალფახორეს რეცეპტს, ფიქრობს, რომ მის საჭმელში რაღაცას უმატებენ და საუბრობს ცეზარზე, მოძალადე ყოფილ ქმარზე, რომელიც მას არასოდეს ჰყოლია. დედა ასევე უცნაურად უცოდინარია თავისი დაკარგული მომვლელის შესახებ, ამიტომ ლაურა სასოწარკვეთილი ურეკავს თავის ყოფილ შეყვარებულს პედროს (დანიელ ჰენდლერი) და სთხოვს, რომ ალისია მოინახულოს და დარწმუნდეს, რომ ის წამლებს იღებს. მთელი თავისი მოკლე ხანგრძლივობის განმავლობაში, ალისიას ტრავმის ემოციური ლეგიტიმურობა გადაიფარება ფილმის სურვილით, იყოს „მიზერის“ (Misery) არგენტინული ვერსია, პრობლემა, რომელიც მაშინ იჩენს თავს, როდესაც პედრო ალისიას დანგრეულ, მოჩვენებებით სავსე სახლში მიდის. წარმოების დიზაინერი მატიას მარტინესი და ოპერატორი ხულიან აპესტეგია გვთავაზობენ ბაროკოს ინტერიერს, რომელიც ნაკლებად ჰგავს ნამდვილ სახლს, ვიდრე ალისიას ფსიქიკური მდგომარეობის თეატრალურ სარკეს. მისი მოშლილი ფსიქიკა აშკარა ხდება, როდესაც სენიორული ალისია პედროს ცეზარში ერევა, თავს ურტყამს და შემდეგ სკამზე აბამს. თუმცა, რობ რაინერის ოსკაროსან კლასიკაში პოლ შელდონთან შედარებით, პედრო გვაცრუებს იმედებს თავისი ტყვეთა მიმართ სუსტი რიტორიკული წინააღმდეგობით. მართლაც, ის არ არის ალისიასთვის დიდი მეტოქე, როდესაც ის იხსენებს თავის სადომაზოხისტურ ურთიერთობას იდუმალ ცეზართან. ამიტომ, მაურას მოვალეობაა, რომ ჩვენ არაკომფორტულად და გაურკვევლობაში გვამყოფოს, და ის ძალდაუტანებლად მოძრაობს ჩვენი თანაგრძნობის გამოწვევასა და შიშების გაღვივებას შორის. ჟანრის მოყვარულები მხოლოდ ზომიერად დაკმაყოფილდებიან სისხლიანი სცენებით, მაგრამ ფილმის გული, რომელიც საკმარისად ძლიერად არ ცემს, იმ ემოციურ ნაწიბურებშია, რომლებსაც ალისია ხელახლა განიცდის. ერთ მომენტში, ის ირიბად მოიხსენიებს გრიზელდა გამბაროს 1986 წლის პიესას „მრისხანე ანტიგონა“ (Antígona Furiosa), რომელიც არგენტინის „ჭუჭყიანი ომის“ ფონზე ვითარდება, მოგვიანებით კი მწარედ იხსენებს იმ დღეებს, როდესაც „ადამიანები უბრალოდ ქრებოდნენ“. მაგრამ რადგან მაურეგი ალისიას არ აძლევს საკუთარი თავის სრულად გამოხატვის საშუალებას, ეს მინიშნებები არასოდეს ქმნის უფრო ფართო განაცხადს არგენტინის სასტიკი წარსულის შესახებ. ალისიას სადისტური თამაში „მართალია თუ ყალბი“, რომელიც მიზნად ისახავს მისი ადრეული წლების ტრაგიკული ისტორიის გამოვლენას, ისეთივე დამაბნეველია ჩვენთვის, როგორც პედროსთვის. ამიტომ, რაც არ უნდა ეცადოს მაურა, ჩვენ არ ვგრძნობთ არც მწუხარებას და არც სიბრალულს ალისიას მიმართ; მისი საბოლოო მიზანია, გაამართლოს ფილმის სათაური. მაურეგი რამდენიმე ტონალობას აბალანსებს ისე, რომ „შეშლილ მოხუცი ქალს“ ნამდვილად არ აძლევს საშუალებას, მძაფრი გახდეს. ის არასტაბილურ ნიადაგზე დგას, როდესაც იუმორს უბრალოდ იუმორისთვის იყენებს, და არა დაძაბულობის განმუხტვისთვის, როგორც მაგალითად, როდესაც ალისია ხვდება, რომ მას არ შეუძლია პედროს თითის მოჭრა ელექტრო ხორცის საჭრელი დანით, რადგან მას გაფართოების კაბელი სჭირდება. სისხლისღვრა შედარებით ზომიერია, რადგან მაურეგი ძირითადად ცდილობს, რომ ჩვენ გვაინტერესებდეს, რამდენად „შეშლილი“ გახდება ეს მოხუცი ქალი. რადგან მჭიდროდ მიჯაჭვულ პედროს საკუთარი თავის გადასარჩენად ბევრის გაკეთება არ შეუძლია, გარდა ფეხის გამოყენებისა, ალისია თავისუფლად აწამებს მას ფიზიკურად, ფსიქოლოგიურად და — სცენაში, რომელიც არ იქნება შეტანილი კარმენ მაურას არც ერთ ვიდეო-ხარკში — სექსუალურად. საშინელებათა ტროპების გამოყენების ნაცვლად, რათა განეხილა არგენტინის ისტორიის სახიფათო პერიოდიდან გამომდინარე თაობათა ტრავმა, „შეშლილი მოხუცი ქალი“ ნაკლებად საინტერესო გზას ირჩევს, რომელიც მხოლოდ ხანმოკლე მომენტებში აკმაყოფილებს. ფილმს მაურა მიუძღვის, რომელიც ძალიან ცდილობს, ტკივილი, ბრაზი და სიგიჟე ერთ პერსონაჟში გააერთიანოს. ალისია იმსახურებს თავისი წყენის სათანადო გამოხატვას, რასაც მაურეგი ჩურჩულით გადმოსცემს, მაშინ როცა ყვირილი უფრო კათარზისული იქნებოდა მაყურებლისთვის და შესაძლოა არგენტინელი ხალხისთვისაც კი. ველოდებით თქვენს გამოხმაურებას! გაგვიზიარეთ თქვენი აზრები კომენტარებში.