მომწონს სინდი ლი. ეს არის ნამდვილი, მაჯის დამამტვრეველი მუსიკა, ღამის სილუეტებში გახვეული და ქაოსურად ხმაურიანი. სიმღერები დინოზავრებს ჰგავს, რომლებიც ბენზინის ავზებში ტრიალებენ. ჩემს ძარღვებში მისი წვნიანი მიედინება: პაწაწინა კოსმონავტები და ოქროსფრად შეღებილი საპარსის პირებისგან შეკერილი ბრჭყვიალა კაბები. ჯოჯოხეთი და შაქარი; 'What’s Tonight to Eternity?' და 'Act of Tenderness' – ეს არის ის „შიზა“. ბავშვობის გაოგნებაში, როკ-ენ-როლმა ჩემი სული გაჟღინთა ძლიერი აკორდებით, ზედმეტად ვიწრო ჯინსებით და მკერდის თმით. ძილში წელიწადში რვა ობობას ვყლაპავ და ერთ-ერთი მათგანია კბილების გამაყვითლებელი გიტარის მუსიკა, ბოლომდე აწეული. ვფეთქდები, როდესაც მოხრილი ფეხები გოთიკური სცენის განათების ქვეშ, თეძომდე მაღალი, თეთრი ტყავის ჩექმების ტყავს ჭმუჭნის. დრეგ ქუინი, რომელიც „გიბსონ SG“-ზე უკრავს თასმის გარეშე? თითქმის ყველაზე მაგარი რამაა. ზოგი ბავშვი მამის „ფლეიბოის“ კოლექციებს საწოლის ქვეშ ან ავტოფარეხში პოულობს, მე კი მამაჩემის AC/DC-ის დისკები მისაღები ოთახის ტელევიზორის ქვეშა კარადაში ვიპოვე. მისი „ფლეიბოებიც“ ვიპოვე, რა თქმა უნდა, მაგრამ როკ-ენ-როლი, რომელიც სკოლის მოსწავლე ანგუს იანგის „გიბსონ SG“-დან მოდიოდა, ტრაქტორის სხივს ჰგავდა. ზზზტ. პირდაპირ ჩამითრია. ექვსი წლის ასაკში ადვილი იყო ანგუსის ფორმის შეყვარება, რადგან მისი წამყვანი პარტიების ფრაზირება და ვიბრატო მომენტალურად ამოსაცნობი და ყურადღების მისაქცევი იყო: ორმაგი ბლუზ ნოტები, ბგერის გადახრები, მაჟორული და მინორული გამების შერწყმა. რა თქმა უნდა, არცერთი ეს სიტყვა არ ვიცოდი, მაგრამ აკორდები ჩემს უჯრედებში ჩარჩა. მას შემდეგ 20 წლის განმავლობაში ვცდილობდი ამ ყველაფრისთვის წინააღმდეგობა გამეწია, მაგრამ გიტარის მუსიკის გარეშე უბრალოდ არ შემიძლია, კაცო. დამოკიდებული ვარ მასზე. ის ჩემს მანქანას აძრავებს და სულს მიხურებს. მამაჩემის „High Voltage“ დისკი რომ არ მეთხოვა, შეიძლება დღესაც ქენი ჩესნის ფანი ვყოფილიყავი. ღმერთო ჩემო, წარმოგიდგენიათ? ჩემი მშობლების სახლიდან გზის პირას არის ეს ანტიკვარული მაღაზია, რომელიც წელიწადში 360 დღეა ღია, დილის 9 საათიდან საღამოს 5 საათამდე. იქ ძალიან ბევრი ფული დავხარჯე — იმაზე მეტი, ვიდრე მაქვს — იმაზე, რაც არ მჭირდება: პრინცესა დაიანას ქორწილის სამახსოვრო თეფშები, ცარიელი კოკა-კოლის ბოთლები, „ბურგერ კინგის“ „სათამაშოების ისტორიის“ თემატიკის კარტოფილი ფრის შეფუთვა, კენ გრიფის უმცროსის შოკოლადის ფილა შეფუთვაში, სამკაულები, ბოულინგის ქვა, სტივენ კინგის იაფფასიანი წიგნები, „ექვსმილიონდოლარიანი კაცის“ სამაგიდო თამაში, „დეირი ქვინის“ ვანილის ნაყინის სასტვენები. მაგრამ საუკეთესო ნაძებნი 1961 წლის „მაგნავოქსის“ ტრანზისტორული რადიო იყო უცნაური ანტენებით, რომლებიც ჰორიზონტალურად იყო გაშვერილი. გამყიდველს მინის მიღმა, ბარბის „კორვეტის“ გვერდით ედო, ამიტომ ვიფიქრე, რომ კარგად მუშაობდა. და 35 დოლარად, მის გარეშე წამოსვლა არ შემეძლო. ჩემი ახალი ანალოგური საგანძურით გატაცებულს, დამავიწყდა, რომ ჩემს მშობლების სახლში ტელეფონიც კი ცუდად იჭერდა, რომ არაფერი ვთქვათ რადიოს სიგნალზე. რაღაც ცუდ თაბაშირ-მუყაოსთან ან ბოჭკოვან იზოლაციასთან იყო დაკავშირებული. შეიძლება ორივესთან. აჰ, არაფერი. ანტენის ბოლოებზე ფოლგის დადება ვცადე, მაგრამ უშედეგოდ, ამიტომ ის წყეული ნივთი ჩემს კარადაში შევდე. რამდენიმე წლის შემდეგ ყუთებში ვალაგებდი ყველა ნივთს, რომელსაც მთელი ქვეყნის მასშტაბით ლოს-ანჯელესში წავიღებდი და რადიოც ჩავალაგე. წარმოდგენა არ მაქვს რატომ, რადგან ის უბრალოდ სხვა კარადაში აღმოჩნდა. მაგრამ მეორე დღეს ის გამოვიღე და ვიფიქრე, ცოტას „დავისერფინგებდი“. ეს მექანიზმი მამაჩემზე ძველია და ძლივს არღვევს FM სტატიკურ ხმაურს, მაგრამ რამდენიმე სადგური მაინც ჩურჩულებდა – ციფერბლატის მარჯვენა ბოლოდან, სადაც ქანთრი და პოპ სიმღერები გადიოდა, რომლებიც ერთნაირად გენერულად ჟღერდა. მარცხნივ მივდიოდი, გავჩერდი 91-სა და 92-ს შორის ჭრილზე და გავიგონე დელ შენონი, რომელიც თავის საქმეს აკეთებდა, მღეროდა „Runaway“-ს. ჩემი ერთ-ერთი ფავორიტი. იატაკზე გავწექი და ერთი საათის განმავლობაში დახუჭული თვალებით ვუსმენდი. არ იყო რეკლამები, მხოლოდ ოთხსიმღერიანი ბლოკები, დისკ-ჟოკეის მოკლე ჩანართები და დამახინჯებული ხმაურის შემთხვევითი ნაკადები. ყუთში მყოფმა კაცმა „The Chords“ და „The Chordettes“, „The Coasters“, „The Platters“ და „Maurice Williams & the Zodiacs“ დაუკრა. საბოლოოდ გადაცემა გაწყდა და მისი დაბრუნება ვერ შევძელი. ჩემმა ყველა ციფერბლატის მობრუნებამ ჩიხში შემიყვანა. დუ-ვოპს ტელეფონით და პატეფონით ვუსმენ. ეს ჩემი საყვარელი ჟანრია — დიეგეტური საუნდტრეკები ბავშვებისთვის, რომლებიც „დრაგ-რბოლის“ ენაზე საუბრობენ და „კოკა-კოლა ბუგალოებისთვის“. საბედნიეროდ, რეტროს ეს შტრიხები არ გადამაქცია „ტიკტოკის“ იმ გრიზერებიდან ერთ-ერთად. მაგრამ უმეტესობა „ოლდის“ სადგურებისა მხოლოდ სამოციანი და სამოცდაათიანი წლების პოპ მუსიკას ეხება, ამიტომ ხშირად არ ვრთავ რადიოს „დოზისთვის“. მაგრამ ლოს-ანჯელესის ოლქიდან მომუშავე დუ-ვოპ სადგურის იდეა? ეს უკვე განძი იქნებოდა. ერთი „გუგლის“ ძიებით გავიგებდი, საიდან მოდიოდა სიგნალი, ვიფიქრე. მაგრამ აღმოჩნდა, რომ აქ არ არის დუ-ვოპ არხების ონლაინ ჩანაწერები. ქალაქში რეგისტრირებული სადგურები, რომლებიც მოიცავს 90.3-დან 93.1 FM-ს, არის კლასიკური, თანამედროვე ქრისტიანული, ესპანური ჰიტები, ჰიპ-ჰოპი და საზოგადოებრივი რადიო. არ ვიცი, საიდან მოვიდა დელ შენონი. ის არ წარმომიდგენია, მაგრამ შესაძლოა ჩემმა „მაგნავოქსმა“ პორტალი გახსნა. და რაც უფრო ვბერდები, მით მეტ პორტალს ვპოულობ. სინდი ლის შემოქმედება ქსეროასლით გადმოღებული „შანგრი-ლაა“, სავსე ეშვიანი, მოხრილი მშვილდებით — ელის კუპერის, რიუიჩი საკამოტოს, CAN-ის, კიმ დილის, ჩარლი მეგირას, კონი ფრენსისის და კარენ კარპენტერის ფორმები, ამოღებული ქალთა ბრუტალისტური გიტარის მეთოდოლოგიის ობობების ქსელიდან. არ მჯერა მაგიის, მაგრამ მჯერა სინდის ხმაურის, რომელიც