ნებისმიერი ფილმის სრულყოფილებამდე მიყვანა რთული, ზოგჯერ კი შეუძლებელიცაა, განსაკუთრებით კი მაშინ, როდესაც საქმე ომის ჟანრს ეხება. ამგვარ დელიკატურ და რთულ თემაზე ფილმის გადაღებისას უამრავი რამ შეიძლება არასწორად წავიდეს, ამიტომაც ის ომის ფილმები, რომლებიც არსებითად სრულყოფილია (როგორიცაა „კასაბლანკა“ [თუკი ჩაითვლება], „არაბეთის ლოურენსი“ და, შესაძლოა, „რიგითი რაიანის გადარჩენა“), ნამდვილად აღნიშვნის ღირსია. ასევე აღსანიშნავია შემდეგი ფილმებიც, რომელთაგან არცერთი არ არის სრულყოფილი, თუმცა ყველა მათგანი ძალიან ახლოსაა ამასთან, ან, სულ მცირე, დიდებულია. ზოგიერთი მათგანი გარკვეულწილად დავიწყებულია, ამიტომ, თუ პირადად თქვენ რომელიმეს სრულყოფილად მიიჩნევთ, ალბათ დაეთანხმებით აზრს, რომ ისინი ნამდვილად იმსახურებენ მეტ ყურადღებას. ეს რეიტინგი არის საბაბი, წარმოვაჩინოთ რამდენიმე შესანიშნავი – თუმცა არა ყოველთვის 100%-ით საყვარელი ან კარგად დამახსოვრებული – ომის ფილმი, ასევე რამდენიმე მაღალი პროფილის „მძიმე წონოსანი“, რომლებსაც შესაძლოა მხოლოდ ერთი ან ორი ნაკლი აფერხებდეს. ალბათ, აქ წარმოდგენილი ყველაზე ნაკლებად ცნობილი ფილმი, „ოუკინავას ბრძოლა“, შესაძლოა ყველაზე დაძაბულიც იყოს. ის არის მეორე მსოფლიო ომის ერთ-ერთი ყველაზე შემზარავი და მძაფრი ფილმი, რომელიც იაპონური პერსპექტივიდან ასახავს სახელწოდების მქონე ბრძოლას. მისი ხანგრძლივობა 2.5 საათია და მასში არასოდეს იგრძნობა იმედი ან შეგრძნება, რომ ვინმესთვის ყველაფერი კარგად იქნება, მაშინაც კი, თუ არ იცით, როგორ წარიმართა რეალური ბრძოლა. ყველაფერი წინასწარ განსაზღვრული დასკვნაა, და მაინც, „ოუკინავას ბრძოლა“ მაინც ახერხებს განგაშის გამოწვევას და ანტი-საომარი გზავნილის აგრესიულად გადმოცემას. თუ ეს ვინმესთვის ზედმეტი ან ზედმეტად ხანგრძლივია, ეს შესაძლოა გასაგები იყოს, მაგრამ ამ ფილმმა ნამდვილად მიაღწია იმას, რისთვისაც შეიქმნა, და ის გაცილებით უფრო პირდაპირია, ვიდრე 50 წელზე მეტი ხნის წინანდელი ომის ფილმების უმეტესობა (განსაკუთრებით თუ შევადარებთ 1960-იანი წლების ბოლოსა და 1970-იანი წლების დასაწყისში გადაღებულ ინგლისურენოვანი ომის ფილმების უმრავლესობას). „ომი“ (Warfare) ისეთივე პირდაპირი და უხეშია, როგორიც თანამედროვე ომის ფილმები შეიძლება იყოს, რადგან აქ არ არის პერსონაჟების განსაკუთრებული განვითარების ხაზები, არც კონკრეტული ნარატივია გამოკვეთილი და განვითარებული. თქვენ ძალიან მოკლედ გაცნობენ უამრავ პერსონაჟს (ყველა მათგანი რეალურ ადამიანებზეა დაფუძნებული), შემდეგ კი ფილმის დიდი ნაწილი რეალურ დროში ვითარდება, გვიჩვენებს წარუმატებელ მისიას და შემდგომ სასოწარკვეთილ ბრძოლას გადარჩენისა და გაქცევისთვის. ეს შეიძლება უცნაურ საჩივრად ჟღერდეს, მაგრამ „ომი“ (Warfare) გარკვეულწილად უცნაური ნოტით სრულდება. არა იმდენად მოულოდნელობა, რომელიც შეესაბამება ფილმის უპრეტენზიო და არანარატიულ ფოკუსს, არამედ ზოგიერთი რამ, რასაც ტიტრებში გვიჩვენებს, უცნაურ გემოს ტოვებს, ან შესაძლოა ეწინააღმდეგება იმას, რისკენაც ფილმი ისწრაფვოდა. მიუხედავად იმისა, რომ ეს არ არის „ომის“ (Warfare) ერთადერთი პოტენციურად საკამათო ნაწილი, მასზე გარკვეულწილად ნამდვილად ყოფილა დისკუსია/დებატები. „კასაბლანკასთან“ ერთად იმავე წელს გამოსულმა, „ქალბატონმა მინივერმაც“ მიიღო ოსკარი საუკეთესო ფილმისთვის, ოღონდ 1942 წლისთვის (დაჯილდოება 1943 წელს), მაშინ როცა „კასაბლანკა“ კონკურენციას უწევდა 1943 წელს ფართოდ გამოსულ სხვა ფილმებს, და გაიმარჯვა 1944 წლის ცერემონიაზე. ასე რომ, საუკეთესო შემთხვევაში, ეს არის მეორე საუკეთესო ფილმი, რომელიც პირველად 1942 წელს გამოვიდა, ეხებოდა მეორე მსოფლიო ომს და შეიქმნა მისი მიმდინარეობისას, მაგრამ მეორე ადგილზე ყოფნა ისეთი ფილმის გვერდით, როგორიცაა „კასაბლანკა“, სულაც არ არის ცუდი. „ქალბატონი მინივერის“ ყურება საინტერესოა ისტორიული პერსპექტივიდან, რადგან ვხედავთ, როგორ ცდილობდნენ მაშინდელი კინორეჟისორები მიმდინარე ომის გააზრებას და ასახვას. ფილმებს ასევე აერთიანებს სამოქალაქო ცხოვრებაზე ფოკუსირება, რადგან „ქალბატონი მინივერი“ ნამდვილად არ არის ბრძოლის ჩვენებაზე ორიენტირებული, არამედ უფრო მეტად იმას ეხება, თუ როგორ მოქმედებს ომი მათზე, ვინც მასში უშუალოდ არ იბრძვის. ეს მიდგომა მუშაობს, და ფილმი მაინც საინტერესოა საყურებლად ისტორიული პერსპექტივიდან, რადგან ვხედავთ, როგორ ცდილობდნენ მაშინდელი კინორეჟისორები მიმდინარე ომის გააზრებას და ასახვას, ამავდროულად კი კათარზისს სთავაზობდნენ მაყურებლებს, რომლებიც თავადაც გადიოდნენ ამ პერიოდს. 1971 წლის „მაკბეტი“ მართლაც შეიძლება იყოს ყველა „მაკბეტის“ ადაპტაციიდან ყველაზე პირქუში, და ეს ბევრს ნიშნავს, როცა ორიგინალი მასალა ისედაც უდროოდ პირქუში, სევდიანი და ძალადობრივია. მთავარი პერსონაჟი არის მეომარი, რომელსაც ძალაუფლების დაუოკებელი სურვილი აქვს, ამიტომ კლავს თავის მეფეს, შემდეგ კი უამრავი სხვა ადამიანი იღუპება, და სიკვდილი გრძელდება და გრძელდება, საბოლოოდ კი სრულმასშტაბიან ომში გადაიზრდება. თუმცა, მისი ომის ფილმად მოხსენიება შესაძლოა ცოტა გაზვიადებული იყოს, რადგან ის ყოველთვის არ არის ამაზე ორიენტირებული, განსაკუთრებით დასაწყისში, როდესაც მოვლენები უფრო ინტიმურია, მაგრამ ის მაინც ამ კატეგორიას მიეკუთვნება. ეს არის „მაკბეტის“ ერთ-ერთი საუკეთესო კინოადაპტაცია, მაშინაც კი, თუ ის მოვლენებს თითქმის ზღვარს მიღმა წევს იმ სიბინძურით, სევდითა და პროვოკაციულობით, რასაც აღწევს (ან სურს მიაღწიოს). „უკანასკნელი ველი“ თითქმის დიდებული ფილმია, და ის, რაც მას აკლია, ალბათ, იმის მიზეზია, რომ ის არც ისე კარგად ახსოვთ. არა ისე, რომ ის სრულად დავიწყებას იმსახურებდეს, მაგრამ შეიძლება წარმოიდგინოთ სამყარო, სადაც „უკანასკნელი ველი“ ცოტა განსხვავებული ყოფილიყო და შედეგად, ბევრად უფრო წარმატებული. დასაწყისისთვის, ის მთელი ფილმის განმავლობაში აბსოლუტურად ფენომენალურად გამოიყურება, და ჯონ ბარის მუსიკა ერთ-ერთი ყველაზე ნაკლებად დაფასებული საუნდტრეკია ყველა დროის განმავლობაში. შემდეგ გვყავს მაიკლ კეინი და ომარ შარიფი, რომლებიც კარგად ასრულებენ როლებს, ე