მუსიკალური მოგზაურობა: ვინტაჟური რადიო და აღმოჩენილი სამყაროები

მიყვარს Cindy Lee. ეს არის ნამდვილი, მაჯის დამჭკნარი მუსიკა, ღამის პირბადეში გახვეული და ხმაურიანი, გაურკვეველი ჟანრის ჰანგები. მისი სიმღერები ბენზინის ავზებში მოცურავე დინოზავრებს ჰგავს. ჩემს ვენებში პატარა კოსმოსური კაცუნების წვნიანი და ოქროსფერი სამართებლის პირებით შეკერილი კაბები მიედინება. ჯოჯოხეთი და შაქარი; „What’s Tonight to Eternity?“ და „Act of Tenderness“ – ეს არის ნამდვილი სიგიჟე. ბავშვობის გაბრუებულ გონებაში როკ-ენ-როლმა ჩემი სული გაჟღენთა ძლიერი აკორდებით, ძალიან ვიწრო ჯინსებით და მკერდის თმით. წელიწადში რვა ობობას ვყლაპავ ძილის დროს და ერთ-ერთი მათგანი კბილების გამყვითლებელი, ბოლომდე აწეული გიტარის მუსიკაა. ვიბრირებ, როცა გოთურ სცენაზე, სინათლის შუქზე, მუხლამდე თეთრი ჩექმის ტყავი იკეცება ფეხის მოხრისას. დრეგ ქუინი, რომელიც გიბსონ SG-ზე უკრავს თასმის გარეშე? – ეს უბრალოდ ყველაზე მაგარი რამაა. ზოგიერთი ბავშვი მამის „Playboy“-ის კოლექციებს საწოლის ქვეშ ან ავტოფარეხში პოულობს, მე კი მამაჩემის AC/DC-ის დისკები მისაღები ოთახის ტელევიზორის ქვეშა კარადაში ვიპოვე. მისი „Playboy“-ებიც, ცხადია, ვიპოვე, მაგრამ როკ-ენ-როლი, რომელიც სკოლის მოსწავლე ანგუს იანგის „გიბსონ SG“-დან ამოდიოდა, ტრაქტორის სხივივით მიმიზიდა. ზზზტ. მან პირდაპირ ჩამითრია. ექვსი წლის ასაკში ანგუსის სტილის შეყვარება ადვილი იყო, რადგან მისი სოლოების ფრაზირება და ვიბრატო მყისიერად ამოსაცნობი და ყურადღების მისაქცევი იყო: ორმაგი ბლუზ ნოტები, ბენდები, მაჟორული და მინორული გამების შერევა. რა თქმა უნდა, არცერთი ამ სიტყვის მნიშვნელობა არ ვიცოდი, მაგრამ აკორდები ჩემს უჯრედებში ჩაჯდა. მას შემდეგ 20 წლის განმავლობაში ვცდილობდი ყველაფრისთვის წინააღმდეგობა გამეწია, მაგრამ გიტარის მუსიკას ვერასდროს ვერ შევძელი თავის დაღწევა, კაცო. მასზე დამოკიდებული ვარ. ის ჩემს მანქანასაც ამოძრავებს და ნერვებსაც მიშლის. მამაჩემის „High Voltage“ დისკი რომ არ მეთხოვა, შესაძლოა, დღემდე Kenny Chesney-ის ფანი ვყოფილიყავი. ღმერთო ჩემო, წარმოგიდგენიათ? ჩემი მშობლების სახლთან ახლოს არის ანტიკვარიატის მაღაზია, რომელიც წელიწადში 360 დღე, დილის 9 საათიდან საღამოს 5 საათამდე მუშაობს. იქ ძალიან ბევრი ფული დავხარჯე – იმაზე მეტი, ვიდრე მქონდა – ნივთებზე, რომლებიც არ მჭირდებოდა: პრინცესა დიანას ქორწილის სამახსოვრო თეფშები, ცარიელი კოკა-კოლის ბოთლები, „ბურგერ კინგის“ „Toy Story“-ის თემატიკის კარტოფილი ფრის შეფუთვა, Ken Griffey Jr.-ის შოკოლადის ფილა შეფუთვაში, სამკაულები, ბოულინგის ქინძისთავი, სტივენ კინგის იაფიანი წიგნები, „ექვსმილიონიანი დოლარის კაცის“ სამაგიდო თამაში, „Dairy Queen“-ის ვანილის ნაყინის სასტვენები. მაგრამ საუკეთესო შენაძენი 1961 წლის „Magnavox“ ტრანზისტორული რადიო იყო უცნაური, ჰორიზონტალურად გამოშვერილი ანტენებით. გამყიდველს ის შუშის მიღმა, „ბარბის კორვეტის“ გვერდით ედო, ამიტომ ვიფიქრე, რომ კარგად მუშაობდა. და 35 დოლარად მისი დატოვება ვერ შევძელი. ჩემი ახალი ანალოგური საგანძურით გატაცებულს დამავიწყდა, რომ მშობლების სახლში ცუდი სატელეფონო კავშირი იყო, მით უმეტეს, რადიოს მიღება. რაღაც ცუდი თაბაშირ-მუყაო ან მინაბოჭკოვანი იზოლაცია. შესაძლოა, ორივე. ჰო კარგი. ვცადე ანტენის ბოლოებზე კილიტა დამედო, მაგრამ უშედეგოდ, ამიტომ ეს ოხერი კარადაში შევდე. რამდენიმე წლის შემდეგ ყუთებს ვავსებდი ჩემი ნივთებით, რომლებსაც ქვეყნის მასშტაბით ლოს-ანჯელესში გადავიტანდი, და რადიოც ჩავალაგე. არ ვიცი, რატომ, რადგან ის უბრალოდ სხვა კარადაში მოხვდა. მაგრამ იმ დღეს ის გამოვიღე და ვიფიქრე, ცოტას „დავსერფინგებდი“ ეთერში. ეს მოწყობილობა მამაჩემზე ძველია და ძლივს არჩევს მაღალ სიხშირეზე FM ხმაურს, მაგრამ რამდენიმე სადგური მაინც გაისმა – რადიო საათები ციფერბლატის მარჯვენა ბოლოდან, რომელიც ერთნაირად ბანალურ ქანთრი და პოპ ჰანგებს აჟღერებდა. მარცხნივ გადავუხვიე, 91-სა და 92-ს შორის გაჩერებულ ზოლზე და Del Shannon-ის „Runaway“ მოვისმინე. ჩემი ერთ-ერთი ფავორიტია. იატაკზე გავწექი და ერთი საათი დახუჭული თვალებით ვუსმენდი. რეკლამები არ იყო, მხოლოდ ოთხი სიმღერის ბლოკები, დიჯეის ჩართვები და დროდადრო დამახინჯებული ხმაური. ყუთში მყოფმა ბიჭმა დაუკრა „The Chords“ და „The Chordettes“, „The Coasters“, „The Platters“ და „Maurice Williams & the Zodiacs“. საბოლოოდ, გადაცემა შეწყდა და მისი დაბრუნება ვერ შევძელი. ყველა ჩემი მცდელობა უშედეგო აღმოჩნდა. დუ-ვოპს ტელეფონით და პატეფონით ვუსმენ. ეს ჩემი საყვარელი ჟანრია – საუნდტრეკები თაობისთვის, რომლის ენა დრეგ-რბოლასავით სწრაფია და კოკა-კოლასავით მხიარული. საბედნიეროდ, რეტროს ამ ტალღებმა TikTok-ის „გრიზერად“ არ მაქცია. მაგრამ უმეტესობა „ოლდის“ სადგურებისა მხოლოდ სამოციანი და სამოცდაათიანი წლების პოპ მუსიკას უკრავენ, ამიტომ ხშირად არ ვრთავ რადიოს. მაგრამ დუ-ვოპ სადგურის იდეა, რომელიც ლოს-ანჯელესის ოლქიდან მაუწყებლობს? ეს იქნებოდა ნამდვილი განძი. ერთი Google ძებნა და გავიგებდი, საიდან მოდიოდა სიგნალი, ვიფიქრე. მაგრამ აღმოჩნდა, რომ აქ არანაირი დუ-ვოპ არხის ონლაინ ჩანაწერი არ არსებობს. ქალაქში რეგისტრირებული სადგურები, რომლებიც 90.3-დან 93.1 FM-მდე მუშაობენ, კლასიკური, ქრისტიანული თანამედროვე, ესპანური ჰიტები, ჰიპ-ჰოპი და საზოგადოებრივი რადიოა. არ ვიცი, საიდან მოვიდა Del Shannon. არ წარმომედგინა, მაგრამ შესაძლოა, ჩემმა „Magnavox“-მა პორტალი გახსნა. და რაც უფრო ვბერდები, მით მეტ პორტალს ვპოულობ. Cindy Lee-ის შემოქმედება ქსეროასლით გადმოღებული შანგრი-ლაა, სავსე ეშმაკური, დამხრობილი სლინგებით – Alice Cooper-ის, Ryuchi Sakamoto-ს, CAN-ის, Kim Deal-ის, Charlie Megira-ს, Connie Francis-ის და Karen Carpenter-ის ფორმები, ქალთა ბრუტალისტური გიტარის მეთოდოლოგიის ობობას ქსელებიდან ამოღებული. მე არ მჯერა მაგიის, მაგრამ მჯერა Cindy-ის ხმაურის, რომელიც თ