მიუზიკლის ხატები: პერსონაჟები, რომლებმაც კინოისტორია შეცვალეს

არცერთი კინოჟანრი არ არის ისე გაუგებარი, როგორც მიუზიკლი. ბევრისთვის მიუზიკლი კინემატოგრაფიული სანახაობის განსახიერებაა, ერთჯერადი გართობა, რომელიც გულისხმობს ტვინის გამორთვას და იმ თავისებურად სულელური პრეამბულის მიღებას, როდესაც ადამიანები მოულოდნელად იწყებენ სიმღერას, როგორც კი განწყობა მოუვა. და იცით რა? ამ აზრში რაღაც არის; მართლაც, ბევრი კინო-მიუზიკლი სულელურია და ამით ამაყობს კიდეც. სულელურ მიუზიკლში ცუდი არაფერია, მაგრამ ჟანრი ამაზე ბევრად მეტია. ჟანრის სირთულე არსად არ არის ისე აშკარა, როგორც მისი მდიდარი პერსონაჟების ისტორიაში. მიუზიკლი თითქმის ხმოვანი კინოს გაჩენის დღიდან არსებობს, რაც იმას ნიშნავს, რომ ამ სიისთვის თითქმის საუკუნის მანძილზე შექმნილი მშვენიერი მუსიკალური პერსონაჟების დიდი არჩევანი გვაქვს. ჩვენ ვაფასებთ კინოისტორიის ყველა დროის საუკეთესო მუსიკალურ პერსონაჟებს და წარმოდგენილი მრავალფეროვნება ყველას დაარწმუნებს ჟანრის სიმდიდრეში. მომღერალი მონაზვნებიდან დაწყებული, ვოდევილის მკვლელებით დამთავრებული, ეს კინემატოგრაფიული ფიგურები ეკრანს ანათებენ და თან E5-ს მღერიან. ახალ ათასწლეულში კინო-მიუზიკლი თითქმის მკვდარი იყო. თუ ის ოდესმე დაბრუნდებოდა, მას სერიოზული სტიმული სჭირდებოდა, ისეთი, როგორიც ფრანკენშტეინმა გამოიყენა თავისი ურჩხულის გასაცოცხლებლად. ჟანრის საბედნიეროდ, ბაზ ლურმანი გამოჩნდა, რათა კინოსთვის ექიმის როლი შეესრულებინა და 2001 წლის „მულენ რუჟის!“ სახით არეული, მაგრამ ელექტრიფიცირებული ტრიუმფი მოეტანა. ფილმი არის ჯუკბოქს-მიუზიკლი, მე-19 საუკუნის ბოლო წელს, კურტიზანსა და პოეტს შორის განწირულ სასიყვარულო ურთიერთობაზე. კარიერის განმსაზღვრელ როლში, ნიკოლ კიდმანი თამაშობს სატინს, ცინიკურ და პრაგმატულ კურტიზანს, რომელსაც სასიკვდილო განაჩენი აქვს გამოტანილი. სატინი რთული როლია; როგორც უმაღლესი კლასის კურტიზანი, ის ერთდროულად უნდა იყოს კომუნიკაბელურიც და თავშეკავებულიც, მაცდუნებელიც და მიუწვდომელიც, დაცულიც და მოწყვლადიც. კიდმანი ბრწყინვალედ ასრულებს ამ როლს, წარმოგვიდგენს თავისუფალ, მამაც შესრულებას, რომელმაც სამართლიანად მოუტანა მას ოსკარის ნომინაცია და სამუდამოდ შეცვალა მისი კარიერის მიმდინარეობა. „მულენ რუჟის!“ მაქსიმალისტური მიდგომა ყველასთვის არ არის, და ის ადვილად შეიძლება დაიშალოს მისი ზედმეტი გაზვიადების წონის ქვეშ. სწორედ კიდმანი აბრუნებს მას რეალობაში და იცავს კარიკატურად ქცევისგან, პოულობს სწორ ბალანსს გადაჭარბებულობასა და გულწრფელობას შორის. ჯინ უაილდერმა 1971 წლის „ვილი ვონკა და შოკოლადის ქარხანაში“ ცნობილი გახადა მოწვევა „წმინდა წარმოსახვის სამყაროში“. რა თქმა უნდა, ეს სამყარო უფრო ოდნავ გაუწონასწორებელი მოზრდილი ბავშვის კოშმარად იქცა, მაგრამ მას ჰქონდა თავისი ხიბლი, თუკი იცოდი, სად უნდა გეძია. ფაქტია, რომ უაილდერის მიერ შექმნილი უცნაური შოკოლადის მწარმოებლის პერსონაჟი კინოს ერთ-ერთი უდიდესი კომედიური მიღწევაა, „უცნაურისა“ და „მომხიბვლელის“ სრულყოფილი კომბინაცია, რომელიც სტანდარტად რჩება. რთულია იმის გაკეთება, რასაც უაილდერი აკეთებს ვილი ვონკას როლში, და კიდევ უფრო რთულია ამის უძალოდ წარმოჩენა. მისი შესრულების დიდი ძალა იმაში მდგომარეობს, რომ ის სიგიჟეს თავისთავად ლაპარაკის საშუალებას აძლევს; იმის ნაცვლად, რომ შეეცადოს გიჟურად გამოიყურებოდეს ან ყველაფერი გარისკოს, უაილდერი ვონკას ექსცენტრიულობებს საშუალებას აძლევს, რომ გამოიკვეთოს. მისი მანერები კონტროლირებადია, მაგრამ მისი თვალები ველურია, სტუმრების გამჭოლი, მათი დასჯით ტკბება, მაგრამ არასოდეს იცინის მათზე. ავიღოთ მისი უკვე საკულტო შემოსვლა: ის კოჭლობს, თავს იჩენს, რომ ეცემა, შემდეგ კი სალტოს აკეთებს. ეს დასამახსოვრებელი და წარმოუდგენლად სახალისოა, მაგრამ არასოდეს გადაჭარბებული, ნატურალისტური კომედია თავის საუკეთესო გამოვლინებაში და დასტური იმისა, თუ რა გენიოსი იყო ეს ადამიანი თავის ელემენტში. ზოგიერთი ისტორია უკვდავია, რომელიც უამრავ გადაკეთებას შთააგონებს, თითოეული კი რაღაც ახალს გვთავაზობს როგორც თავად ისტორიაზე, ისე საზოგადოებრივ კონტექსტზე, რომელშიც ის შეიქმნა. „ვარსკვლავი იბადება“ ერთ-ერთი ასეთი ისტორიაა, მისი 1937 წლის ორიგინალურმა ფილმმა სამი მუსიკალური რიმეიკი შთააგონა, თითოეული თავისებურად შესანიშნავია. ყველა ფილმის ძირითადი სტრუქტურა ერთია: წარმატებული მამაკაცი აღმოაჩენს და შეუყვარდება განსაკუთრებული ნიჭის მქონე ქალი. მათი ურთიერთობა ტრაგედიით მთავრდება მამაკაცის გადაჭარბებული საქციელისა და ქალის მზარდი წარმატებასთან გამკლავების უუნარობის გამო. „ვარსკვლავი იბადება“-ს ყველა ვერსიას ამაღლებს ქალის თვალწარმტაცი შესრულება ცენტრში. ამ ვერსიებიდან სამი მიუზიკლია, და სამივეში საკულტო მსახიობი ასრულებს ნიჭიერი ესთერ ბლოდგეტის (ან ელის 2018 წელს) როლს. 1954 წელს, ჯუდი გარლანდმა წარმოადგინა ისეთი შესრულება, რომელიც მხოლოდ კინოს ყველა დროის ერთ-ერთ უდიდეს სოლო შოუდ შეიძლება შეფასდეს. დამოკიდებულებისა და ბრძოლის ისტორია მტკივნეულად ასახავდა მის რეალურ ცხოვრებას, რითაც მის ნამუშევარს ნედლი ავთენტურობის ფენა შესძინა, რამაც საბოლოოდ უკვდავი გახადა ის. 1976 წელს, ბარბრა სტრეიზანდმა ესთერის როლი შეასრულა, როგორც მეამბოხე როკ-ენ-როლის სამყაროში, გაცილებით დაჟინებული, მაგრამ არანაკლებ შეუპოვარი. და ბოლოს, 2018 წელს, ლედი გაგამ ითამაშა ელი, უფრო ფართოთვალება და მოწყვლადი, მაგრამ ასევე უფრო ადამიანური, ნაკლებად ვარსკვლავი და უფრო კერპი. თითოეული გამოსახვა რაღაც განსხვავებულს გვთავაზობს, რაც ამტკიცებს, რომ ესთერი კინოს ერთ-ერთი ყველაზე მორჩილი პერსონაჟია, ნამდვილი ფორმის შემცვლელი, რომელსაც ერთდროულად მრავალი რამის განსახიერება შეუძლია. „ჩემი მშვენიერი ლედი“-მ ორი რამ გვასწავლა: ერთი, რომ ესპანეთში წვიმა ძირითადად დაბლობზე რჩება, და მეორე, რომ ოდრი ჰეპბერნს ნამდვილად არ შეეძლო შეცდომის დაშვება. როლის აღება, რომელიც ცნობილია, რომ სცენაზე ჯული ენდრიუსმა შექმნა და, უნდა ითქვას, სრულყოფილებამდე მიიყვანა, ადვილი ამოცანა არ იყო, მაგრამ ჰეპბერნმა მიიღო გამოწვევა. დიახ, მისი სი