მიუხედავად იმისა, რომ ზოგჯერ გასართობს, რომელიც ყურადღებას გვიფანტავს ან გვათრობს, თავისი დადებითი მხარე აქვს, ბევრი ჩვენგანი კინოს მაშინ მიმართავს, როდესაც რაღაცის შეგრძნება გვსურს. არსებობს ორი ჟანრი, რომლებიც განსაკუთრებით ეფექტურია ჩვენს ემოციებზე ზემოქმედებისას, თუკი მათ სწორად იყენებენ. რომანტიკის ჟანრი, ცხადია, სხვა მედიაშიც არსებობდა მას შემდეგ, რაც ადამიანები ისტორიებს ყვებოდნენ, და ფილმებშიც უზომოდ პოპულარული რჩება. მიუხედავად იმისა, რომ ადრეული თავგადასავლებით სავსე ფილმები და სერიალები ნამდვილად აღსანიშნავია, თანამედროვე მოქმედებითი ფილმების ფორმირება რეალურად მხოლოდ 1960-იანი წლების ბოლოს დაიწყო. რაც შეეხება პირველ ფილმს, რომელმაც ნამდვილად შეაერთა რომანტიკის ჟანრი იმასთან, რასაც დღეს მოქმედებით კინოდ მივიჩნევთ, თითქმის ყველა ალფრედ ჰიჩკოკის „ჩრდილო-დასავლეთით ჩრდილოეთით“ (North by Northwest) დაასახელებდა – ამბიციურ და თავბრუდამხვევ გასართობს, რომელმაც დიდი გავლენა მოახდინა ადრეულ ჯეიმს ბონდის ფილმებზე და მის მიღმაც. რომანტიკული და მოქმედებითი ფილმები ზოგადად, თუმცა გარკვეულწილად უსამართლოდ, სრულიად განსხვავებული დემოგრაფიული ჯგუფების მიმზიდველად ითვლება, და იშვიათია, რომ რომანტიკა მოქმედებით ფილმში მხოლოდ ფუნქციურ ქვე-სიუჟეტზე მეტად ამაღლდეს. თუმცა, არსებობს რამდენიმე გამორჩეული, შესანიშნავი ფილმი, რომელიც ორივე ჟანრს სრულყოფილად ახორციელებს. ამ უჩვეულოდ დამაკმაყოფილებელი გასართობის შედეგი, ფიზიოლოგიურად ისე გვძაბავს, როგორც საუკეთესო მოქმედებითი კინო, და ამავე დროს ამაღელვებელი, ზოგჯერ ტრაგიკულია, ისე როგორც ხშირად გვსურს რომანტიკული ფილმები იყოს, მაგრამ იშვიათად ხდება. ეს არის სრულყოფილი მოქმედებითი ფილმები, რომლებიც ასევე სრულყოფილი რომანტიკული ფილმებია. გასაგებად რომ ვთქვათ, ბევრი ფილმია, რომელიც ამ ორ რამეს წარმატების სხვადასხვა ხარისხით აკეთებს. ქვემოთ მოცემული ფილმები ორივე მიმართულებით იშვიათი შედევრებია. სემ რეიმის „ადამიანი ობობა 2“ (Spider-Man 2) ჭკვიანურად იხსნება და იხურება მერი-ჯეინ უოტსონის (კირსტენ დანსტი) ახლო კადრებით – მეზობელი გოგონა, რომელიც ყოველთვის პიტერ პარკერის (ტობი მაგუაირი) ფსიქიკის ცენტრშია. რობერტ რედფორდის „ოსკაროსანი“ დრამის, „ჩვეულებრივი ადამიანების“ (Ordinary People) სცენარისტის, ელვინ სარჯენტის არჩევა ამ გაგრძელების დასაწერად მოულოდნელი იყო, მაგრამ, ცხადია, სწორი აღმოჩნდა. „ადამიანი ობობა 2“ არის ფილმი, რომელთანაც თითქმის ნებისმიერს შეუძლია თავისი თავის დაკავშირება; ის ეხება რთულ არჩევანს, რომელიც განსაზღვრავს ჩვენს ცხოვრებას, და იმ რეალობას, რომ რაც არ უნდა იყოს, ნებისმიერი აზრიანი ცხოვრება არასოდეს იქნება სრულყოფილი და გარკვეულ მსხვერპლს მოითხოვს. მოქმედებითი სცენები ელექტრიზებულია, განსაკუთრებით კი გაქცეული მატარებლის ბრძოლა, რომელიც Marvel-ის ყველა ფილმისთვის გამორჩეულ მომენტად რჩება. თუმცა, ყველაფერი პიტერ პარკერის ისტორიასა და ემოციურ ზრდას ემსახურება. ეს არის ინტენსიური ფოკუსის მქონე ფილმი ჟანრში, რომელიც ხშირად გაბერილი სიუჟეტებით ხასიათდება. აღფრთოვანებით ანიჭებს უპირატესობას პერსონაჟების განვითარებას სავალდებულო ფინალურ ბრძოლასთან შედარებით, „ადამიანი ობობა 2“-ის ბოლო აქტი, და ეს ნამდვილად არ არის ტერმინის არასწორი გამოყენება, შექსპირულია. ოჯახური საიდუმლოებები ვლინდება, პიტერის ალტერ ეგო მხილებულია, სიყვარულის გრძნობები საბოლოოდ ცხადდება, და ალფრედ მოლინას დოქტორი ოქტოპუსი (Doctor Octopus) კი ერთადერთ აღსანიშნავ სუპერბოროტმოქმედად იქცევა, რომელიც თვითმკვლელობით კვდება. აქ „ოსკაროსანი“ ვიზუალური ეფექტების მიღმა, ყველა დროის ადამიანური დრამა იმალება. ჯეიმს კამერონის „ტიტანიკის“ სცენარი უფრო მეტ აღიარებას იმსახურებს, ვიდრე იღებს. მისი ერთ-ერთი ოსტატური სვლა ადრეულ ეტაპზეა, როდესაც დღევანდელ დროში ერთ-ერთი პერსონაჟი მეორე პერსონაჟს – და, თავის მხრივ, მაყურებელს – უამბობს ცნობილი ოკეანის ლაინერის ჩაძირვის მოვლენათა ზუსტ თანმიმდევრობას. რადგან ეს ინფორმაცია მეორადი წყაროდან შევიტყვეთ, ფილმს არასოდეს უწევს დროის დაკარგვა ტექნიკური დეტალების განხილვაზე; ამიერიდან ფოკუსი მთლიანად პერსონაჟებზეა და იმაზე, თუ როგორ განიცდიან ისინი ამ მოვლენებს. შესაძლოა, „ტიტანიკში“ რაიმე საწუწუნო იპოვოთ, თუ უჩვეულოდ ცინიკური ადამიანი ხართ, მაგრამ ჩვენ დანარჩენებისთვის, რამდენი ხანიც არ უნდა ვუყუროთ მას, შეუძლებელია არ მოგვიცვას დახვეწილად ნათამაშებმა, ინტიმურმა ადამიანურმა დრამამ, ისევე როგორც კატასტროფის სანახაობამ. სალაროებში და ოსკარის დაჯილდოებაზე მისი უპრეცედენტო წარმატების ფონზე, „ტიტანიკმა“ წლების განმავლობაში ინტენსიური კრიტიკა გამოიწვია. საბედნიეროდ, როგორც ჩანს, ამჟამად კონსენსუსი ისეთია, რომ ეს უბრალოდ ერთ-ერთი უდიდესი ამერიკული ფილმია, რომელიც ოდესმე გადაღებულა. Eon-ის მეექვსე ბონდის ფილმი, შესაძლოა, იან ფლემინგის უდიდეს ჯაშუშურ რომანზეა დაფუძნებული. „მის უდიდებულესობის საიდუმლო სამსახურში“ (On Her Majesty's Secret Service) 007 (რომელსაც აქ ერთჯერადი ჯორჯ ლეზენბი ასრულებს) ღრმა საფარქვეშ უთვალთვალებს თავის მტერს, ამავე დროს სიგიჟემდე უყვარდება პრობლემური გრაფინია ტერეზა დი ვიჩენცო (დიანა რიგი). ბონდი საბოლოოდ სიცოცხლის ნებას უნერგავს სუიციდური მიდრეკილების მქონე ტრეისის, მაგრამ მათ ქორწილის დღეს მას ტყვია ხვდება, რომელიც ბონდისთვის იყო განკუთვნილი. ლეზენბი დიდი ხანია დავიწყებულია, თუნდაც უსამართლოდ დაცინილი, და მიუხედავად იმისა, რომ ის ზოგჯერ უხეშია, სინამდვილეში აქ ძირითადად ძალიან კარგია. ის შეიძლება დიდ ბონდად ჩამოყალიბებულიყო, ფრენჩაიზი რომ არ დაეტოვებინა. ის ნამდვილად გამოირჩევა ხელჩართულ ბრძოლებში, და რიგთან ერთად რომანტიკულ სცენებში ბონდის აუცილებლად უფრო რბილი ვერსიაა. ჩვენ არ ვიცით, იმუშავებდა თუ არა შონ კონერი აქ, ბონდის გაცილებით ემოციურად დატვირთულ ფილმში. „მის უდიდებულესობის საიდუმლო სამსახურში“ ასევე არის ყველაზე კარგად გადაღებული ფილმი სერიაში, შესაძლოა, „სკაიფოლის“ (Skyfall) გარდა, და მასში წარმოდგენილია ოდესმე გადაღებული ორი ყველაზე შთამბეჭდავი სათხილამურო მოქმედებითი სცენა. „სიჩქარე“ (Speed) უბრალოდ სრულყოფილი ფილმია. ეს არის