წარმოგიდგენთ მარველის სატელევიზიო შოუების რეიტინგს, უარესიდან საუკეთესოსკენ, მათ შორის Netflix-ის პოპულარულ სერიალებსაც. Netflix-ის სერიალის „დერდევილი“ (Daredevil) მესამე სეზონის დასრულებიდან შვიდი წლის შემდეგ, „დერდევილი: თავიდან დაბადებული“ (Daredevil: Born Again) დააბრუნა ვარსკვლავები ჩარლი კოქსი და ვინსენტ დ’ონოფრიო, ამჯერად Disney+-ზე. „დერდევილის“ გზამ, გაუქმებული, ძალადობრივი Netflix-ის სერიალის ვარსკვლავიდან, მარველის კინემატოგრაფიული სამყაროს სრულფასოვან წევრამდე, ნათელი მოჰფინა მარველის შოუების უცნაურ ისტორიას. მიუხედავად იმისა, რომ მარველი ტელევიზიაში მუდმივად იყო წარმოდგენილი 1960-იანი წლების მულტფილმებიდან მოყოლებული, მარველის კინემატოგრაფიული სამყაროს (MCU) წარმატებამ კვლავ გააცოცხლა საზოგადოების ინტერესი პერსონაჟების მიმართ. თუმცა, მიუხედავად იმისა, რომ ფილმებს საერთო სამყარო ჰქონდათ, სადაც კაპიტანი ამერიკა ასგარდში შეეძლო გამოჩენილიყო (თუმცა ლოკის პროექციის სახით) „თორი: ბნელ სამყაროში“ (Thor: The Dark World), სატელევიზიო შოუები უცნაურად განცალკევებული იყო დიდი ხნის განმავლობაში. „დერდევილი“, „ლუკ კეიჯი“ (Luke Cage) და „ჯესიკა ჯონსი“ (Jessica Jones) Netflix-ზე გადიოდა. „მოსასხამი და ხანჯალი“ (Cloak & Dagger) და „გაქცეულები“ (Runaways) Freeform-ზე რჩებოდნენ. ფილმების პერსონაჟები კი Disney+-ის შოუებში გადავიდნენ. თუმცა, „თავიდან დაბადებულის“ მიერ Netflix-ის სერიალების დაბრუნებასთან ერთად, დროა გადავხედოთ მარველის კინემატოგრაფიული სამყაროს ეგიდით შექმნილ ყველა შოუს... თითქმის ყველა. რამდენიმე შოუ, რომელიც MCU-ის ეპოქაში გამოვიდა, ამ სიის ფარგლებს ცდება. „ლეგიონი“ (Legion) და „ნიჭიერები“ (Gifted) X-Men-ს ეხება, მაგრამ ისინი არც კი აკეთებენ მინიშნებას MCU-ზე და სამაგიეროდ საკუთარ, იდიოსინკრატულ ისტორიებს ჰყვებიან. ანალოგიურად, ანიმაციურ სერიალებს „სპაიდი და მისი საოცარი ობობა-მეგობრები“ (Spidey and His Amazing Spider-Friends), „ჰით-მანქი“ (Hit-Monkey) და „M.O.D.O.K.“ შესაძლოა ჰქონდეთ გარკვეული გადაკვეთები MCU-ში გამოჩენილ პერსონაჟებთან, მაგრამ მათ რადიკალურად განსხვავებული მიდგომები აქვთ და არც კი აღიარებენ მულტისამყაროს, ამ სიაში არსებული შოუებისგან განსხვავებით. ამ შოუების ამოღების შემდეგაც კი, უამრავი სუპერგმირული მოქმედება რჩება განსახილველი, ზოგი უკეთესი, ზოგიც უარესი. მოდით, ჩავუღრმავდეთ მარველის გმირების სამყაროს, რომელიც სამუდამოდ შეიცვალა MCU-ს წყალობით. შესაძლოა, ჯეკ კირბისა და სტენ ლის ყველაზე ნაკლებად მნიშვნელოვანი ქმნილება, „არაადამიანები“ (Inhumans) საუკეთესოდ „ფანტასტიკური ოთხეულის“ ფრენჩაიზის მეორეხარისხოვან პერსონაჟებად მუშაობენ. არეული სამეფო ოჯახი, რომელიც ევგენიკას უჭერს მხარს, „არაადამიანები“ ძნელად თუ წარმოადგენენ „იდეების სახლის“ ყველაზე საყვარელ პერსონაჟებს. მიუხედავად ამისა, როდესაც X-Men-ის ადაპტაციის უფლებები 20th Century Fox-ს ეკუთვნოდა და არა Disney/Marvel-ს, Marvel-ის ხელმძღვანელი აიკ პერლმუტერი „არაადამიანებს“ მუტანტების შემცვლელებად უბიძგებდა. ამ მიზნით, პერლმუტერი მხარს უჭერდა „არაადამიანების“ ფილმს, რასაც კევინ ფაიგი მაქსიმალურად ეწინააღმდეგებოდა და პროექტი ABC-ის მოკლე მინისერიალამდე დაიყვანა. და რა საშინელი მინისერიალი გამოვიდა! მიუხედავად რამდენიმე საყვარელი მსახიობისა, როგორებიც არიან ენსონ მაუნტი და კენ ლეუნგი, „არაადამიანებმა“ საკუთარი არსებობა არასოდეს გაამართლეს. როდესაც მედუზას (სერინდა სვონი), პერსონაჟს გრძელი თმის კონტროლის მაგარი ძალით, სერიალის დასაწყისში თავი გადაპარსეს, ჭკვიან ხალხს „არაადამიანები“ დაავიწყდათ შავი ჭექა-ქუხილის (Black Bolt) სასიამოვნო სიკვდილამდე „დოქტორ სტრეინჯი სიგიჟის მულტისამყაროში“-ში (Doctor Strange in the Multiverse of Madness). აი, რა ხდება „გაქცეულების“ (Runaways) შესახებ: მათ უნდა გაიქცნენ. ბრაიან კ. ვონის და ადრიან ალფონას აღიარებული კომიქსების სერიის მე-2 ნომერში, მთავარი თინეიჯერები უკვე გაქცეული იყვნენ სახლიდან, როდესაც გაიგეს, რომ მათი მშობლები სუპერბოროტმოქმედები იყვნენ. რატომღაც, სატელევიზიო ადაპტაციამ ბავშვები თითქმის მთელი სერიალის განმავლობაში სახლში დატოვა. მაშინაც კი, როდესაც ბავშვებმა ოფიციალურად დატოვეს სახლი, ისინი სხვადასხვა მიზეზით ერთმანეთის სახლებში იჭრებოდნენ. გაქცევის ნაკლებობით და სატელევიზიო ბიუჯეტებით შეზღუდული სუპერძალების გამოყენებით, „გაქცეულებს“ მხოლოდ ზოგადი თინეიჯერული შფოთვა დარჩა საჩვენებლად. მან შფოთვა ოსტატურად წარმოაჩინა, მაგრამ იგივე თემები გაიმეორა, რაც სხვა შოუებმა უფრო ადრე და უკეთ გააკეთეს, რის გამოც მაყურებელს გაუჩნდა კითხვა, საერთოდ რატომ შექმნა ვინმემ „გაქცეულები“. ამ სიაში საუკეთესო შოუები ახერხებენ მარველის კომიქსებიდან კონცეფციების აღებას და მათ სატელევიზიო მედიუმში გადატანას. ყველაზე ცუდები კი ამ ბალანსს არღვევენ, იმ იმედით, რომ ერთი მხარის უმნიშვნელო ჟესტები მეორე მხარის ნაკლოვანებებს აანაზღაურებს. მაგალითად, ზებუნებრივი კრიმინალური სერიალი „ჰელბრომი“ (Helstrom), რომელშიც ტომ ოსტენი და სიდნი ლემონი დაიმონ და ანა ჰელბრომების როლებს ასრულებენ. კომიქსებში დაიმონ და სატანა ჰელბრომები სატანისა და ადამიანის პირდაპირი შვილები არიან, რომლებიც ცდილობენ გაერკვიონ თავიანთ კონფლიქტურ მემკვიდრეობებში. სატელევიზიო შოუ მათ დემონით შეპყრობილი სერიული მკვლელის შვილებად აქცევს და სულიერი საიდუმლოებების გამოსაძიებლად აგზავნის, ისეთი სერიალების მსგავსად, როგორიცაა „ზებუნებრივი“ (Supernatural) ან „ლუციფერი“ (Lucifer) (შოუ, რომელიც ბევრად უკეთ უმკლავდება კომიქსის პროცედურულ ტელევიზიაში ადაპტაციას). შედეგად, მივიღეთ შოუ, რომელიც დაღლილ სატელევიზიო ტროპებზეა აგებული და მის დროდადრო კომიქსებზე დათმობილ ადგილებს ამის დაძლევა არ შეუძლია. ყველაზე გამანადგურებელი, რისი თქმაც ვინმეს შეუძლია „საიდუმლო შემოჭრაზე“ (Secret Invasion) არის ის, რომ მას საერთოდ არ აქვს მნიშვნელობა. მისი გამოტოვება შეგიძლიათ და სრულიად არ დაიბნევით, როდესაც ნიკ ფიური ისევ გამოჩნდება „მარველებში“ (The Marvels), თითქოსდა არაფერი მომხდარა მისსავე შოუში — შოუში, სადაც მოხდა ძლიერი მეორეხარისხოვანი პერსონაჟების, მარია ჰილისა და ტალოსის, სიკვდილი.