Paramount-ის მიერ Warner Bros.-ის შეძენა და ხელოვნების ურღვევი ძალა

Paramount-ის მიერ Warner Bros.-ის შეძენა ცუდია, მაგრამ კარგი ხელოვნების დამარცხება შეუძლებელია. პოპ-კულტურის ლანდშაფტში ვითარება უარესობისკენ შეიცვალა. თვეების განმავლობაში შეშფოთების შემდეგ იმის გამო, თუ რას გააკეთებდა Netflix-ი და მისი ანტაგონიზმი კინოთეატრების მიმართ Warner Bros.-თან დაკავშირებით, სტრიმინგ პლატფორმამ თავისი წინადადება გააუქმა და ახლა Paramount-ი აპირებს შეიძინოს თავისი დიდი ხნის კონკურენტი. მიუხედავად იმისა, რომ გარკვეულწილად უკეთესი იქნებოდა, თუ Warner-ს სხვა სტუდია, რომელსაც მუნჯი კინოს ფესვები აქვს და კინემატოგრაფიულ გამოცდილებას აფასებს, შეისყიდდა, Paramount-ის ამჟამინდელი აღმასრულებელი დირექტორი, დევიდ ელისონი, საკმაოდ ღიად საუბრობს თავის გეგმებზე, შექმნას მასალა, რომელიც მიმდინარე ადმინისტრაციას მოეწონება. თუ ამ მოვლენათა განვითარებაში იმედის ნაპერწკალი არსებობს, ის ჰოლივუდის ადრეულ დღეებში უნდა ვეძებოთ. 1922 წელს ადოლფ ზუკორი, რომელიც ხელმძღვანელობდა Famous Players-Lasky სტუდიას და ახლახან შეიძინა მცირე კონკურენტი Paramount, შეხვდა ჰოლივუდის სხვა ხელმძღვანელებს, რათა განეხილათ საზოგადოების მზარდი აღშფოთება ამორალური კინოშინაარსის წინააღმდეგ. მთავრობის ჩარევის თავიდან ასაცილებლად და საკუთარი მოგების დასაცავად, ზუკორმა და სხვა სტუდიის ხელმძღვანელებმა შექმნეს ამერიკის კინოპროდიუსერთა და დისტრიბუტორთა ასოციაცია (Motion Picture Producers and Distributors of America). მათ ჯგუფის ხელმძღვანელად უილ ჰეისი, ყოფილი ფოსტის გენერალური მდივანი და პრეზიდენტ უორენ გ. ჰარდინგის მეგობარი, დანიშნეს, რათა ჰოლივუდის იმიჯი გაესუფთავებინათ. ამას მოჰყვა კინოში მასობრივი ცენზურის ათწლეული. მაგრამ ამასთან ერთად, განვითარდა წინააღმდეგობრივი და შემოქმედებითი სულიც, რამაც ჰოლივუდის ისტორიაში საუკეთესო ფილმები შექმნა. MPDAA-ის დაარსებიდან ხუთი წლის შემდეგ, ორგანიზაცია შეთანხმდა მითითებების სიაზე, „რა არ უნდა გააკეთო“ და „ფრთხილად იყავით“ წესების კრებულზე, რომელთა მიზანი იყო კინორეჟისორებისთვის საზოგადოებრივი შემოწმების თავიდან აცილებაში დახმარება. პირველი მოიცავდა აკრძალვებს უწმაწურ სიტყვებზე ან სიშიშვლეზე, ისევე როგორც „რასათაშორის ქორწინებაზე“ (რომანტიკული ურთიერთობები სხვადასხვა რასის ადამიანებს შორის) და სასულიერო პირების დაცინვაზე. ეს უკანასკნელი მოიცავდა ამერიკის დროშისა და რელიგიური ცერემონიების გამოყენებიდან დაწყებული, სეიფების გატეხვის ან სამართალდამცავი ოფიცრების გამოსახვამდე. რა თქმა უნდა, სტუდიის ხელმძღვანელები ახალისებდნენ თავიანთ რეჟისორებს ამ წესების დაცვას... თუ ისინი მოგებას ხელს არ შეუშლიდნენ. მაგრამ თუ საზოგადოებას სურდა ენახა ძალადობრივი განგსტერები, რომლებიც თავიანთ მტრებს ხოცავდნენ, Warner Bros.-ი არ აპირებდა დერილ ფ. ზანუკისთვის ეთქვა, რომ „საზოგადოების მტერი“ არ გადაეღო. ისინი უბრალოდ იმედოვნებდნენ, რომ სხვა სტუდიის ხელმძღვანელები უფრო ერთგულები იქნებოდნენ წესების მიმართ და ნამდვილად არ შეეშინდებოდათ ჰეისისგან რაიმე საყვედური. მიუხედავად დიდი შემოსავლისა „საზოგადოების მტრის“, „ნაიარევის“ (Scarface) და „პატარა ცეზარის“ (Little Caesar) ადრეული 30-იანი წლების ფილმებიდან, რელიგიურმა და საზოგადოებრივმა ჯგუფებმა მეტი ყურადღება მოითხოვეს და MPDAA-მ კოდექსში ცვლილებები შეიტანა Motion Picture Authority-ის შესაქმნელად 1934 წელს. ამ მომენტიდან, არც ერთი კინოთეატრი — რომლებიც მაშინ სტუდიებს ეკუთვნოდათ — არ უჩვენებდა ფილმს MPA-ს სერტიფიცირების გარეშე. MPA-სთვის რეალური შედეგების დამატება დაემთხვა ადამიანის გამოჩენას, რომელსაც სურდა მათი გამოყენება, ჯოზეფ ბრინს. ყველა ფილმის სცენარი ბრინის ოფისში გადიოდა და სტუდიის ხელმძღვანელებიდან დაწყებული რეჟისორებითა და მსახიობებით დამთავრებული, ყველა წუწუნებდა იმ ბრძოლებზე, რომლებიც ბრინის წინააღმდეგ უწევდათ ფილმების გადასაღებად. და როგორი ფილმები გამოუშვა ჰოლივუდმა გაზრდილი ცენზურის ამ ორ ათწლეულის განმავლობაში? მხოლოდ ზოგიერთი საუკეთესო ფილმი, რაც კი ოდესმე შექმნილა. მიუხედავად იმისა, რომ ზოგიერთი ნამდვილად აფასებდა მის მნიშვნელობას, 1941 წელს კინომაყურებელთა უმეტესობა „მოქალაქე კეინის“ ყურების შემდეგ კინოთეატრებს არ ტოვებდა იმ ფიქრით, რომ მათ უბრალოდ ერთ-ერთი უდიდესი ფილმი ნახეს. ნაწილმა საერთოდ ვერ ნახა იგი, რადგან დისტრიბუტორებს ნელსონ როკფელერისა და უილიამ რანდოლფ ჰერსტის შურისძიების ეშინოდათ, რომელთაგან ეს უკანასკნელი შთააგონებდა ორსონ უელსის პერსონაჟს, ჩარლზ ფოსტერ კეინს. და მაინც, შიდა და გარე ზეწოლის მიუხედავად, „მოქალაქე კეინმა“ კინოთეატრებამდე მიაღწია, როგორც მდიდართა ძალაუფლების წინააღმდეგ მიმართულმა გაბრაზებულმა პოლემიკამ, ასევე თვალწარმტაცმა ტექნიკურმა მიღწევამ. იმავე წელს, მაყურებელს შეეძლო ენახა ჰამფრი ბოგარტი სემ სპეიდის როლში, რომელიც დაქვრივებულ ქალებს ეარშიყებოდა, არაკომპეტენტურ პოლიციაზე წუწუნებდა და დიდი რაოდენობით ალკოჰოლს სვამდა „მალტის შევარდენში“. მწერალსა და რეჟისორს ჯონ ჰიუსტონს, რომელიც დაშიელ ჰემეტის „ჰარდ-ბოილდ“ რომანს ადაპტირებდა, ბრინთან სპეიდის სექსუალური აქტივობებისა და მისი ინტენსიური სმის გამო ბრძოლა მოუწია, რა დროსაც მან პირველზე ბრძოლა წააგო, მაგრამ მეორის შენარჩუნების უფლება მოიგო. თუმცა, ამ დათმობების მიუხედავად, ჰიუსტონმა ეკრანზე განწყობილი, პირქუში ნამუშევარი წარმოადგინა, ყოველგვარი ავტორიტეტის პატივისცემის გარეშე. ზოგიერთმა შესაძლოა წინა წლის „მისი გოგონა პარასკევი“ უბრალო სკრუბოლ კომედიად მიიჩნიოს, რეჟისორ ჰოვარდ ჰოუკსის მიერ გადაღებული სწრაფი ტემპის წყალობით, რომელშიც კერი გრანტი და როზალინდ რასელი, როგორც ჟურნალისტები და ყოფილი საყვარლები უოლტერ ბერნსი და ჰილდი ჯონსონი, ერთმანეთს სწრაფ დიალოგებს ესვრიან. მაგრამ მათ „გააკეთებენ თუ არა“ ენერგიას საფუძვლად უდევს ამაღელვებელი ამბავი ანარქისტებზე, დაღუპულ პოლიციელებსა და უსინდისო რეპორტიორებზე. ამ ნამუშევარში ისეთივე ცუდი რეპუტაცია და შესანიშნავი კინემატოგრაფიული ოსტატობაა, როგორც ეპოქის სხვა დიდ ფილმებში. და ეს ჯერ კიდევ არ ეხება უფრო უხეშ ნუარებს.