ნილ სედაკა გარდაიცვალა. ინფორმაცია მისმა ერთ-ერთმა წარმომადგენელმა დაადასტურა. „ჩვენი ოჯახი განადგურებულია ჩვენი საყვარელი მეუღლის, მამის და ბაბუის, ნილ სედაკას მოულოდნელი გარდაცვალების გამო“, – ნათქვამია მისი ოჯახის განცხადებაში. „ნამდვილი როკ-ენ-როლის ლეგენდა, მილიონობით ადამიანის შთაგონება, მაგრამ რაც მთავარია, მათთვის, ვისაც გაგვიმართლა და ვიცნობდით მას, წარმოუდგენელი ადამიანი იყო, რომლის ნაკლებობასაც მძაფრად ვიგრძნობთ“. მომღერალი, სიმღერების ავტორი და ჰიტების შემქმნელი 86 წლის იყო. სედაკა ბრუკლინში დაიბადა და ფორტეპიანოს გაკვეთილებზე მეორე კლასიდან დაიწყო სიარული. მისმა დედამ დროებითი სამსახური დაიწყო სუპერმარკეტში, რათა მეორადი პიანინოს საფასური გადაეხადა. 1947 წელს სედაკამ ჯულიარდის სტიპენდია მოიპოვა ფორტეპიანოს განხრით და მის ოჯახს იმედი ჰქონდა, რომ ის ვან კლიბურნის მსგავსი იქნებოდა. თუმცა, სედაკას პოპ-მუსიკისკენ ჰქონდა მიდრეკილება და 1961 წელს სიმღერისთვის „Calendar Girl“ სოლიდური ჰონორარი მიიღო. 13 წლის ასაკში მან ჰოვარდ გრინფილდი გაიცნო და ისინი საავტორო პარტნიორები გახდნენ, საბოლოოდ კი Brill Building-ის კომპოზიტორებს შორის მოხვდნენ, კეროლ კინგთან, ნილ დაიმონდთან, ჯეფ ბერთან და სინტია უელთან ერთად. მათ ერთობლივად შექმნეს მუსიკალური საფუძველი შოუებისთვის და რადიო-პოპისთვის, დაწერეს ჰიტები ფრენკ სინატრასთვის, The Monkees-ისთვის, The Fifth Dimension-ისთვის, ჯიმი კლენტონისთვის, ელვის პრესლისთვის და სხვებისთვის. სედაკა საბოლოოდ თინეიჯერების კერპად იქცა, მაგრამ „ბრიტანულმა შემოჭრამ“ მისი ჩანაწერების კარიერა შეარყია. მან და გრინფილდმა „Our Last Song Together“ 1970-იანი წლების დასაწყისში დაწერეს და მათი პარტნიორობა დასრულდა. ამის შემდეგ სედაკამ ფილ კოდისთან დაიწყო მუშაობა. მან და აბრაამ ლინკოლნის საშუალო სკოლის რამდენიმე თანაკლასელმა შექმნეს ჯგუფი Linc-Tones, რომელმაც რეგიონული პოპულარობა მოიპოვა სინგლებით, როგორებიცაა „I Love My Baby“, „Don’t Go“ და „Come Back, Joe“. სანამ სედაკა ჯგუფს დატოვებდა, მათ სახელი შეიცვალეს და Tokens დაირქვეს. მისი წასვლის შემდეგ, მათ ოთხი ჰიტი მოხვდა Billboard-ის ჩარტებში, მათ შორის ყველაზე აღსანიშნავი იყო „The Lion Sleeps Tonight“ 1961 წელს. სედაკას სოლო კარიერა თავდაპირველად გაჭირვებით მიდიოდა. მისმა პირველმა სამმა სინგლმა ჩარტებში წარმატებას ვერ მიაღწია, თუმცა მან American Bandstand-ზე გამოჩენა შეძლო. მისი პირველი სიმღერა RCA Victor-თან, კონი ფრენსისით შთაგონებული „The Diary“, 1958 წელს ტოპ 15 ჰიტი გახდა. როდესაც RCA-მ სედაკაზე ფულის დაკარგვა დაიწყო, მათ მისი ლეიბლიდან გაშვება განიზრახეს. თუმცა სედაკამ და ალ ნევინსმა დაარწმუნეს ისინი, რომ ის შემადგენლობაში დაეტოვებინათ და მან ტოპ 10 ჰიტი შექმნა „Oh! Carol“-ით (რომელიც კეროლ კინგისთვის იყო დაწერილი, რომელსაც სედაკა სკოლაში ხვდებოდა). მას დიდი წარმატება ჰქონდა 1960-იან წლებში, რვაჯერ მოხვდა ტოპ 30-ში. მისი საფირმო სიმღერა „Breaking Up Is Hard To Do“ 1962 წლის აგვისტოში #1 გახდა. 1970-იანები კეთილგანწყობილი აღმოჩნდა სედაკასა და მისი ნაზი ტენორისთვის. მან ხელი შეუწყო ჯგუფ 10cc-ის კარიერის დაწყებას, როდესაც ისინი Solitaire-სა და The Tra-La Days Are Over-ზე დაუკრეს, და დაწერა „Love Will Keep Us Together“, რომელიც მოგვიანებით Captain & Tennille-ის სუპერ-ჰიტად იქცა (The Carpenters-მა და ABBA-მა ასევე მიაღწიეს ჰიტის სტატუსს სედაკას მიერ დაწერილ ტრეკებზე). თუმცა, მისი საუკეთესო წელი 1975 იყო, როდესაც მას ორი #1 ჰიტი ჰქონდა ელტონ ჯონის Rocket ლეიბლზე: „Laughter in the Rain“ და „Bad Blood“. აღსანიშნავია, რომ „Laughter in the Rain“ სედაკამ და კოდიმ ერთად დაწერეს გარეთ მოსვენების შემდეგ. ასევე ცნობილია, რომ ის ფორტეპიანოზე უკრავდა ბობი დარინის სიმღერაში „Dream Lover“. ის ასევე სუპერვარსკვლავი იყო იტალიაში. ფაქტობრივად, ის იმდენად პოპულარული იყო იტალიაში, რომ ზოგიერთი თავისი სინგლის ჩაწერა იტალიურად დაიწყო, მათ შორის „Little Devil“ და „I Must Be Dreaming“, რომლებიც შესაბამისად „Esagerata“ და „Un giorno inutile“ დასახელდა. 1983 წელს სედაკა შეყვანილ იქნა სიმღერების ავტორთა დიდების დარბაზში და თავისი 60-წლიანი კარიერის განმავლობაში, მან ხუთი გრემის ნომინაცია დაიმსახურა.