ფარული კავშირები: კინოს საუკეთესო თემატური ტრილოგიები

ზოგი ტრილოგია მოწესრიგებული და აშკარაა, რაც, რა თქმა უნდა, ძალიან კარგია. კინემატოგრაფია ბევრად მდიდარია ისეთი ნამუშევრებით, როგორიცაა „ბეჭდების მბრძანებელი“, რომელიც თანმიმდევრული და მუდმივად მიმზიდველია, რადგან ის ერთი დიდი ამბავია, სამ ნაწილად დაყოფილი. შემდეგ არის „ვარსკვლავური ომების“ ტრილოგიებიც, რომელთაგან ერთი შესანიშნავია, მეორე – ნაკლოვანი, მაგრამ კარგად დაძველდა, ხოლო მესამე… ისე, საინტერესო იყო, სანამ არ დაიშალა. არა, ბოდიში, მოდით, პოზიტიურ განწყობაზე დავრჩეთ. ასევე, მოვშორდეთ აშკარა ტრილოგიებს. ქვემოთ განვიხილავთ კინოს ისტორიის საუკეთესო თემატურ ტრილოგიებს. ეს არის ფილმების ჯგუფები, რომლებიც მთლიანობაში უნდა აღიქვათ, მაგრამ ისინი აუცილებლად არ იზიარებენ აშკარა ელემენტებს, რომლებიც მათ აერთიანებს; და თუ არის რაიმე ნარატიული ნაწილი, რომელიც ფილმებს აკავშირებს, ისინი, როგორც წესი, ფონზეა ან უმნიშვნელო პერსონაჟებს ეხება. მიუხედავად ამისა, თითოეული ამ ტრილოგიის ფილმები, ამა თუ იმ გზით, მდიდრდება იმით, რომ ისინი დაკავშირებულია ორ სხვა ფილმთან. დარიო არჯენტოს „სამი დედის“ ტრილოგიის შემთხვევაში, საუკეთესო ნაწილი ნამდვილად დასაწყისშია, რადგან პირველი ფილმი, „სუსპირია“, კომფორტულად საუკეთესოა. თუმცა, არსებობს ძლიერი არგუმენტი იმისა, რომ ეს არჯენტოს საუკეთესო (ან, სულ მცირე, ყველაზე ლამაზი) ფილმია საერთო ჯამში, ასე რომ, ეს არც ისე გასაკვირია. მეორე ფილმი, „ინფერნო“, „სუსპირიას“ სამი წლის შემდეგ გამოვიდა და ისიც კარგი იყო... არა ისეთი კარგი, მაგრამ კარგი. შემდეგ, მრავალი წლის შემდეგ, ტრილოგია დასრულდა 2007 წლის „ცრემლების დედით“, რომელიც არც ისე კარგი აღმოჩნდა. მიუხედავად ამისა, ის არ არის იმდენად ცუდი, რომ მთელი ტრილოგია ჩავარდნილად ჩაითვალოს, მაგრამ ოდნავ ამძიმებს მას. თუმცა, თუ გსურთ ოდნავ უჩვეულო კინოტრილოგია ალქაჯებზე და ზოგადად ზებუნებრივ საშინელებათა ჟანრზე, რომელშიც თითოეულ ნაწილს ძირითადად ცალკეული ამბავი აქვს, აქ იპოვით მას. ძალიან კონკრეტული სურვილია, მაგრამ, ჰეი, აქ არის. „სამი დედის“ ტრილოგიის მსგავსად, ჯონ კარპენტერის „აპოკალიფსის“ ტრილოგიაც საუკეთესო ფილმით იწყება: „არსება“. ეს ფილმი შესაძლოა 1982 წელს გამოვიდა, მაგრამ ის დღემდე აქტუალურია და საშინლად საშიშია, როგორც სამეცნიერო ფანტასტიკა/საშინელებათა ფილმი, განსაკუთრებით იმიტომ, რომ ის ინტენსიურია და უდროოდ მძიმე. რთულია იმის ცოდნა, თუ 1982 წელს არ იყავით იქ, მაგრამ იდეა, რომ „არსება“ მაშინდელი ხალხისთვის ცოტა ზედმეტი იყო, არ არის ყველაზე აღმაშფოთებელი და ნაწილობრივ ხსნის, თუ რატომ შეაფასეს მოგვიანო მაყურებლებმა ფილმი უფრო დადებითად. რაც შეეხება დანარჩენ ორ ფილმს? გვაქვს კარგი „სიბნელის პრინცი“, რომელიც უფრო ზებუნებრივი საშინელებათა ფილმია, და შემდეგ „სიგიჟის პირში“, რომელიც დამსახურებულად ერთგვარი საკულტო კლასიკაა. ისინი მრავალი თვალსაზრისით მძიმე საშინელებათა ფილმებია, მაგრამ ყველა მათგანი მიმზიდველი და შესაძლოა, გასართობია? გასართობი არ არის სრულყოფილი სიტყვა, მაგრამ ისინი კარგია. ისინი ჩამთრევია. და „არსება“ განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია, რაც შეეხება კლასიკურ საშინელებათა ჟანრს. რაც გარკვეულწილად უჩვეულოა, ამ კონკრეტული ტრილოგიის პირველი ფილმი, „მე ვარ სიყვარული“, ყველაზე ნაკლებად ცნობილია. მან დაიწყო ლუკა გუადანინოს „სურვილის“ ტრილოგია და საკმაოდ მყარი რომანტიკული/დრამატული ფილმი იყო, მაგრამ „დიდი შხეფი“ (2015) მნიშვნელოვნად უკეთესი აღმოჩნდა. შემდეგ კი მთელი ტრილოგია მისი უძლიერესი ფილმით დასრულდა: 2017 წლის „დამიძახე შენი სახელით“. ეს უკანასკნელი შესანიშნავი დრამა იყო პიროვნების ჩამოყალიბებაზე, გარდა იმისა, რომ ძალიან ამაღელვებელი რომანტიკული ფილმია. თუმცა, სამივე კარგია და აჩვენებს გუადანინოს ძლიერ მხარეებს, როგორც კინორეჟისორისას. რა თქმა უნდა, ეს არ არის მისი ერთადერთი ფილმები, რომლებიც სიყვარულისა და სურვილის თემებს იკვლევენ, რადგან, როგორც ჩანს, სწორედ ამისკენ მიისწრაფვის ყველაზე მეტად, როგორც კინორეჟისორი (მაშინაც კი, როცა სპორტულ ფილმს იღებს, მაგალითად „ჩელენჯერებს“, ან საშინელებათა ნამუშევარს, როგორიცაა შეუფასებელი „ძვლები და ყველაფერი“). გარკვეულწილად უჩვეულოა, რომ აბსოლუტურად სულისშემძვრელი „მოცეკვავე სიბნელეში“ არ არის ლარს ფონ ტრიერის „დეპრესიის“ ტრილოგიის ნაწილი, არამედ მის „ოქროს გულის“ ტრილოგიას ეკუთვნის. მისი „დეპრესიის“ ტრილოგია, მეორე მხრივ, შედგება „ანტიქრისტესგან“, „მელანქოლიასგან“ (გასაკვირიც არ არის) და „ნიმფომანიაკისგან“, სამივე მათგანი ზედმეტად ამართლებს თავის სახელს. ისინი, რბილად რომ ვთქვათ, დეპრესიულია. თუმცა, ისინი სხვადასხვაგვარად არიან დეპრესიული: „ანტიქრისტე“ მცირე მასშტაბისაა და ძირითადად მწუხარებაზეა, „მელანქოლია“ არტჰაუსის სტილის კატასტროფის ფილმად ვითარდება, ხოლო „ნიმფომანიაკი“ ერთგვარი უჩვეულო ეპოსია და ერთ-ერთი ყველაზე სექსუალურად ექსპლიციტური ფილმი ბოლო დროს (რაც გარკვეულწილად შესაფერისია, იმის გათვალისწინებით, თუ რაზეა). სინამდვილეში, „ნიმფომანიაკი“ ორ ტომად გამოვიდა, ასე რომ, თუ გსურთ ამას ტრილოგიის ნაცვლად დეპრესიის კვადრილოგია უწოდოთ, მაშინ, ჰეი, თავად იცით. „წარმოსახვის ტრილოგია“ 1980-იან წლებში შეიქმნა და მოიცავს სამ ფილმს, რომლებიც ტერი გილიამმა „მონტი პაითონთან“ მუშაობისგან დამოუკიდებლად გადაიღო. ცდუნებაა იმის თქმა, რომ ყველა მათგანი უჩვეულო ფენტეზი/კომედიური ფილმია, მაგრამ მეორე ფილმი, „ბრაზილია“, ტექნიკურად უფრო სამეცნიერო ფანტასტიკის ჟანრს მიეკუთვნება, უბრალოდ ფანტასტიკური გამოსახულებებით, რომლებიც ზოგჯერ კოშმარულიც ხდება. „ბრაზილია“ ნამდვილად ყველაზე მძიმეა სამიდან და ალბათ ასევე საუკეთესო, „დროის ბანდიტებთან“ (1981) და „ბარონ მიუნჰაუზენის თავგადასავლებთან“ (1988) ერთად, ორივე...