ქვიარ სხეულის შემსრულებელი და ფოტოგრაფი ფაკირ მუსაფარი ყველაზე გამორჩეული ტრანსგრესიული არტისტია, რომლის შესახებაც ალბათ არასდროს გსმენიათ. 1940-იანი წლების შუა პერიოდიდან 2018 წელს კიბოთი გარდაცვალებამდე, მუსაფარი, იგივე როლანდ ლუმისი, მრავალფეროვან მეთოდებს იყენებდა საკუთარი და სხვების კანის, გენიტალიების, ტორსის პირსინგისთვის. დანები და კაუჭები ნებით მონაწილეების თითქმის თავისუფალ კანს ერჭობოდა, პირსინგები იცვლებოდა და იჭიმებოდა, კანი ელასტიურდებოდა მანიპულირების მიზნით. მუსაფარი იყო პიონერი იმისა, რაც ერთ დროს ცნობილი იყო როგორც „თანამედროვე პრიმიტივები“, სუბკულტურა, რომელმაც გაავრცელა პირსინგისა და ტატუირების ექსტრემალური აქტები – პრაქტიკა, რომელიც სულიერებასა და ნარკოტიკების მოხმარებას შორის ზღვარზე გადიოდა. ეს არის შინაგანად ქვიარ სამყარო, რომელიც ბოლო დროს შეიძლება კატეგორიზდეს, როგორც „აუტსაიდერული ხელოვნება“, და რაც ერთ დროს მცდარად აღიქმებოდა თვითდაზიანებად ან წამების პორნოდ, ტრანსკინორეჟისორმა ანჯელო მედსენმა სიყვარულით და სინაზით წამოწია წინა პლანზე. მიუხედავად ეკრანზე ასახული ინტენსიური ქმედებების, ფილმი „საცხოვრებელი სხეული“ (A Body to Live In) გასაკვირად სასიამოვნო სანახავია, ნოვატორის განზრახვებისადმი ფრთხილად ყურადღების გამო. „საცხოვრებელი სხეული“ მუსაფარის პორტრეტს აწყობს მისივე სიტყვებით და იმ გავლენის ქსელით, რომელიც მას ახლობლებსა და მიმდევრებზე ჰქონდა. ქსელისებრი სტრუქტურა წარმოდგენილია უამრავი საარქივო კადრითა და თავად მუსაფარის ჩვენებებით; ტაბუების დასარღვევად მუსაფარი ცდილობდა მაქსიმალურად ღია ყოფილიყო თავისი საქმიანობის შესახებ, ის არაერთხელ გამოჩნდა ტელევიზიით, რათა დახმარებოდა საკუთარი თავისა და თავისი საზოგადოების დესტიგმატიზაციაში. მუსაფარმა სხეულებრივი ავტონომია ხელოვნების ფორმად აქცია. ეს არის ხელოვნება, რომელიც დღეს ისე გვჭირდება, როგორც არასდროს. აღსანიშნავია, რომ მედსენი ასევე გულწრფელია მუსაფარის ნაკლოვანებების შესახებ და მის ხელოვნებას იმ სამყაროს კონტექსტში განიხილავს, რომელსაც ჯერ კიდევ არ ჰქონდა გაცნობიერებული კულტურული მგრძნობელობა. მუსაფარის მრავალი პრაქტიკა (მისი არჩეული სახელიც კი) ადვილად შეიძლება განისაზღვროს, როგორც კულტურული მითვისება, ისეთი, რაც დღეს არასდროს მიიღებდა განვითარებას. ფაქტობრივად, 1993 წელს ლაკოტას, დაკოტას და ნაკოტას ტომების ლიდერებმა აუკრძალეს არაძირძველ მოსახლეობას, როგორიც მუსაფარი იყო, წმინდა პრაქტიკების განხორციელება, რამაც შესაძლოა ძველი ტრადიციების არასწორი ინტერპრეტაცია გამოიწვიოს, დიდწილად მისი საჯარო მოღვაწეობის გამო. მაგრამ მუსაფარი ამ შეშფოთებას ისევე ეხმაურებოდა, როგორც ნებისმიერი სხვა, და თუ რამეა მის საქმიანობასა და ცხოვრებიდან გამოსატანი, ეს არის ის, რომ სხეულის დაზიანებისა და BDSM-ის ირგვლივ არსებული თავდაპირველი მცდარი წარმოდგენები თავიდანვე უნდა დაისვას კითხვის ნიშნის ქვეშ. ქვიარ და სექსუალურად ტრანსგრესიული თემები იმავე ღირსებას იმსახურებენ, რასაც ნებისმიერი სხვა, რაც არ უნდა ნიშური იყოს მათი მოღვაწეობა, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც მათი ნამუშევარი ეხება იმის განსაზღვრას, თუ როგორ უნდა მოეპყრან საკუთარ სხეულებს. მუსაფარმა სხეულებრივი ავტონომია ხელოვნების ფორმად აქცია. ეს არის ხელოვნება, რომელიც დღეს ისე გვჭირდება, როგორც არასდროს. გვსურს მოვისმინოთ თქვენი აზრი! გააზიარეთ თქვენი მოსაზრებები ქვემოთ მოცემულ განყოფილებაში და გახსოვდეთ, რომ შეინარჩუნოთ პატივისცემა. თქვენი კომენტარი არ არის შენახული. ეს თემა ღიაა დისკუსიისთვის. იყავით პირველი, ვინც საკუთარ აზრებს გამოთქვამს.