პირადი ისტორია სულაც არ ნიშნავს ემოციურს ქრისტიანული თემატიკის მუსიკალურ ბიოგრაფიულ ფილმში "მხოლოდ წარმოდგენა შემიძლია 2" (I Can Only Imagine 2), რომელიც 2018 წლის ბიოგრაფიული დრამის გაჯერებული, მაგრამ უსიცოცხლო გაგრძელებაა. პირველი ფილმი მოგვითხრობდა მომღერალ-კომპოზიტორ ბარტ მილარდის (ჯონ მაიკლ ფინლი) შესახებ, თუ როგორ დაძლია მან სირთულეები (მოძალადე მამა), რათა დაეწერა MercyMe-ის მრავალპლატინური სინგლი. სცენარის ავტორი, მუსიკის ავტორი და თანარეჟისორი, ორიგინალური ფილმის სცენარისტი/კომპოზიტორი ბრენტ მაკკორკლი, ამ ნელი გაგრძელებაში არ არის საკმარისი სიმძაფრე ან ფოკუსი, რათა დამაჯერებლად წარმოაჩინოს მამა-შვილობის ახალი დრამა. სიუჟეტი ძირითადად მიჰყვება ბარტის წარუმატებლობას მოზარდ შვილთან, სემთან (სემი დელი) დაკავშირებაში, ასევე მის შემოქმედებით კრიზისს ჯგუფის პირველი სოლო ტურის დროს. მაკკორკლის სცენარი შეიძლება სავსე იყოს დეტალებით, რომლებიც ეხმიანება მის თემებსა და უკვე ჩამოყალიბებულ ევანგელურ აუდიტორიას, მაგრამ ისინი არ ითარგმნება ეკრანზე ფილმის არაბუნებრივი და ცრემლმდენი დიალოგის გათვალისწინებით. "მხოლოდ წარმოდგენა შემიძლია 2"-ს არ აქვს ისეთი კარგი ამბავი, როგორც პირველ ფილმს, რადგან ის ნაკლებად ეხება იმას, თუ როგორ მიაღწევს ბარტი წარმატებას, არამედ იმაზე, თუ როგორ აღადგენს წესრიგს თავის დატვირთულ ცხოვრებაში. ამ ყველაფერს არ შველის ის ფაქტიც, რომ ამ ახალი სიკველის დიდი ნაწილი ტიმ ტიმონსს (მილო ვენტინილია) ეხება, უაღრესად შემაშფოთებელ ახალ მეორეხარისხოვან პერსონაჟს, რომელიც ასევე ქრისტიან მომღერალზეა დაფუძნებული. ეს ყველაფერი, სავარაუდოდ, პრობლემას არ შექმნის მათთვის, ვინც მიზანმიმართულად ეძებს ამ ტიპის ბანალურ გასართობს, მაგრამ ყველა დანარჩენს გაუჭირდება იმის აღქმა, თუ რა არის ამაში მომხიბვლელი. დასაწყისისთვის, ბარტის დაძაბული კავშირები სემთან მნიშვნელოვნად არ არის შეპირისპირებული მისი საკუთარი ურთიერთობის ფლეშბექებთან მის უკმეხ, მაგრამ საბოლოოდ ხელახლა დაბადებულ მამასთან (დენის ქუეიდი). წინა ფილმში ბარტი ცდილობდა დაკავშირებოდა კაცს, რომელმაც არა მხოლოდ მას და მის დედას ატკინა, არამედ ახლა ფატალური კიბოს დიაგნოზთან იყო გამკლავებული. "მხოლოდ წარმოდგენა შემიძლია 2"-ში თითქმის არაფერია ასეთი მწვავე, თუმცა ისინი ცდილობენ სემის 1 ტიპის დიაბეტი პოტენციურად სასიკვდილო პრობლემად წარმოაჩინონ. მაგრამ არც ერთი, განსაკუთრებით ბარტის ჰიპერმზრუნველობა, არ არის ასეთი შემაშფოთებელი ან დამაჯერებელი. მას სემი ტურზე მიჰყავს იმ იმედით, რომ ისინი დაძლევენ იმას, რაც, ერთი-ორი დამდგენი სცენის მიხედვით, ჩვეულებრივ მოგზაურ მუსიკოს მამა/პირქუში თინეიჯერი შვილის უთანხმოებას ჰგავს. მამას შვილის აღზრდის დრო არ აქვს, და ეს ორივეს აბედნიერებს. ფილმის დანარჩენი ნაწილი ვერ ახერხებს ამ დაბალი ინტენსივობის დაძაბულობის კულმინაციამდე მიყვანას. ძნელია იმის გაგება, თუ რა არის ნამდვილად მნიშვნელოვანი ბარტისთვის და სემისთვის, მიუხედავად გულშიჩამწვდომი დიალოგის მეშვეობით გამოხატული კარგად ხაზგასმული შეშფოთებებისა, როგორიცაა: „ვფიქრობ, ღმერთმა ჩვენს შვილს არასწორი მამა მისცა“, და „არ არის საჭირო იყო სრულყოფილი. უბრალოდ იყავი მის გვერდით“. არის თუ არა სემი საფრთხეში? არ ჩანს, რომ ასე იყოს, გარდა სცენისა, სადაც ის სცენაზე კოლაფსს განიცდის გენერალური რეპეტიციის დროს. მაშასადამე, ეშინია თუ არა ბარტს, რომ ის გაიმეორებს მამის შეცდომებს საკუთარ შვილთან? არც ისე, თუმცა ის იმდენად არის შეპყრობილი სემის მიერ სისხლში შაქრის დონის რეგულარულად შემოწმების უუნარობით, რომ რეალურად არ ამჩნევს შვილის ახალწარმოქმნილ ინტერესს გიტარაზე დაკვრისა და ტიმ ტიმონსთან ერთად სცენაზე სიმღერის მიმართ. რაც შეეხება ტიმ ტიმონსს – ამ ბიჭს აქვს ახალგაზრდობის მსახურის დიდი ენერგია და ის მხოლოდ ნაწილობრივ ასატანია მილო ვენტინილიას თავდადებული შესრულების წყალობით. ტიმი არა მხოლოდ მხარს უჭერს ბარტის ტურს, მათი კონცერტების გახსნით, არამედ ეხმარება ბარტსა და სემს ერთმანეთთან დაკავშირებაში უამრავი უბრალო კლიშეთი და უხერხული იუმორით. ტიმის სცენები აერთიანებს გულწრფელ, მაგრამ უსიცოცხლო დადასტურებებს ექსცენტრიულ ანეგდოტურ დეტალებთან, რომლებიც კინორეჟისორებისთვის, სავარაუდოდ, უფრო საყვარლად და მნიშვნელოვნად ეჩვენებოდათ. როდესაც ტიმს თანაგუნდელები დასცინიან, რომლებიც ავტობუსის მძღოლს მკვეთრად ამუხრუჭებინებენ, როგორც კი ტიმი ავტობუსის ტუალეტს იყენებს, ეს უფრო ხუმრობის დასაწყისს ჰგავს, ვიდრე სრულფასოვან გეგს. ასევე ძნელია ტიმის ძმური სიყვარულის სულისკვეთების აღქმა, რადგან მის ყველაზე გადამწყვეტ სცენებში არ არის ბევრი დრამატული ნიუანსი, მაგალითად, როდესაც – ტიმის ერთ-ერთი გამოსვლისას – ის გადმოსცემს გრძელ, ქადაგებასავით იგავს კაცზე, რომელმაც ყველაფერი დაკარგა, მათ შორის ოჯახი, მხოლოდ იმისთვის, რომ ბამპერზე მისაკრავ პოსტულატზე მივიდეს: „შენ არასოდეს ხარ მარტო“. ტიმის რეალური ცხოვრების თაყვანისმცემლებს, სავარაუდოდ, ესმით, რატომ ასახავენ მას კინორეჟისორები როგორც თავმდაბალ წმინდანს, რომელიც არასოდეს წყვეტს უსუსური მამის ხუმრობების მოყოლას, მაგრამ ეს მის ზედმეტად მომაბეზრებელ ყოფნას ნაკლებად გამაღიზიანებელს არ ხდის თითოეულ სცენაში. სემსა და ბარტს შორის ყველაზე ნაკლებად ემოციური დიალოგი უნდა იყოს ის, სადაც ისინი "20 კითხვას" თამაშობენ ტურისტული ავტობუსის სახურავზე ვარსკვლავების ყურებისას. ეს ორი მთავარი გმირი გაუცხოებულნი არიან, მაგრამ ისინი არასოდეს არ არიან უფრო უხერხულები, ვიდრე წარმოადგენენ მათ, თითქმის არასდროს არ არიან ერთ კადრში საკმარისად დიდხანს, რომ ფიზიკურად რეაგირება მოახდინონ ან სიტყვიერად უპასუხონ ერთმანეთს. ეს სამწუხაროა, რადგან ფინლი მნიშვნელოვნად გაიზარდა როგორც შემსრულებელი პირველი "მხოლოდ წარმოდგენა შემიძლია"-ს შემდეგ; ის კარგად უმკლავდება როლს, როდესაც სცენა მის შეშფოთებულ, შორსმიმავალ მზერას ეფუძნება. ფილმის დანარჩენი ნაწილი ზედმეტად დატვირთულია, რომ სრულად გამოხატოს თავისი ანსამბლის ემოციები. უფრო გაუგებარი, ვიდრე პირდაპირ ცუდი, "მხოლოდ წარმოდგენა შემიძლია 2" ხელახლა აფუთავს ძლივს გასარჩევ დრამატულ და კომედიურ შემოკლებებს, როგორც ამაღლებულ დადასტურებას „ღვთის სიკეთის“ შესახებ. ის ძირითადად უწყინარია, მაგრამ არც არაფერი აქვს სათქმელი. რეჟისორი: ენდრიუ ერვინი.