ზამთრის ოლიმპიური თამაშები ხშირად უფრო მეტად განიხილება, როგორც ზაფხულის უფრო მასშტაბური ანალოგების დანართი, ვიდრე დამოუკიდებელი მთავარი მოვლენა. თუმცა, 2026 წელს, მილანს – რომელიც 25-ე ზამთრის ოლიმპიადას კორტინა დ’ამპეცოსთან, ავსტრიის საზღვართან მდებარე სათხილამურო ქალაქთან ერთად მასპინძლობს – და 2024 წლის მასპინძელ ქალაქ პარიზს შორის არსებული პარალელების იგნორირება შეუძლებელია. ამან ნაყოფიც გამოიღო გახსნის ცერემონიაზე, რომელიც, ისევე როგორც მდინარე სენაზე გამართული ცერემონია წელიწადნახევრის წინ, ეფუძნებოდა ევროპის კულტურული დედაქალაქის ტრადიციებს, რათა მომდევნო კვირებისთვის მხიარული, დეტალებით დატვირთული ტონი შეექმნა. (ცერემონია პირდაპირ ეთერში გადაიცემოდა NBC-ზე და მის შვილობილ სტრიმინგ სერვის Peacock-ზე; მას წინ უძღოდა გადაცემა „Today“-ის წამყვანის, სავანა გათრის არყოფნის აღნიშვნა, დაკარგული დედის ძებნის გამო). მილანის ცერემონიამ, შესაძლოა, მასშტაბით ვერ გაუწია კონკურენცია პარიზისას, თუმცა, თანაბრად ენთუზიაზმით სავსე მისალმება შესთავაზა მსოფლიოს უდიდეს სპორტულ მოვლენას. მოცეკვავე ნომრიდან, რომელიც მოქანდაკე ანტონიო კანოვას ნამუშევრებს მიაგებდა პატივს, მომღერალ ანდრეა ბოჩელის მიერ პუჩინის საკულტო არიის „Nessun dorma“-ს შესრულებამდე, ცერემონიის პროდიუსერებმა გადაწყვიტეს იტალიური იდენტობის ხაზგასმა მთელი ღონისძიების განმავლობაში. (გარდა შარლიზ ტერონის შემთხვევითი, თითქოსდა უადგილო გამოჩენისა, რომელიც ერებს შორის მშვიდობას მოუწოდებდა. სამაგიეროდ, მერაია ქერიმ იტალიურად იმღერა „Volare“!). ცერემონიის შემოქმედებითი ნაწილი, რომელიც სრულფასოვანი პარკას კაბებში გამოწყობილი მეგზურების მიერ წარმართულ სპორტსმენთა აღლუმს მიჰყვებოდა, აერთიანებდა მაღალ ხელოვნებასა და პოპ-კულტურას: მოდელების პროცესია გარდაცვლილი დიზაინერის ჯორჯო არმანის სახლის კოსტიუმებით, იტალიის სამფეროვანი დროშის ფერებში, და დიდებულად სახალისო, ევროვიზიის სტილის საცეკვაო ნომერი, რომელსაც „თეთრი ლოტოსის“ და „The Paper“-ის ვარსკვლავი საბრინა იმპაჩატორე ხელმძღვანელობდა. იტალიური ეთოსი მოიცავს როგორც დახვეწილ სამკერვალო ხელოვნებას, ასევე მბზინავ მეტალის სათხილამურო კოსტიუმებს სახის ბრჭყვიალასთან ერთად, და ცერემონიამ ორივე უკიდურესობა ასახა. მიუხედავად იმისა, რომ იმპაჩატორე საერთაშორისო აუდიტორიისთვის ცნობილია ამერიკულ ტელევიზიაში მუშაობის წყალობით, ცერემონიაში მონაწილეობა მიიღეს სხვა იტალიელმა ტალანტებმაც, რომლებიც ჯერ არ გამხდარან ასეთი ცნობადი მსოფლიო სცენაზე. მსახიობმა და კომიკოსმა ბრენდა ლოდიჯიანმა შეასრულა მიმიკური ნომერი, რომელიც იტალიურ ტროპს, ხელებით კომუნიკაციას ეფუძნებოდა, ხოლო მსახიობმა პიერფრანჩესკო ფავინომ ჯაკომო ლეოპარდის ცნობილი ლექსის „L’Infinito“ დრამატული კითხვა გამართა. მოდელმა ვიტორია ჩერეტიმ, რომელიც ამერიკაში ყველაზე მეტად ცნობილია ლეონარდო დიკაპრიოსთან რომანტიული ურთიერთობით, იტალიის დროშის კურიერის როლი შეასრულა. ადგილობრივი ნიჭის გამოყენება, რომელიც გასართობი ინდუსტრიის მიღმა მყოფ ფიგურებსაც კი შეეხო, როგორიცაა ასტრონავტი სამანტა კრისტოფორეტი, მნიშვნელოვანი ჟესტი იყო. თუმცა, ცერემონიის აპოთეოზი ადრე დადგა და ნაკლებად იყო დაკავშირებული ინდივიდუალურ პიროვნებებთან. ექსტაზურმა ცეკვამ როსინის „ვილჰელმ ტელის უვერტიურაზე“ გააერთიანა ცისარტყელას ფერებში გამოწყობილი მონაწილეები – რომის კოლიზეუმიდან მილანის დუომომდე, კაბების ნაჭრებამდე და მოკა ქოთნებამდე – სამი უზარმაზარი საღებავის მილის ქვეშ, თითოეული პირველადი ფერის წარმომადგენელი. ეს სეგმენტი იყო დიდებულად ქაოტური ხარკი იტალიის წარმატებებისთვის ხელოვნების ყველა სფეროში და შენარჩუნებული იყო ტონი ნელი პაუზების დროსაც კი, როგორიცაა რეპერ ღალის მოწოდება მშვიდობისკენ, სადაც უკვე ნახსენები ტერონიც გამოჩნდა. (თუმცა სახალისოა ვიფიქროთ შეერთებული შტატების ვიცე-პრეზიდენტ ჯ.დ. ვენსზე, რომელიც მეორე ლედისთან ერთად დაესწრო ცერემონიას, რომელიც უსმენდა თერონის მშვიდობის განმარტებას, როგორც კეთილდღეობას რასის, კლასის ან სექსუალობის მიუხედავად. მართლაც, გაერთიანებული თემა „ჰარმონია“, სასიამოვნო ფრაზა ერებს შორის ჰარმონიის შესახებ, გამიზნულად იგრძნობოდა იზოლაციონისტი ვენსის თანდასწრებით.) თავად თამაშების მსგავსად, ცერემონია გაყოფილი იყო მილანის „სან სიროს“ სტადიონსა და ალპურ ადგილებს, როგორიცაა რაზენ-ანტჰოლცი, შორის; საღამოს ბოლოს ოლიმპიური ალით ორი ცალკეული კოცონი აინთო. გაყოფილი ყურადღება ზოგჯერ უხერხული იყო; მეცოდება სპორტსმენები, რომლებსაც უწევდათ თოვლიან ქუჩაში გაცლა სტადიონის გარშემო შემოვლის ნაცვლად. თუმცა, ცერემონიამ ხაზი გაუსვა იტალიური გეოგრაფიის სიგანეს იტალიურ კულტურასთან ერთად. ზამთრის ოლიმპიადები, სავარაუდოდ, ვერასდროს იქნება ისეთი მნიშვნელოვანი, როგორც მათი ზაფხულის ანალოგები. მათ მაინც შეუძლიათ შექმნან სიდიადე და სამშობლოს სიამაყე დამოუკიდებლად.