სპოილერები ეხება Netflix-ის სერიალ „Strip Law“-ს, რომელიც 20 თებერვალს გამოვა. ცამეტი წლის წინ Adult Swim-მა გამოუშვა ანიმაციური სერიალი, რომელმაც თამაშის წესები შეცვალა: „რიკი და მორტი“ (Rick and Morty), რომელიც კულტურულ გიგანტად იქცა და თავიდან განსაზღვრა, თუ რა შეუძლია ზრდასრულთა ანიმაციას. და მიუხედავად იმისა, რომ ამ საკულტო შოუს შემდეგ და მანამდეც უამრავი სერიალი შეიქმნა, რომლებიც მისგან იყო შთაგონებული ან თავად იქცნენ შთაგონების წყაროდ, Netflix-ის „Strip Law“ არის პირველი ზრდასრულთა ანიმაციური კომედიური სერიალი „რიკისა და მორტის“ დებიუტის შემდეგ, რომელიც ნამდვილად აკეთებს რაღაც ახალსა და ინოვაციურს, და შესაძლოა ისეთივე გავლენიანი იყოს, როგორც იმ ცნობილი დუეტის თავგადასავლები. სიმართლისთვის, „რიკი და მორტი“ და „Strip Law“ ორი სრულიად განსხვავებული პროგრამაა. პირველი არის სამეცნიერო ფანტასტიკის კლასიკის, „უკან მომავალში“ (Back to the Future) ინტერპრეტაცია, რომელიც მთვრალ მეცნიერს აწყვილებს თავის შედარებით ნორმალურ (თუმცა უკიდურესად ვნებიან) შვილიშვილთან დროისა და სივრცის გავლით თავგადასავლებისთვის, საბოლოო ჯამში კი ის მწუხარების, გლოვისა და ოჯახის მეშვეობით განკურნებისა და საკუთარი თავის ძიების სიღრმისეული შესწავლაა. ამავდროულად, „Strip Law“ ლას-ვეგასში ადვოკატებზეა. კარგი, ეს არ არის სამართლიანი იმასთან მიმართებაში, თუ რამდენად გამომჟღავნებელია „Strip Law“-ს ყურება (კრიტიკოსებს სრული 10-ეპიზოდიანი სეზონი მიეწოდათ). შოუ ფოკუსირებულია ლინკოლნ გამბზე (Lincoln Gumb, ადამ სკოტი - Adam Scott), ვეგასის ყველაზე პოპულარული ადვოკატის შვილზე; დედის გარდაცვალების შემდეგ, ლინკოლნს ათავისუფლებს დედის დიდი ხნის პარტნიორი, სტივ ნიკოლსი (Steve Nichols, კით დევიდი - Keith David). ლინკოლნს ახლა თავად უნდა გაართვას თავი, მაგრამ პრობლემა ისაა, რომ ის ყველაფერს წესების მიხედვით აკეთებს, ხოლო ვეგასი – როგორც მას წარმოაჩენს „Late Show with Stephen Colbert“-ის ყოფილი სცენარისტი და შოურანერი კალენ კროუფორდი (Cullen Crawford) – არის სიურეალისტური საოცრებათა/უსახლკარო მხარე, სადაც თითქმის ყველაფერი შეიძლება მოხდეს ნებისმიერ დროს, და მოსახლეობა რეკლამასა და სანახაობას ბევრად უფრო აფასებს, ვიდრე კანონის ასოს. გამბი ერთიანდება ქუჩის ჯადოქართან, სახელად შეილა ფლამბესთან (Sheila Flambé, ჯანელ ჯეიმსი - Janelle James „Abbott Elementary“-დან), რომელიც უზრუნველყოფს ხიბლს, ხოლო გამბი უძღვება რეალურ სასამართლო პროცესებს... ყოველ შემთხვევაში, ისე კარგად, როგორც შეუძლია. ეს არის კლასიკური სიტკომის დაყენება, მაგრამ ის სინამდვილეში მხოლოდ საბაბია იმისთვის, რომ ველურად გაიტაცეს ყველაზე წარმოსახვითი, შეშლილი ეპიზოდების სერიამ, რომელიც ტელევიზიას ათ წელზე მეტი ხნის წინ „რიკისა და მორტის“ პრემიერის შემდეგ მოხვდა. ამ ევოლუციის ნაწილი მაინც შეიძლება მივაწეროთ ცნობების განსხვავებას, და მიუხედავად იმისა, რომ „Strip Law“-მ შესაძლოა ასევე მოგვაგონოს ცნობებზე ორიენტირებული იუმორისტული შოუები, როგორიცაა „Family Guy“, რაც „Strip Law“-ს სხვებისგან გამოარჩევს, არის ის, რომ საწყისი წერტილები ამაღლებს პერსონაჟებს, ვიდრე უბრალოდ არსებობს იმისთვის, რომ აუდიტორიას ახსენოს მომენტები, რომლებიც მათ ახსოვთ. ძირითადად, ეს არის განსხვავება სატირასა და პაროდიას შორის; სატირა (სხვათა შორის) არის ცნობების გამოყენება აზრის გამოსახატავად, ხოლო პაროდია უბრალოდ მათ წარდგენაა ისე, როგორც არის. მიუხედავად იმისა, რომ „რიკი და მორტი“ მიზანმიმართულად აკეთებდა 80-იანი წლების ფილმების ინტერპრეტაციას, „Strip Law“-ის საწყისი წერტილები მინიმუმ 10-20 წლით წინ არის გადმოწეული და მყარად დგას 90-იანი წლების ბოლოსა და 2000-იანი წლების დასაწყისში. ეს წარმოუდგენლად ნათელი ხდება პირველ ეპიზოდში, როდესაც ვეგასის მონტაჟი მხიარულად არის დადგმული სიმღერა „Cleveland Rocks“-ზე, რომელიც „The Drew Carey Show“-ის თემატური სიმღერაა; „Strip Law“-მ ეს იცის, მიუთითებს ამაზე და უყვარს. „Strip Law“ შესაძლოა იყოს პირველი სატელევიზიო შოუ, რომელიც კონკრეტულად ჩვენთვის არის განკუთვნილი, ვინც სოციალური მედიის მიერ შეუქცევად ტვინმოწამლულია. თქვენი აზრი შეიძლება განსხვავდებოდეს იმის შესახებ, ეს კარგია თუ ცუდი, მაგრამ სერიალის თავბრუდამხვევი ტემპი ჰგავს ვინტაჟურ Twitter-ზე უმიზნო სქროლვას BuzzFeed-ის ქვიზის გავლისას, ან შესაძლოა Vine-ის დათვალიერებას ნახევარი საათის განმავლობაში ერთდროულად, ექვსი წამის ნაცვლად. „Strip Law“-სა და „რიკსა და მორტის“ შორის შედარების უფრო მნიშვნელოვანი ასპექტი არსებობს: თქვენ მყისიერად იცით, ვინ არიან ეს პერსონაჟები და რა სურთ მათ. ყველაზე ხშირად, კომედიებს გარკვეული დრო სჭირდებათ თავიანთი ადგილის მოსაძებნად. თქვენ უნდა წარმოადგინოთ პერსონაჟები, იპოვოთ მათი „თამაშები“ (ანუ, განმეორებადი მომენტები და თვალსაზრისი), შემდეგ კი სცენარისტთა ჯგუფმა უნდა გააცნობიეროს, რომ ისინი სრულყოფილად არ მუშაობენ და შესაბამისად დაარეგულიროს. ანიმაციურ შოუებს, რომლებიც წლობით ადრე მუშაობენ, არ აქვთ ის ფუფუნება, რომ ნახონ, როგორ რეაგირებს აუდიტორია მათ მსახიობებზე და შეიცვალონ; ამის ნაცვლად, ეს ხშირად ხდება დამხმარე მსახიობებისა და განმეორებადი პერსონაჟების მიწოდების სახით, რათა მთავარი მსახიობები გააძლიერონ. დაფიქრდით სპრინგფილდის მოქალაქეებზე „სიმპსონებში“ (The Simpsons); რა თქმა უნდა, სათაური ოჯახი მთავარი მოვლენაა, მაგრამ მოუს (Moe), მისტერ ბერნსის (Mr. Burns), რალფ ვიგამის (Ralph Wiggum) და ყველა დანარჩენის გარეშე, შოუ არ იმუშავებდა. „რიკი და მორტი“ კი თავიდანვე ნათელი და მკაფიო იყო მიზნის სიცხადით და იმის გაგებით, თუ რა ამოძრავებდა მის მთავარ პერსონაჟებს. დანარჩენ ოჯახს შეიძლება გარკვეული დრო დასჭირდა თავიანთ „თამაშებში“ ჩასასმელად, და შეიძლება ითქვას, რომ შოუმ შემდეგ დონეზე არ გადაინაცვლა 1 სეზონის მეექვსე ეპიზოდამდე („Rick Potion No. 9“), მაგრამ იმ პირველივე მომენტიდან, როდესაც რიკი „ასი წელი რიკი და მორტი“-ზე ბუტბუტებდა, როცა მორტი გზის სავალ ნაწილზე კრუნჩხვაში იყო, თქვენ იცოდით, რაზე იყო შოუ. ანალოგიურად, „Strip Law“ თავიდანვე კრისტალურად ნათელია, გამბსა და ფლამბეს შორის ურთიერთობიდან დაწყებული, დამხმარე პერსონაჟებით დამთავრებული, როგორიცაა ლინკოლნის სიმძიმეების ამწევი დისშვილი/გამომძიებელი, აირინი (Irene, ეიმი გარსია - Aimee Garcia) და სავალდებულო ამაზრზენი მოხუცი, ჯი (G).