„მომენტის“ ჩვენების წინ, სანდენსის ერთ-ერთ მოხალისეზე გამეცინა, როდესაც გვერდით ხანდაზმული მამაკაცი მომიჯდა და სარკასტულად ვკითხე: „აბა, დიდი ჩარლი XCX-ის ფანი ხართ?“ მან გამომხედა და სიცილით მიპასუხა: „ნამდვილად არა“, მაგრამ, როგორც გახსნილი გონების მქონე სანდენსის სტუმარი, ფილმის ნახვაზე მაინც თანახმა იყო. თუმცა, უნდა ვაღიარო, რომ ამ კაცმა, რომელიც ალბათ დაახლოებით ოცდახუთი წლით უფროსი იყო ჩემზე, მომღერლის შესახებ ნამდვილად არ იცოდა ჩემზე მეტი, რადგან სანდენსამდე თითქმის არ წარმომედგინა, ვინ იყო ის. როგორც ორმოცდაოთხი წლის მამაკაცი, უნდა ვაღიარო, რომ „Brat Summer“-მა გვერდი ამიარა და ფილმის ნახვამდე მომიწია მისი დაგუგვლა (და ChatGPT-სთვის კითხვა), რათა წარმოდგენა მქონოდა, რა იყო მისი კონცეფცია. მიუხედავად ამისა, „მომენტი“ არ არის განკუთვნილი მხოლოდ ჩარლი XCX-ის ფანებისთვის; ის ფუნქციონირებს, როგორც მუსიკალური ინდუსტრიისა და პოპ-კულტურის მახვილგონივრული, მწვავე სატირა იმის შესახებ, თუ როგორ ეკიდება პოპ-კულტურა ფენომენებს, რათა შემდეგ მათი მომენტის გასვლისთანავე უარყოს ისინი. ერთ რამედ ნამდვილად არ გამოდგება ეს ფილმი – ვარსკვლავის ამაოების პროექტად, რადგან ჩარლი XCX ფრთხილად ხუმრობს საკუთარ თავზე, ფილმში გამოსახული გამოგონილი პერსონაჟი კი მზადაა ზოგჯერ „გაიყიდოს“, როდესაც მისი დიდების წარმავლობის იდეის წინაშე დგას (რეალურ ცხოვრებაში, რა თქმა უნდა, ასე არ ყოფილა). ეს არ არის „The Weeknd“ ფილმში „Hurry Up Tomorrow“, სადაც მისი ხმის მაგიას თითქოს სიგიჟის განკურნება შეუძლია (ის ჩემს წლის ყველაზე ცუდ ფილმთა სიაში მოხვდა). „მომენტი“, თავისი ფიქტიური ტონით, ნაკლებად ჰგავს „This Is Spinal Tap“-ს (ფილმს, რომელსაც ხშირად ადარებენ) და უფრო მეტად The Beatles-ის „A Hard Day’s Night“-ის სიურეალისტურ ვერსიას, რომელიც ანალოგიურად ფიქციონალიზებდა თავისი სუბიექტების გამოცდილებას ზუსტად მაშინ, როდესაც ისინი გლობალურ დიდებას განიცდიდნენ, რომლის მუდმივობაშიც დარწმუნებულნი არ იყვნენ. „მომენტში“, ჩარლი XCX, რომლის ქვიარ კულტურისა და წვეულებების შესახებ ანთემებმა ის საკულტო ფიგურად აქცია, იბრძვის, თუ რა გააკეთოს შემდეგი ნაბიჯისთვის. იმის ნაცვლად, რომ კარიერის შემდეგ თავში გადავიდეს, როგორც მისი საყვარელი კრეატიული კონსულტანტი, სელესტი (ჰეილი ბენტონ გეითსი) ურჩევს, ის თავს აძლევს უფლებას, მისი ლეიბლის ხელმძღვანელის (მხიარული როზანა არკეტი) მიერ მანიპულირებული იყოს „Brat“ ფენომენის გასაგრძელებლად სულელური გზებით. ყველაზე სიურეალისტური ის არის, როდესაც ის „Brat Card“-ის გაშვების უფლებას აძლევს – საკრედიტო ბარათს, რომელიც სპეციალურად ქვიარ საზოგადოებისთვისაა შექმნილი. ამ იდეის წარდგენისას, ის კითხულობს, როგორ არის ასეთი რამ საერთოდ შესაძლებელი („ტესტის ჩაბარება ხომ არ მოუწევთ?“), მაგრამ მაინც თანხმდება. მიუხედავად იმისა, რომ ჩარლი XCX ქარიზმატულ წამყვან როლს ასრულებს (ის საკმაოდ კარგი იყო სანდენსის სხვა ფილმში, „I Want Your Sex“), ფილმი ალექსანდრ სკარსგარდმა მოიპარა, რომელიც ასპარეზზე შემოდის, როგორც „Brat“ კონცერტის ფილმის რეჟისორი, რომელსაც ჩარლი Amazon Prime-ისთვის იღებს და რომელსაც სურს ყველაფერი შეარბილოს მეინსტრიმული აუდიტორიისთვის (როდესაც ეუბნებიან, რომ მისი ერთ-ერთი სიმღერა კოკაინზეა, ის ითხოვს მის შეცვლას, რათა „მეტაფორული“ კოკაინი გახდეს). ის სასაცილო და შემზარავია, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც სელესტეს ეწინააღმდეგება, მაგრამ ფილმი ძლიერი შესრულებებითაა სავსე. ასევე არის უამრავი თვითირონიული კამეო, მათ შორის რეიჩელ სენოტი, როგორც საკუთარი თავის კოკაინით გაჯერებული, ეგოისტური ვერსია, ქლოი კარდაშიანი და სტივენ კოლბერტიც კი. მიუხედავად იმისა, რომ „მომენტი“ ნამდვილად არ იქნება ყველასთვის, მე ნამდვილად გაკვირვებული ვიყავი, თუ რამდენად მსიამოვნებდა მისი ყურება. რეჟისორი აიდან ზამირი კარგ საქმეს აკეთებს და ფილმის ბოლოს მომხიბლა მისი ირონიული გამოყენებით ყველა დროის ერთ-ერთი ყველაზე ხშირად გამოყენებული კინოსიმღერის – The Verve-ის „Bittersweet Symphony“-ის. ეს არის ჭკვიანი, მახვილგონივრული ფილმი, რომელიც საკულტო ჰიტად უნდა იქცეს ჩარლი XCX-ის ფანებს შორის – და შესაძლოა, მათ მიღმაც. კარგია.