ოსკარის ნომინანტები საუკეთესო ორიგინალური სიმღერისთვის: რეიტინგი

ოსკარის კატეგორია „საუკეთესო ორიგინალური სიმღერისთვის“ ყოველთვის უცნაურია. ის ხშირად მოიცავს როგორც წლის უდიდეს ჰიტებს, ისე სიმღერებს, რომლებიც არასოდეს გსმენიათ, ფილმებიდან, რომელთა არსებობის შესახებაც არც კი იცოდით — შუალედური ვარიანტი, როგორც ჩანს, არ არსებობს. წლევანდელი ნომინანტები ნამდვილად მრავალფეროვანია, რადგან მათ შორისაა 4-გზის გრემის ნომინანტი, რომელმაც შთამბეჭდავი რეკორდი მოხსნა, და სიმღერა მოულოდნელი დოკუმენტური ფილმიდან, რომელიც ნომინაციების გამოცხადებამდე არ გამოსულა. წელს, „საუკეთესო ორიგინალური სიმღერის“ კატეგორიაში ვიღებთ K-pop-ს, ოპერას და ბლუზს, რაც საკმაოდ შთამბეჭდავი შემადგენლობაა, იმის გათვალისწინებით, თუ რამდენად საკამათო შეიძლება იყოს ხოლმე ეს ნომინანტები. მოდით, დავალაგოთ 2026 წლის ოსკარის ხუთი ნომინანტი „საუკეთესო სიმღერის“ კატეგორიაში, მიუხედავად იმისა, რომ ალბათ უკვე ვიცით, რომელი იმსახურებს გამარჯვებას. დოკუმენტურ ფილმში/ოსკარისთვის სასოწარკვეთილ ვედრებაში, „დაიან უორენი: დაუღალავი“ (Diane Warren: Relentless), უორენი გამოხატავს უკიდურეს იმედგაცრუებას იმის გამო, რომ ამდენჯერ იყო ნომინირებული ოსკარზე „საუკეთესო ორიგინალური სიმღერისთვის“ და არასოდეს მოუგია. „Dear Me“ მისი მეჩვიდმეტე ნომინაციაა, და ის, რასაც „დაიან უორენი: დაუღალავი“ ვერ აჩვენებს, არის ის, თუ რამდენად ზოგადი და უგემოვნო გახდა მისი სიმღერები ბოლო ათწლეულის განმავლობაში. იყო დრო, როდესაც უორენს ალბათ უნდა მოეგო ეს ჯილდო, მაგრამ ბოლო ათწლეულმა ძირითადად დაამტკიცა, რომ აკადემია უორენს ნებისმიერ შემთხვევაში წარადგენს, იმ იმედით, რომ ის თავის წყევლას დაარღვევს. „Dear Me“-ის მსგავსი სიმღერებით, ის ამას ვერასოდეს შეძლებს. ქეშას (Kesha) მიერ შესრულებული „Dear Me“ არის ისეთი ზოგადად ოპტიმისტური სიმღერა, რომელიც არსებითად ნებისმიერ ფილმში შეიძლება ჩაისვას. სიმღერაში ქეშა მღერის იმის შესახებ, თუ როგორ სურს, რომ თავის ახალგაზრდა ვერსიას უთხრას, რომ ყველაფერი გამოსწორდება. ის თითქმის ცუდი სკოლის ესეს მსგავსადაა დაწერილი, დაწყებული ფრაზით: „If I could write a note to my younger self, here’s what I’d say“ (ახალგაზრდა მე-სთვის რომ შემეძლოს წერილი, აი რას ვეტყოდი). ეს არის ისეთი სიმღერა, რომელიც იდეალურია ფონურ მუსიკად TJ Maxx-ში სეირნობისას, რადგან ის უწყინარი, უსახური და მოსაწყენია, ისეთი ჟღერადობით, თითქოს 90-იანი წლების დავიწყებული პოპ ვარსკვლავისთვის დაიწერა. ინსტრუმენტაცია აქ გარკვეულ სიცოცხლეს სძენს სიმღერას, და ამასა და ფილმ „The Six Triple Eight“-დან მის ბოლო ნომინაციას („The Journey“) შორის, უორენის სიმღერები ბოლო წლებში ოდნავ გაუმჯობესდა. მაგრამ ეს მაინც არ აკავებს ამას, რომ იყოს ყველაზე უარესი ნომინაცია ამ კატეგორიაში. ივონ რუსოს დოკუმენტურ ფილმში „Viva Verdi!“, არის სცენა, სადაც საოპერო მომღერლებისა და მუსიკოსების მოხუცთა თავშესაფრის ერთ-ერთი მენტორი რამდენიმე მუსიკის სტუდენტთან ერთად ახალ ხმოვან იდეებს აპრობირებს. ის არფით იწყება, შემდეგ გიტარა ერთიანდება, შემდეგ კი ფორტეპიანო. ზოგჯერ ეს ჟღერს როგორც ხმების ქაოსი, რომელიც არც თუ ისე კარგად ერწყმის ერთმანეთს, მაგრამ ექსპერიმენტი და იდეების შერწყმა მას ეფექტურს ხდის. სწორედ ასე ჟღერს „Sweet Dreams of Joy“: წარმოუდგენელი ინდივიდუალური ელემენტები, რომლებიც ერთად ქმნიან რაღაც მოულოდნელ და ლამაზს. ნიკოლას პაიკის (Nicholas Pike) ელეგანტურად მარტივი ფორტეპიანოს პარტია მთელი სიმღერის განმავლობაში მიგვყავს, რადგან ის ერწყმის ოპერის სოპრანო ანა მარია მარტინესის (Ana María Martínez) ვოკალს. და მიუხედავად იმისა, რომ ზოგჯერ ისე ჟღერს, თითქოს ისინი ერთმანეთს ეჯახებიან, საბოლოოდ სწორ ნიადაგს პოულობს. შემდეგ მეორე სტროფში ჩნდება ლამაზი სიმებიანი ინსტრუმენტები, რომლებიც ვოკალთან და ფორტეპიანოსთან ერთად ვითარდება, ყველაფერი ერთიანდება, თითქოს სიმები ამ თავსატეხის დაკარგული ნაწილი იყო. ეს ყველაფერი წარმოუდგენელ კრესჩენდოში გადადის, რის შემდეგაც რბილად და პაიკის ფორტეპიანოს საბოლოო აკორდებით სრულდება. „Viva Verdi!“ შესაძლოა წლევანდელი ოსკარის ერთ-ერთი ყველაზე მოულოდნელი ნომინაცია იყო, მაგრამ „Sweet Dreams of Joy“ იმსახურებს თავის მოულოდნელ ნომინაციას. თუ გსურთ არტისტი, რომელსაც შეუძლია ადამიანის მთელი ცხოვრება, თავისი უცნაურობებით, სილამაზით, დანაკარგებითა და იმედგაცრუებებით, ოთხ წუთზე ოდნავ მეტ დროში მოაქციოს, მაშინ ნიკ ქეივს (Nick Cave) უნდა მიმართოთ. კლინტ ბენტლის (Clint Bentley) მშვენიერი ფილმის, „Train Dreams“-ის, სატიტულო სიმღერაში, ქეივი, როგორც ჩანს, ჯოელ ედგერტონის (Joel Edgerton) რობერტ გრეინიერის (Robert Grainier) ადგილას დგას, როცა მღერის გიჟურ სიზმრებზე, რომლებსაც ხედავს ყვავილების მინდორში მყოფ ქალსა და მყვირალა ლოკომოტივზე. ქეივი ცხოვრებას წარმოაჩენს, როგორც მომენტებისა და მოგონებების სერიას, ელვის პრესლის (Elvis Presley) მიერ გოგონების გაგიჟებიდან დაწყებული, გრეხილი რქებიანი ირმით დამთავრებული, მაგრამ ფარული სევდით, რომლის მოშორებაც შეუძლებელია. ლირიკულად, „Train Dreams“ ყველა ამ ნომინანტს შორის ყველაზე ძლიერი სიმღერაა. The National-ის ბრაის დესნერმა (Bryce Dessner) იცის, რომ ქეივის სიტყვების ამაღლებისთვის მხოლოდ მწირი ინსტრუმენტაცია სჭირდება, ლირიკული თხრობის ქვეშ მხოლოდ მსუბუქი ფორტეპიანოს თანხლებით. „Train Dreams“ ისეთივე ეფექტური აღმოჩნდება, როგორც ფილმი, რომლის სახელსაც ატარებს – მშვიდი და მოკრძალებული, მაგრამ საბოლოოდ უზარმაზარი ემოციით გავსებთ. ფილმის მსგავსად, „Train Dreams“ წარმოაჩენს ადამიანის მთელ ცხოვრებას მცირე დროში, როგორც კარგს, ისე ცუდს, და სიმღერის დასრულებიდან დიდი ხნის შემდეგაც დაგაფიქრებთ მასზე. „I Lied to You“ აფორმებს იმას, რაც შესაძლოა 2025 წლის ფილმის საუკეთესო სცენები იყოს, რადგან მაილს ქეიტონის (Miles Caton) „სემი“ მური (Sammie Moore) ჯუკ-ჯოინტში გამოდის, და მუსიკის წარსულში, აწმყოსა და მომავალში სამოგზაუროდ მიგვიძღვება. ეს არის ტრემ