მარტოობა, ინტროვერსია და რთული კავშირები: „ჯორნალ ვიზ ვიჩ“-ის სიღრმეები

„როდესაც ვინმე მუდმივად გარშემოა, ეს უკვე საკმარისია ჩემს დასაღლელად.“ როგორც ადამიანი, რომელსაც თავად აქვს შეზღუდული სოციალური ენერგია, მაკიოს ეს განცხადება ზუსტი და ახლობელი მეჩვენა, რომ „რეალობაა“-ს წარწერით გამეზიარებინა Bluesky-ზე. ეს არის განცდა, რომელსაც ინტროვერტების უმეტესობა ღრმად ესმის. ეს არის ფრაზა, რომელმაც ჰიტორი გოტო თაობის ხატად აქცია. თუმცა, „ჯორნალ ვიზ ვიჩ“ (Journal with Witch) არ კმაყოფილდება ახლობელი ფრაზებით; ის ღრმად იკვლევს იმ ტკივილს, რომელსაც ინტროვერტები როგორც განიცდიან, ასევე იწვევენ. მაკიოს მსგავსად, მე მარტო ვცხოვრობ. უზომოდ პრივილეგირებული ვარ და უზომოდ სულელურია ჩემგან ასე მოქცევა. ჩემს მხარეში ქირა თითქმის გაორმაგდა იმ თანხასთან შედარებით, რასაც აქ გადმოსვლისას ვიხდიდი, და იმდენ ფულს დავზოგავდი, ერთი ოთახის მეგობარი რომ მყოლოდა ან მშობლებთან დავბრუნებულიყავი. მიუხედავად ამისა, ფულს წყალში ვყრი, რადგან ეს სისუსტე მაქვს. დასასვენებლად და აღსადგენად მარტოობის ციხესიმაგრე მჭირდება. ჩემი ცხოვრების ის პერიოდები, როდესაც ამგვარი მოსვენება არ მქონდა, ფსიქოლოგიურად გამომფიტავდა. მახსოვს, როგორ ვიკეტებოდი ჩემს საძინებელში ბინძური ჭურჭლით, რადგან თავს ვერ ვაიძულებდი გარეთ გავსულიყავი და ოთახის მეგობრის მეგობრებთან ურთიერთობა მქონოდა. თავს ისევე ერთდროულად გაბრაზებულად, შერცხვენილად და დამხრჩვალად ვგრძნობდი, როგორც მაკიო. მიუხედავად იმისა, რომ „ჯორნალ ვიზ ვიჩ“ სრულად ესმის მაკიოს მდგომარეობა, ნარატივი კიდევ უფრო მეტ ყურადღებას აქცევს ასას თანაბრად რთულ სიტუაციას. ასა, როგორც კასამაჩი სწრაფად ხვდება, ბევრად უფრო ღია და ექსტრავერტულია, ვიდრე მისი დეიდა. მას სურს „გამორჩეული იყოს“ შესასვლელ ცერემონიაზე და თავს იწუხებს, რომ ელაპარაკოს მორცხვ გოგონას, რომელიც მის გვერდით ზის. თუმცა, ასას ამბიციები წარმატებაში არ გადადის. ის თავს თანატოლებთან შეუსაბამოდ გრძნობს და საუბარში ჩართვის მისი მცდელობები მოუხერხებელია. ინტროვერტებისთვის, როგორიც მაკიო და მე ვართ, ადვილია დაავიწყდეთ, რომ ექსტრავერტებსაც შეიძლება მარტოობა სტანჯავდეთ – სინამდვილეში, უფრო სავარაუდოა, რომ მათ მარტოობა იგრძნონ. ამ კვირის საკვანძო სიტყვაა დისტანცია. მას შემდეგ, რაც სამი ეპიზოდის განმავლობაში ასასა და მაკიოს კავშირი შენდებოდა, „ჯორნალ ვიზ ვიჩ“-ი თავის კამერას იმ უფსკრულისკენ ატრიალებს, რომელიც მათ მაინც ჰყოფს. მაკიო, ალკოჰოლითა და ძველი მეგობრებით ენაარეული, კონფლიქტს იწყებს იმის უარყოფით, რომ ის ასას მინდობით აღმზრდელი მშობელია და უარს ამბობს თქვას, რომ უყვარს ის. როდესაც ასას მოუმწიფებელს უწოდებს, მაინტერესებს, ეს ხომ არ არის მაკიოს არაცნობიერი აღიარება საკუთარი მოუმწიფებლობის? მან იცის, რომ არ არის რაციონალური, დის სისასტიკე დისშვილზე გაავრცელოს. ის ალბათ ხვდება, რომ 35 წლის ქალს არ უნდა სჭირდებოდეს თავის დამარცხებულად შეგრძნება ორი თინეიჯერი გოგონას მისაღებ ოთახში ყოფნისას. მან შესაძლოა არ იცოდეს, რა უცნაურია საუბრის შუაგულში წასვლა რძის საყიდლად. ადამიანები ბავშვობის ჩვევებს ზრდასრულ ასაკშიც ატარებენ, სადაც ისინი ადვილად მკვიდრდება, თუ მათ არ გადააფასებენ. როგორც კასამიჩი ამბობს, ზრდასრულები უფრო მგრძნობიარენი არიან, ვიდრე ბავშვებს ჰგონიათ. მაკიო კვლავაც უკან იხევს თავისი დის წინაშე. კასამიჩი თავის მშობლებზეა გაბრაზებული. ასა, როგორც 15 წლის გოგონა, არსებითად უფრო მოქნილია. ის მაკიოს ჩართულობის ნაკლებობას მოცემულობად იღებს და უკვირს, როდესაც მისი უდარდელობა ემირის დედისგან ამხელა შეშფოთებას იწვევს. მისი აზრით, ის უბრალოდ ეგუება თავის ახალ სახლს. თუმცა, ასა თავს ვერ აჩერებს და მეტს ელოდება — დედას ელოდება, თუ არა თავის დედას. ის არ ივიწყებს დღიურის დახურვას; ის ღიას ტოვებს იმ იმედით, რომ მაკიო ნახავს და ამაზე ესაუბრება. ის მაშინვე ეკითხება კასამაჩის „წვნიან“ დეტალებს მისსა და მაკიოს ურთიერთობის შესახებ. ის გაოგნებულია მაკიოს სრულიად უარყოფითი რეაქციით მის შესასვლელ ცერემონიასთან დაკავშირებულ წუხილზე. საბოლოოდ, როცა ყველაფერი ზედმეტად რთული ხდება, ის ტირის და აღიარებს, თუ როგორ სტკივა მარტო ჭამა, რასაც საბოლოოდ დეიდასთან სათანადო საუბარი მოჰყვება. მიუხედავად იმისა, რომ მე პირადად ბევრად უფრო ახლოს ვარ მაკიოსთან, „ჯორნალ ვიზ ვიჩ“ უზრუნველყოფს, რომ ასასაც ისევე კარგად ვუგებ. ჩვეულებისამებრ, ნაწარმოების დახვეწილობა გაურბის მარტივ პრობლემებს მარტივი პასუხებით. ასამ არ იცოდა, რა დამამცირებლად ჟღერს „მაკიო-ჩან“ მისი დეიდისთვის — შეხსენება იმისა, რომ მის დას სერიოზულად არ აღიქვამდა, როგორც მწერალს ან ზრდასრულ ადამიანს. მაკიო, ამასობაში, ვერ ხვდება, რა მტკივნეული შეიძლება იყოს მისი ბუნებრივად მოკლე პასუხები დისშვილისთვის, რომელსაც ყურადღება უფრო მეტად სჭირდება, ვიდრე სიყვარული. მიუხედავად იმისა, რომ ეს ის საკითხებია, რისი გადაჭრაც სწორ კომუნიკაციას შეუძლია, ასა და მაკიო ასევე იქცევიან რეალური ადამიანებივით, რომლებიც თავს არიდებენ აზრის გამოთქმას, როცა ეს რთულია. ისინი გრძნობებს დაგროვების საშუალებას აძლევენ. მაკიო, მრავალწლიანი პრაქტიკით, თავს ქვიშაში რგავს და თავს წერით იქცევს. ასას ეს გამოცდილება აკლია, ამიტომ მისი სხეული ჩაერევა და აიძულებს დაიძინოს ან იტიროს, როცა განტვირთვა სჭირდება. გადაწყვეტა ასევე ავთენტურად არასრულია. ეპიზოდის შემდეგ, რომელიც სავსე იყო სცენებით, რომლებიც მათ ფიზიკურ განცალკევებას ემოციური განცალკევების გამოვლინებად წარმოაჩენდა, მაკიო დივანზე მოკალათდება და ასას მკლავს შემოხვევს. ეს, თუმცა, ჟესტია, რომელიც მაკიოსთვის აშკარად უცხოა. მისი სხეულის ენა ხისტია და სასაცილოც და სევდიანიც არის იმის დანახვა, თუ როგორ ჰგავს ასას უფრო მჭიდროდ გვერდით ჩახუტების მცდელობა ჭიდაობის ილეთს. მაკიოს სიტყვები და ქცევები გულწრფელია, მაგრამ ისინი არ არის საკმარისი რისთვისაც