„მოსიარულე მკვდრები“: სერიალის ყველაზე ცუდი ეპიზოდების რეიტინგი

AMC-ის „მოსიარულე მკვდრები“ ყველა დროის ერთ-ერთი ყველაზე საყვარელი და წარმატებული საკაბელო სერიალია, რომლის დიდი ნაწილი თავისუფლად შეიძლება საუკეთესოთა შორის მოვიაზროთ. შოუს დამაფიქრებელი სიმშვიდე, მძაფრი, „ნებისმიერი შეიძლება მოკვდეს“ ნატურალიზმი და თავდადებულად პერსონაჟზე ორიენტირებული ამბის თხრობა ზომბი-აპოკალიფსის კონტექსტში, ნამდვილად მომაჯადოებელია და 21-ე საუკუნის ერთ-ერთი საუკეთესო სატელევიზიო ნამუშევარი შექმნა. თუმცა, ისე მოხდა, რომ „მოსიარულე მკვდრები“ იმდენად მასობრივად პოპულარული შოუ იყო, რომ მისი გაგრძელება საბოლოოდ ნაკლებად მხატვრული მიზანშეწონილობის, უფრო ფინანსური აუცილებლობის საკითხი გახდა. როგორც ასეთი, მის 177 (!) ეპიზოდს შორის გარკვეული „ჩავარდნებიც“ აღინიშნება, განსაკუთრებით ბოლო სეზონებში. წაიკითხეთ 15 აბსოლუტურად ყველაზე ცუდი ეპიზოდის რეიტინგი — ის დამღლელი, გონების დამბინდველი დაბალი წერტილები, რომლებმაც „მოსიარულე მკვდრებისთვის“ თვალყურის დევნება ზოგჯერ რუტინას დაამსგავსა. მე-10 სეზონის ეპიზოდი „Find Me“, სადაც დერილის (ნორმან რიდუსი) და ქეროლის (მელისა მაკბრაიდი) დანგრეული მეგობრობის დიდი ხნის ნანატრი გარდამტეხი მომენტი დადგა, „მოსიარულე მკვდრების“ კლასიკურ სტილს უბრუნდება, რაც აწმყო მოვლენების დეტალური, პერსონაჟის გამომჟღავნებელი ფლეშბექებით მონაცვლეობას გულისხმობს. ამ შემთხვევაში, სანამ დერილი და ქეროლი ტყეში საკვებს ეძებენ, ისინი შემთხვევით აღმოაჩენენ ქოხს, რომელიც დერილის წარსულ კავშირს ლიასთან (ლინ კოლინზი) – მისი ძაღლის თავდაპირველ პატრონთან – ახსენებს. თეორიულად, ეს შეიძლება ყოფილიყო დერილის უფრო მოწყვლადი მხარის შემხები ხედვა; მისი ამჟამინდელი განხეთქილების დაკავშირება ქეროლთან და წარსული მწუხარება რიკის (ენდრიუ ლინკოლნი) გამო, მწარედ ჩავარდნილი რომანის შუალედური ამბის მეშვეობით, მახვილი და მწიფე იდეაა. პრობლემა ის არის, რომ ამ დროისთვის „დერილის დარბილების“ რუტინა უამრავჯერ გვინახავს და ამ კონტექსტში დერილისა და ლიას ურთიერთობა არასოდეს ყოფილა საკმარისად ცოცხალი ან კონკრეტული, რომ მისი ემოციური მომენტები დამაჯერებელი ყოფილიყო. „მოსიარულე მკვდრების“ გვიანი პერიოდის ტიპურ სტილში, „Find Me“ ზედაპირულ, ზედმეტ სცენებს ჩქარობს, რომლებიც კარგ ამბის ბუნდოვან მაჩვენებლებს თავად ამბის ნამდვილი კომპონენტებით ჩანაცვლებას ცდილობს. მე-10 სეზონის გვიანი ეპიზოდი „Splinter“ შესვენებას იღებს შოუს საერთო ნარატივის განვითარებისგან, რათა დახურულ სივრცეში პერსონაჟების კვლევა შემოგვთავაზოს. პრინცესას (პაოლა ლაზარო) ჯარისკაცები აკავებენ იუჯინთან (ჯოშ მაკდერმიტი), ეზეკიელთან (ხარი პეიტონი) და იუმიკოსთან (ელეანორ მაცუურა) ერთად. თითოეული მათგანი იზოლირებულ ვაგონშია გამომწყვდეული, რა დროსაც პრინცესას თითში ნამსხვრევი ესობა, რაც პოსტტრავმული სტრესული აშლილობის რეაქციას იწვევს. ცუდი არ არის, რომ ეპიზოდი შემდგომში პრინცესას დაძაბულ მენტალურ მდგომარეობაზე ამახვილებს ყურადღებას, არც ის არის არსებითად სადავო, რომ ნარატიული სტრუქტურა დიდწილად პრინცესას გამოსვლის, შემდეგ დაბრუნების, შემდეგ ისევ გამოსვლისა და შემდეგ ისევ ვაგონში დაბრუნების წრიულ ნიმუშს მიჰყვება. ეს ყველაფერი პროდუქტიულად თამამი წერა იქნებოდა, თუ „Splinter“ რეალურად შეისწავლიდა პრინცესას შინაგან ცხოვრებას რაიმე ხელშესახები გზით. მაგრამ, რაც არ უნდა შეესაბამებოდეს ლაზარო პოსტტრავმული სტრესული აშლილობის ფიზიკურ ნიუანსებს ამ სამსახიობო ოსტატობის დემონსტრირებაში, მისი შესანიშნავი შესრულება ძალისხმევით ანაზღაურებს ეპიზოდის ქრონიკულ უუნარობას, გამოხატოს პერსონაჟი ან ფსიქოლოგია რეალური ამბის თხრობის მეშვეობით. კარგია, რომ „Splinter“-ის დასასრულისთვის სიუჟეტი წინ არ წასულა, მაგრამ პირდაპირ უცნაურია, რომ ეპიზოდის დატოვების შემდეგ პრინცესას შესახებ თითქმის არანაირი ღრმა გაგება არ გვეუფლება. „მოსიარულე მკვდრების“ მე-11 სეზონი, რომლითაც შოუ დასრულდა, გასაკვირად თანმიმდევრული იყო სერიალისთვის, რომელიც იმ დროისთვის უკვე დიდი ხნის წინ გადაცდა თავის პრაიმ-თაიმს. მაგრამ მას ჰქონდა აშკარა მშრალი მონაკვეთი ორნაწილიანი პრემიერის უშუალო გაგრძელებაში. კითხვის გამოტოვებით, თუ როგორ გაატარა მეგის (ლორენ კოენი) ჯგუფმა თავისი საშიში პირველი საათები „Acheron“-ის დასასრულს მიმოფანტვის შემდეგ, „Hunted“ მეგის საკმაოდ უაზრო გადარჩენის თავგადასავალს მიჰყვება, როდესაც ის Reapers-ს გაურბის და შემდეგ თანდათან ისევ უერთდება თავის გუნდს. ამასობაში, ქეროლი ალექსანდრიაშია და ცხენის მოკვლით იტანჯება. მთელი ეპიზოდი ეფუძნება მოვლენების განუწყვეტელ განვითარებას მაყურებლისთვის ზედმეტი ფიქრის გარეშე, რათა საბოლოოდ მეგი და ნეგანი (ჯეფრი დინ მორგანი) მარტონი აღმოჩნდნენ გზაზე. მაგრამ ეს უბრალოდ არ ჯდება ერთმანეთთან — ჯერ ერთი, იმიტომ, რომ თავად მოქმედების გადაღება და მონტაჟი ხშირად არეულია; მეორეც, იმიტომ, რომ აშკარაა, რომ მეგის ახლად გაცნობილი მეგობრები უბრალოდ „წითელმაისურები“ არიან, რომლებიც განკარგვას ელოდებიან; მესამეც, იმიტომ, რომ ე.წ. კინეტიკური წერა გამუდმებით აკნინებს იმას, რაც ვიცით მეგისა და ნეგანის შესახებ, როგორც პერსონაჟების. ქეროლის ქვე-სიუჟეტი კი უბრალოდ ძლივს არსებობს. მე-6 სეზონის შუა სეზონის ფინალი, „Start to Finish“, ასახავს გარღვევის უშუალო შედეგებს, რამაც „მოსიარულეები“ ალექსანდრიაში შეუშვა, რაც სხვადასხვა მიმოფანტულ სიუჟეტს იწყებს, რადგან პერსონაჟები თავშესაფრის მოსაძებნად და გადარჩენისთვის იბრძვიან. ეს არის მოქმედებით სავსე, წყვეტილად მიმზიდველი საათი, რომელიც სამწუხაროდ, იმავე დაუდევარი წერის მსხვერპლია, რამაც მე-6 სეზონის პირველი ნახევრის უმეტესი ნაწილი შეაფერხა. ერთის მხრივ...