The Elder Scrolls 4: Oblivion Remastered-ს ვარდისფერი სათვალით მივუდექი. ორიგინალი თამაში ჩემი გემოვნებისთვის ფუნდამენტური RPG-ია და მიუხედავად იმისა, რომ რემასტერი ფენომენალურ გაუმჯობესებად მიმაჩნია (შესრულების პრობლემების მიუხედავად), ვფიქრობ, საბოლოოდ მოლოდინი ძალიან მაღალი მქონდა. Oblivion Remastered-ში მაინც რამდენიმე ათეული საათი გავატარე, მაგრამ არასდროს დამიმთავრებია და მიჭირს წარმოვიდგინო, რომ კიროდიილს დავუბრუნდები. მხოლოდ მაშინ, როდესაც ახლახან დავიწყე Kingdom Come: Deliverance 2-ის თამაში, მივხვდი, რა მაკლდა Oblivion Remastered-ში. Kingdom Come: Deliverance-თან არაერთგვაროვანი ისტორია მაქვს. პირველი თამაში საკმაოდ ბევრს ვითამაშე რამდენიმე წლის წინ, მაგრამ გამოცდილება ზედმეტად მოუხერხებლად მივიჩნიე და მთავარი ისტორიის შორს გაუვლელად მივატოვე. ეს ძალიან მოუქნელი თამაშია – Oblivion-ისგან არც თუ ისე განსხვავებული – და მისი ნაწილი გაგრძელებაშიც რჩება, თუმცა KCD2-ს ბევრად მაღალი დახვეწილობის დონე აქვს. ჩემი გაცნობიერება Oblivion Remastered-ისა და KCD2-ის შესახებ, თუმცა, აუცილებლად არ მოიცავს გამართულ გეიმპლეის (ან მის ნაკლებობას). როდესაც Oblivion პირველად გამოვიდა 2006 წელს, ეს გარდამტეხი მომენტი იყო, და არა მხოლოდ პირადად ჩემთვის. მან ხელი შეუწყო ვიდეოთამაშების ხელახლა გააზრებას ჩემთვის, 11 წლის ბიჭისთვის, რომელიც ახლახან იწყებდა ამ ჰობის სერიოზულად აღქმას, მაგრამ ის ასევე გამორჩეულად ამბიციური იყო იმ დროისთვის. Oblivion-ის განმსაზღვრელი მახასიათებელია ის, რასაც დეველოპერი Bethesda უწოდებს Radiant AI სისტემას. ძირითადად, Radiant AI არის ის, თუ როგორ ახდენს Oblivion თითოეული NPC-ის ცხოვრების სიმულაციას, მათთვის ზოგადი მიზნების მისაღწევად თავისუფალი ნების მინიჭებით. ასეთი სისტემები Bethesda-ს RPG-ების მიმზიდველობის დიდი ნაწილია; ისინი სენდბოქსებია, რომლებიც სავსეა NPC-ებით, რომლებიც ბაძავენ სარწმუნო ქცევასა და რუტინას. თუმცა, თამაშის პირველი გამოსვლიდან თითქმის ორი ათწლეულის შემდეგ, Oblivion Remastered-მა აჩვენა, თუ რამდენად განვითარდა თამაშები. ის კვლავ შთამბეჭდავია თავისი მასშტაბურობით – მრავალრიცხოვანი ქალაქები სავსეა NPC-ებით, რომლებიც ყოველდღიურად თავიანთ საქმეებს აგვარებენ – მაგრამ თანამედროვე სტანდარტებით ის მხოლოდ თხელი ფენაა. ხალხმა მოდებიც კი შექმნა Oblivion Remastered-ის Radiant AI-ის გასაუმჯობესებლად. შედეგი ის არის, რომ Oblivion Remastered-ში ვერ მოვახერხე ისე ჩართვა, როგორც ორიგინალ ვერსიაში. თამაშში უმიზნოდ ხეტიალის ნაცვლად, იმის კეთების ნაცვლად, რაც თვალს მომჭრიდა, უბრალოდ ქალაქებს შორის სწრაფად გადავადგილდებოდი ძირითადი ქვესტების დასასრულებლად. ამის გამო თამაშს არ ვადანაშაულებ (ბოლოს და ბოლოს, 20 წლისაა), მაგრამ ახლა გაკვირვებული ვარ, რომ ის, რასაც ვეძებდი, Kingdom Come: Deliverance 2-ში ვიპოვე. Warhorse Studios-ის Kingdom Come: Deliverance 2 გასაკვირად ჰგავს Bethesda-ს RPG-ს, თუმცა ფანტასტიკური ელემენტების გარეშე (მიუხედავად იმისა, რომ მოლაპარაკე ძაღლს შევხვდი და ჯადოსნური ნალების შესახებ ჭორები მესმოდა). მათთვის, ვინც არ იცნობს, KCD2 არის ისტორიული ფანტასტიკა, რომლის მოქმედება მე-15 საუკუნის დასაწყისის ბოჰემიაში ხდება, დღევანდელი ჩეხეთის რესპუბლიკის ტერიტორიაზე. მისი მოუქნელი გეიმპლეის სისტემებისა და იმის გამო, რომ მეტროიდის მსგავსად, მთავარ პერსონაჟ ჰენრის თავიდანვე ართმევს ყველა ნივთს, ის არსებითად შუა საუკუნეების გლეხის სიმულატორია. მსუბუქი გადარჩენის მექანიკა მოითხოვს რეგულარულ ჭამასა და ძილს, ხოლო დღე-ღამის ციკლი შესაბამისი NPC განრიგებით KCD2-ს Oblivion-ის მსგავს რიტმს აძლევს. ზოგჯერ მოგიწევთ კონკრეტულ პერსონაჟთან საუბარი, მაგრამ თუ შუაღამისას მიხვალთ, ისინი სძინავთ და დიდად არ გაუხარდებათ, თუ შეხვალთ და სასაუბროდ გააღვიძებთ. მრავალი თვალსაზრისით, Kingdom Come-ის თამაშები Oblivion-ისა და Skyrim-ის სულიერი მემკვიდრეებს ჰგავს, ოღონდ უფრო მეტი სიღრმით. ტანსაცმელი აბჯრის ქვეშ უნდა გეცვას, ფეხსაცმელი უფრო სწრაფად ფუჭდება, თუ ტალახში დადიხარ, ხალხს არ მოსწონს, თუ მათ სისხლით მოსვრილი ან საფლავების გაძარცვის შემდეგ მიცვალებულის სუნით ესაუბრები. KCD2-ში ვერ იპოვით The Elder Scrolls-ის მსგავს ძალაუფლების ფანტაზიას – სინამდვილეში, მისი თავისებური საბრძოლო სისტემა მას საპირისპიროდ აქცევს – მაგრამ არსებობს ცოცხალი, სუნთქვის უნარის მქონე თამაშის სამყაროს ილუზია და ყველაფერი ისეა შექმნილი, რომ გაიძულებთ მასთან ინტერაქციას. თუ ხმლის გამოჭედვა გინდათ, დრო უნდა დახარჯოთ მის გახურებასა და ფორმაში ჩაქუჩებაზე. თუ გინდათ, რომ თქვენი ახალი ხილი უფრო დიდხანს გაძლოს გაფუჭების გარეშე, ის შებოლვის სახლში უნდა წაიღოთ გასახმობად, ან კოცონზე მოსამზადებლად. ქვესტები ძალიან Oblivion-ის სტილშია, სადაც ჰენრი სხვადასხვა სახის თავგადასავალში ეხვევა და ადგილობრივი დავების ცენტრალური ფიგურა ხდება. KCD2-ის ინტერფეისიც კი Oblivion-ს მაგონებს; რუკა და მენიუები, მაგალითად, იმ პერიოდის მიხედვით არის სტილიზებული. ვიდეოთამაშები უფრო დახვეწილი გახდა და ეს Oblivion Remastered-ის კრიტიკა არ არის, უბრალოდ შეუძლებელს ხდის იგივე ტიპის თამაშის გამოცდილების ხელახლა განცდას, როდესაც 20 წლის წინ კიროდიილში დავიკარგე. საბედნიეროდ, KCD2-მა ძალიან კონკრეტული ნიშა დაიკავა. Kingdom Come: Deliverance 2-ის The Game Awards-ის უგულებელყოფა სამწუხაროა, რადგან მან ნამდვილად მომხიბლა მას შემდეგ, რაც ვითამაშე, და ცნობისმოყვარეობით გახდა შემცვლელი იმისა, რისი მოწოდებაც The Elder Scrolls 4: Oblivion Remastered-ს აღარ შეეძლო.