ომის ფილმები მხოლოდ სისხლის, ტალახის ან რეალურ ისტორიებზე დაფუძნების გამო არ არის შთამბეჭდავი. ისინი გტოვებენ შეძრულს, როდესაც სცენარი გმირებს აყენებს შეუქცევადი გადაწყვეტილებების წინაშე, შემდეგ კი უარს ამბობს მათ იღბლით გადარჩენაზე. 10/10 შეფასების ომის ფილმში, როგორც წესი, ეკრანზე რეალური შედეგები ჩანს, თუნდაც მცირე მომენტებში: ვინ რჩება უკან, ვინ იტყუება, ვინ იკარგება, ვინ აგრძელებს მოძრაობას მაინც. და დიახ, ის ნაწილი, რომ „არავის არ ახსოვს“, არის მთავარი აზრი. ეს არ არის ტიპური სასკოლო არჩევანი. ეს ის ფილმებია, რომლებიც მოულოდნელად გიპყრობენ დაძაბული სიუჟეტით, პერსონაჟთა მწვავე კონფლიქტით და სცენებით, რომლებიც თავში გრჩებათ, რადგან არ ჩანს, თითქოს თქვენს მოსახდენად იყო შექმნილი. ყურადღება. საბჭოთა ტანკის ეკიპაჟი ავღანეთში იკარგება და მოულოდნელად ყოველი გადაწყვეტილება პრობლემად იქცევა, რომელიც გროვდება. ამას ადრევე იგრძნობთ ფილმში „მხეცი“ (The Beast), როდესაც პრაპორშჩიკი დასკალი (ჯორჯ ძუნძა) დომინირებას თავის ძირითად ქცევად აქცევს, თუნდაც საკუთარ ხალხთან. ფილმი დროს არ კარგავს იმის პრეტენზიაზე, რომ ეს კეთილშობილური მისიაა, როგორც ბევრი მიზანმიმართული ომის ფილმი. ის აჩვენებს სოფელზე თავდასხმას, შემდეგ კი ტანკს ხაფანგში აგდებს ხეობაში, სადაც რადიო აღარ მუშაობს და რუკას აზრი არ აქვს. ახლა მხოლოდ კონსტანტინ კოვერჩენკო (ჯეისონ პატრიკი) ცდილობს მანქანის სიცოცხლისუნარიანობის შენარჩუნებას, სანამ ეკიპაჟი ერთმანეთს უპირისპირდება. „მხეცს“ 10/10 შეფასებას ანიჭებს ის, თუ რამდენად სუფთად ყოფს ის დაძაბულობას ორ ტრეკად: ტანკის შიდა კოლაფსი და ხან თაჯის (სტივენ ბაუერი) მიერ მათზე ნადირობა, დატყვევებული RPG-ის საფრთხით, რომელიც ყოველ ნაბიჯს თან ახლავს. თაჯი სიმბოლო არ არის, ის ადამიანია კონკრეტული დანაკარგით, რაც დევნას პირადულ ხასიათს აძლევს. სამადი (ერიკ ავარი) უხერხულ მესამე კუთხეს ამატებს, ჩარჩენილი დამპყრობლებსა და საკუთარ ხალხს შორის, და მისი „ღირსების კოდექსზე“ საუბარი გამართლებულია, რადგან სიუჟეტი სჯის ყველას, ვინც მას ფილოსოფიასავით ექცევა და არა გადარჩენის საშუალებად. ორი ჯარისკაცი მოწინააღმდეგე მხარეებიდან აღმოჩნდება სანგარში ჩაკეტილი მესამე მამაკაცთან ერთად, რომელიც ხტუნავ ბომბზე წევს, და მხოლოდ ეს სიტუაცია უკვე სასტიკია. „არავის მიწა“ (No Man's Land) გიმტკიცებს, თუ რამდენად სწრაფად იქცევა მარტივი შეუძლებლად: ჩიკის (ბრანკო ჯურიჩი) და ნინოს (რენე ბიტორაიაცი) არ შეუძლიათ გადაადგილება, არ შეუძლიათ ერთმანეთის ნდობა და არც კი თანხმდებიან იმაზე, თუ როგორ უნდა გამოიყურებოდეს დახმარება. დიალოგი მწვავე რჩება, რადგან ფსონები სიტყვასიტყვითი და დაუყოვნებელია, და ფილმი ამძიმებს სიტუაციას მისი გადაჭრის ყოველი მცდელობისას. ის, რაც ხალხს ავიწყდება, არის ის, თუ რამდენად ძლიერად ემსახურება ფილმი იმ აზრს, რომ სისტემებია ნამდვილი მტერი. თქვენ ხედავთ სერჟანტ მარშანს (ჟორჟ სიატიდისი), რომელიც ცდილობს არეულობის მართვას, ხედავთ გაეროს ცირკს მის ირგვლივ, ხედავთ პოლკოვნიკ სოფტს (საიმონ ქელოუ), რომელიც შეშფოთებას გამოხატავს, და ზეწოლა მუდმივად იცვლება, რადგან ყველა იცავს საკუთარ იმიჯს. ნაღმი არ არის მხოლოდ სიუჟეტური მოწყობილობა, ეს არის ტაიმერი, რომელიც აიძულებს მთელ სამყაროს გამოავლინოს საკუთარი თავი, და ფილმი არასოდეს გაძლევთ საშუალებას მოდუნდეთ იმ ფიქრით, რომ ვინმე კომპეტენტური მოვა და ყველაფერს გამოასწორებს. ახალგაზრდა ჯარისკაცის ბელფასტში, არეულობის დროს ჩაგდება არის ერთ-ერთი იმ სიუჟეტური ხაზებიდან, რომელიც სწრაფად შეიძლება გახდეს ბანალური, მაგრამ „71“ აშკარად უარს ამბობს უსაფრთხოდ თამაშზე. ფილმი მიჰყვება გარი ჰუკს (ჯეკ ო’კონელი), როდესაც ის იკარგება და ფილმი ქალაქის მასშტაბით ძებნად იქცევა, სადაც არავინაა სრულად ამოსაცნობი. ერთ წუთს მას ბრბო მისდევს, მეორე წუთს ის უკანა ქუჩებში დარბის და ცდილობს გაარკვიოს, რომელი კარი არ მოკლავს მას. დაძაბულობის მიზეზი მარტივია: გარი მუდმივად იღებს გადაწყვეტილებებს არასრული ინფორმაციით, და ფილმი აგრძელებს იმის ჩვენებას, თუ რამდენად სწრაფად შეიძლება ეს ვარაუდები მომაკვდინებელი გახდეს. მეორე ნახევარი არის ის, სადაც „71“ დევნის ფილმზე უფრო უსიამოვნო რამედ იქცევა. თქვენ იწყებთ შიდა ბზარების დანახვას: ვინ ვის ერთგულია, ვინ ატარებს საკუთარ ოპერაციას, ვის სჭირდება ჰუკი ცოცხალი და ვის – ჩუმად. კაპიტანი სენდი ბრაუნინგი (შონ ჰარისი) მოაქვს ის ცივი, კონტროლირებადი საფრთხე, რომელიც ყოველ გადარჩენას კიდევ ერთ ხაფანგად აქცევს. და ფილმის საუკეთესო ნაბიჯი ის არის, რომ ის არასოდეს ჩერდება ლექციის წასაკითხად. ის უბრალოდ აგრძელებს გარის გატარებას ოთახებში, კიბეებზე და ქუჩებში, სადაც არასწორი სახე არასწორ მომენტში ამთავრებს ამბავს. ეს ფილმი 10/10 სტატუსს იძენს იმით, რასაც ომის ფილმების უმეტესობა თავს არიდებს: ის მტრად მიწას აქცევს და არც ერთი წამით არ რომანტიზებს ამას. „ქაჯაქი“ (Kajaki) მარკ რაიტს (დევიდ ელიოტი) და მის ნაწილს მშრალ მდინარის კალაპოტში აგდებს, სადაც ერთი ნაბიჯი სიცოცხლის შემცვლელ ზიანს აყენებს. პირველი აფეთქება ხდება და თქვენ გრძნობთ მთელი ფილმის კონტრაქტს თქვენთან: აქედან სუფთად ვერავინ გამოვა, და დახმარების ყოველმა მცდელობამ შეიძლება კატასტროფა გაამრავლოს. „ქაჯაქი“ ნერვებს იძაბავს იმით, თუ როგორ იყენებს დროსა და პროცედურებს. თაგი (მარკ სტენლი) და სტუ პირსონი (სკოტ ქაილი) შესანიშნავია თავიანთ საქმეში, მაგრამ პანიკა მაინც იპარება. რადიო ზარები, ნელი მოძრაობები, ფრთხილი მოძრაობები, რომლებიც მაინც მარცხდება, ეს ყველაფერი სასტიკად სპეციფიკურია. და ფილმი ინარჩუნებს ფოკუსს იქ, სადაც უნდა იყოს. ომის ბევრი დავიწყებული მარგალიტი ფასდაუდებლად ითვლება, მაგრამ „შუაღამის სიცხადე“ (A Midnight Clear) ფარულ დარტყმასავით მოქმედებს, რადგან თავიდან ის ასე ადვილად საყურებელია. ის იწყება ამერიკული რაზმით, რომელიც სადამკვირვებლო პოსტს იკავებს, შემდეგ კი ისინი ხვდებიან, რომ ახლომდებარე გერმანული ნაწილი...