ჯერ კიდევ 2023 წელს, მიშელ ფრანკოს ფილმი „მეხსიერება“ ფესტივალის ჰიტად იქცა ტორონტოს საერთაშორისო კინოფესტივალზე პრემიერის შემდეგ, რომელმაც ჩვენი კრის ბამბრეისგან მაღალი შეფასება და 10/10 ქულა დაიმსახურა. ფრანკოს, როგორც რეჟისორის კარიერა ექსპონენციურად უმჯობესდებოდა ყოველი მომდევნო ფილმით და მან მუზა და შემოქმედებითი პარტნიორი ჯესიკა ჩესტეინში იპოვა. ფრანკოსა და ჩესტეინის მეორე პროექტი არის მეტად დროული ფილმი „სიზმრები“, რომელიც მდიდარ ამერიკელ ქალსა და მექსიკიდან არალეგალ იმიგრანტს შორის ურთიერთობაზეა აგებული. სამოცდაათიანი წლების პროვოკაციული ფილმების ეროტიკულ და სექსუალურ ბუნებას მოგვაგონებს „სიზმრები“, მაგრამ ეს არ არის ფილმი ამერიკაში ემიგრანტების საკამათო მდგომარეობაზე, არამედ ძალაუფლებისა და კლასის პორტრეტია, რომელიც ორ ადამიანს ასახავს ძალიან განსხვავებული სამყაროებიდან. ეს არის დაუვიწყარი და მძაფრი ფილმი და მიშელ ფრანკოს კიდევ ერთი შთამბეჭდავი ნამუშევარი. ფილმი იწყება იმით, რომ ფერნანდო როდრიგესი (აიზეკ ერნანდესი) მრავალ სხვასთან ერთად სატვირთო მანქანით კვეთს მექსიკის საზღვარს შეერთებულ შტატებთან. როდესაც ხელისუფლება „კაიოტის“ კოლონას უტევს, ფერნანდო გარბის, გადის სამხრეთ-დასავლეთით და მიდის ჯენიფერ მაკკარტის (ჯესიკა ჩესტეინი) კუთვნილ ბინაში. როდესაც ჯენიფერი სახლში ბრუნდება, ის ფერნანდოსთან ერთად საწოლში ვარდება, შეყვარებულები ერთმანეთს ეფერებიან და რაც შეიძლება დიდხანს რჩებიან ერთმანეთის მკლავებში. ჯენიფერს სურს ფერნანდო დამალული და უსაფრთხოდ ჰყავდეს, მაგრამ ახალგაზრდა ბალერონი ცდილობს პროფესიონალი მოცეკვავის გზით იაროს და არ იცხოვროს საყვარლის სიმდიდრით. ჯენიფერი, რომელიც მუშაობს არაკომერციულ ორგანიზაციაში, რომელსაც მისი მამა, მაიკლი (მარშალ ბელი) აფინანსებს, სამსახურში ბრუნდება ძმასთან, ჯეიკთან (რუპერტ ფრენდი) ერთად, ხოლო ფერნანდო ქუჩაში მოწყალებას ითხოვს, რათა ბალეტის სპექტაკლზე დასასწრები ფული მოაგროვოს. ჯენიფერიც და ფერნანდოც ერთმანეთის ირგვლივ ტრიალებენ, ისევ ერთად აღმოჩნდებიან, შემდეგ კი ისევ შორდებიან. მთელი ფილმის „სიზმრები“ განმავლობაში ვხედავთ იმ პრივილეგიებს, რითაც ჯენიფერი სარგებლობს გალა-საღამოების, ხელოვნების გამოფენებისა და პირადი თვითმფრინავების მეშვეობით, რაც მას საშუალებას აძლევს თავისუფლად იმოძრაოს სახლსა და საზღვარგარეთ შორის, მაშინ როცა ფერნანდოს უბრალო სამსახურებში უწევს მუშაობა გადარჩენისთვის, რადგან დოკუმენტაციის არქონა ხელს უშლის მას ბალეტის დასთან ერთად ცეკვაში. აიზეკ ერნანდესი, გაწვრთნილი ბალეტის მოცეკვავე, ასრულებს როლს ფილმში, და მისი ავთენტურობა აუდიტორიას სირცხვილის გრძნობას უჩენს, როდესაც მას ვხედავთ, როგორ მუშაობს ოფიციანტად ან ასრულებს სხვა ისეთ დავალებებს, რომლებიც მისთვის შეუფერებელია, მაგრამ რომლის გაკეთებაც უწევს, რადგან ის მოქალაქე არ არის. „სიზმრები“ არასდროს ქადაგებს იმიგრაციის მდგომარეობაზე და არც ICE-ის მიერ გამოყენებულ საკამათო ტაქტიკებზე აგებულ მესიჯს შეიცავს, მაგრამ მაყურებლის გონებაში მიმდინარე მოვლენების არსებობა ეკრანზე ნანახის დაძაბულობას მატებს. მიშელ ფრანკო ასევე არ ჩაუღრმავდება ჯენიფერისა და ფერნანდოს ურთიერთობის რაიმე ვნებიან ან უკანონო ასპექტს, მაგრამ ჯენიფერის სურვილი, ფერნანდო ჩაკეტილი და დაფარული ჰყავდეს, მათ კავშირს უღირსად და არასწორად აგრძნობინებს, მიუხედავად იმისა, რომ ორივე თანხმობაზე დაფუძნებული ზრდასრული ადამიანია და მათ ერთად ყოფნას მათი ეროვნებათა გარდა არაფერი უშლის ხელს. ფილმის უმეტესი ნაწილის განმავლობაში, „სიზმრები“ გვიჩვენებს ფერნანდოსა და ჯენიფერს განცალკევებულად, შემდეგ კი ისევ ერთად, ყოველ ჯერზე ვნებიანი სექსუალური გამოცდილებით, რომელსაც მიშელ ფრანკო გულწრფელად და რეალისტურად ასახავს. ჯესიკა ჩესტეინი და აიზეკ ერნანდესი თითოეულ სცენაში სრულად იხსნებიან, რომლებიც მცირე მონტაჟით და ბუნებრივ შუქზეა გადაღებული. ერთი სექსუალური სცენა კიბეზე ხდება და ორგანულად იცვლება აქტებს შორის, როდესაც შეყვარებულები ერთმანეთს ტანსაცმელს ხდიან და ეკრანზე ერწყმიან. ერნანდესსა და ჩესტეინს დამაჯერებელი ქიმია აქვთ როგორც სექსუალურ, ასევე დიალოგებით დატვირთულ მომენტებში. სწორედ ეს ქიმია ხდის ფინალურ აქტს ბევრად უფრო რთულ სანახავს. არ გავაფუჭებ შთაბეჭდილებას იმის შესახებ, თუ საით მიდის „სიზმრები“, მაგრამ ეს არ იყო ის, რასაც ველოდი. ფილმის დიდი ნაწილის განმავლობაში ველოდი ერთ კონკრეტულ საუბარს, რომელიც, როდესაც საბოლოოდ ხდება, ცვლის ამბის მიმართულებას და „სიზმრებს“ პოზიტიურიდან სრულ კოშმარად აქცევს. ეს არის რთული ტონალური ცვლა, რომელიც შეიძლება ზოგიერთი მაყურებლისთვის იმუშაოს, ზოგისთვის კი არა. მიშელ ფრანკომ ჯენიფერის როლი სპეციალურად ჯესიკა ჩესტეინისთვის დაწერა და ის მსგავსებას იზიარებს მისი პერსონაჟთან ფილმიდან „მეხსიერება“. ორივე ქალი ემოციური ტრავმის სიმძიმეს ებრძვის და მას რომანტიკულ პარტნიორზე ანთხევს, მაგრამ ჩესტეინი ჯენიფერს ანიჭებს უფლებამოსილების განცდას, რაც მას ძნელად საგულშემატკივრო პერსონაჟად აქცევს. ფილმის დასაწყისიდან ბოლომდე, ჩემი აზრი ჯენიფერზე და ჩემი თანაგრძნობა მის მიმართ შეიცვალა, ხოლო შოკისმომგვრელმა ფინალურმა აქტმა შეცვალა ჩემი აღქმა ფილმის გზავნილის შესახებ. ფრანკო ნიჭიერი რეჟისორია, რომელიც რეალისტურ სიტუაციებს იღებს და თავის გმირებს რეალისტურ ხმებს აძლევს, მაგრამ ზოგჯერ ეს ფილმი თითქმის ზეციურ განცდას იძენს, რაც სათაურს ეხმიანება. ბალეტის სცენების დროს დაკრული კლასიკური ნაწარმოებების გარდა შეზღუდული მუსიკაა.