საყოველთაოდ აღიარებული ჭეშმარიტებაა, რომ ყველა მსახიობმა, ერთხელ მაინც, ცუდ ფილმში უნდა ითამაშოს. არც დიდებული პატრიკ სტიუარტია გამონაკლისი, რისი საუკეთესო მაგალითიცაა 2002 წლის „ვარსკვლავური გზა: ნემესისი“. საზოგადოების აზრით, „ნემესისი“, „ვარსკვლავური გზა: შემდეგი თაობის“ ბოლო მხატვრული ფილმი, მოსაწყენი და დამთრგუნველი იყო, რომელმაც ვერ შეძლო სერიალისთვის ან მისი პერსონაჟებისთვის ღირსეული გამოსამშვიდობებელი აქტის შეთავაზება. მიუხედავად იმისა, რომ „ნემესისი“ სრულად უვარგისი სანახაობა არ არის, ფილმის კუმულაციური ნაკლოვანებები ახშობს მსახიობების ნათელ ქიმიას და სტიუარტის მუდმივ მომხიბვლელობას. თუკი ისეთი გამოცდილი მსახიობები, როგორებიც „შემდეგი თაობის“ წამყვანი ვარსკვლავები იყვნენ, პრობლემებს აწყდებოდნენ, მაშინ წარმოიდგინეთ, რა სირთულეების წინაშე აღმოჩნდა ახალგაზრდა ტომ ჰარდი. მომავალმა ოსკარის ნომინანტმა „ნემესისის“ ბოროტმოქმედის, კაპიტან ჟან-ლუკ პიკარის კლონის, შინზონის როლი მიიღო, როდესაც მისი კარიერა საწყის ეტაპზე იყო. შინზონის როლი თავიდანვე უმადური იყო, მაგრამ პატრიკ სტიუარტის თვალსაზრისით, ჰარდის პერსონაჟის სცენარი არ იყო ერთადერთი დაბრკოლება, რასაც მსახიობი „ნემესისის“ გადაღებების დროს შეხვდა. პატრიკ სტიუარტის ახლახან გამოქვეყნებული ავტობიოგრაფიის, „Making It So“, მიხედვით, სტიუარტი ფიქრობდა, რომ ტომ ჰარდის სამსახიობო კარიერა არ ექნებოდა. ჰარდის აღწერს, როგორც „უცნაურ, განმარტოებულ ახალგაზრდა მამაკაცს ლონდონიდან“, სტიუარტი განმარტავს: „ტომი არ გვერთვებოდა არც ერთ ჩვენგანთან სოციალურ დონეზე. არასდროს უთქვამს ‚დილა მშვიდობისა‘, არასდროს უთქვამს ‚ღამე მშვიდობისა‘ და საათებს, როდესაც გადასაღებ მოედანზე არ სჭირდებოდათ, თავის ტრეილერში შეყვარებულთან ერთად ატარებდა... ის არ იყო მტრულად განწყობილი – უბრალოდ, რთული იყო მასთან რაიმე სახის ურთიერთობის დამყარება.“ ამის გამო, როდესაც ჰარდიმ „ნემესისის“ გადასაღებ მოედანზე ყოფნა „უბრალოდ კარიდან გასვლით“ დაასრულა, სტიუარტმა „ჩუმად უთხრა ბრენტს [სპინერს] და ჯონათანს [ფრეიკს]: ‚აი, წავიდა ვიღაც, ვის შესახებაც ვფიქრობ, აღარასდროს გავიგებთ.‘ უდიდეს სიამოვნებას მანიჭებს ის ფაქტი, რომ ტომმა დამიმტკიცა, თუ რაოდენ ვცდებოდი.“ „ვარსკვლავური გზა: ნემესისისთვის“ „შემდეგი თაობის“ კანონის „წყევლის“ დარქმევა საშინელი სიტყვათა თამაშია ჰარდის როლის გათვალისწინებით „ბნელი რაინდი: აღზევებაში“, მაგრამ ეს არ არის უზუსტობა. „შემდეგი თაობის“ ოთხი მხატვრული ფილმიდან პატრიკ სტიუარტი „ნემესისს“ „განსაკუთრებით სუსტად“ აღწერს თავის წიგნში „Making It So“. „არ მქონია არც ერთი ამაღელვებელი სცენა სათამაშოდ“, – ამბობს ის. ის ერთადერთი მსახიობი არ არის ამ აზრის. მისმა კოლეგებმა, ჯონათან ფრეიკსმა, ლევარ ბარტონმა და გეითს მაკფადენმა, კერძოდ, „The New York Times“-თან გაიზიარეს თავიანთი იმედგაცრუება ფილმთან დაკავშირებით „ვარსკვლავური გზა: პიკარდის“ მესამე სეზონის პრემიერამდე. „არც ერთმა ჩვენგანმა არ იცოდა, რომ ეს ჩვენი ბოლო გამოსვლა იქნებოდა“, – თქვა ბარტონმა. „ამიტომ ყოველთვის, ყოველ შემთხვევაში ჩემთვის, არსებობდა ხელიდან გაშვებული შესაძლებლობის, რაღაც შეუსრულებლის შეგრძნება.“ საბედნიეროდ, „პიკარდის“ მესამე სეზონისთვის გაერთიანებამ მსახიობებს მათთვის სათანადო, დიდი ხნის დაგვიანებული დასასრული მისცა. თუმცა, ორი ათწლეულით ადრე, მათ უნდა გაევლოთ „ნემესისის“ უყურადღებო ქაოსში. პიკარის ბოროტი კლონის იდეა, რა თქმა უნდა, უცნაურია, მაგრამ „ვარსკვლავური გზის“ ემპათიურმა ჰუმანიზმმა ბევრად უცნაური იდეები ბრწყინვალედ განახორციელა. სწორედ „ნემესისის“ შესრულებაში იშლება ყველაფერი, მათ შორის მისი კონცეფციაც. სცენარის თემატური თანმიმდევრულობისა და ნარატიული თანხვედრის ნაკლებობა ანადგურებს ნებისმიერ კეთილ ნებას, რომელიც რამდენიმე წარმატებულმა პერსონაჟის მომენტმა შექმნა. საბოლოოდ, „ვარსკვლავური გზა: ნემესისმა“ ყველა დააღალატა. მათ შორის ტომ ჰარდიც, რომელმაც მოგვიანებით აღნიშნა, რომ ფილმის გადაღებისას „შეშინებული“ იყო. ტომ ჰარდის ეკრანული არსებობა მომხიბვლელი უნიკალურობით გამოირჩევა. მისი ზუსტი სერიოზულობა ერთდროულად გაძლიერებული და ნატურალიზმით გაჯერებულია, რაც მას უზადო სცენის ქურდად აქცევს, რომელსაც შეუძლია ნებისმიერი პროექტის გაცოცხლება. ამის თქმით, სცენარის ხარისხი და რეჟისორული არჩევანები განსაზღვრავს, შეუძლია თუ არა უზომოდ ნიჭიერ მსახიობს საშუალო დონის მასალის გადარჩენა. „ვარსკვლავური გზა: ნემესისის“ ახალბედა ჰარდის არ ჰქონდა არანაირი გავლენა ამ ფაქტორების საპირისპიროდ გამოსაყენებლად. ის 20 წელს გადაცილებული იყო და მის სახელზე მხოლოდ სამი სრულმეტრაჟიანი ფილმი იყო, მაგრამ ეს შთამბეჭდავი ნამუშევრები იყო: რიდლი სკოტის ომის ფილმი „შავი ქორის დაცემა“ და HBO-ს მეორე მსოფლიო ომის მინისერიალი „ძმების რაზმი“. ჰარდიმ კაპიტან ჟან-ლუკ პიკარის კლონის არც თუ უმნიშვნელო როლს მთელი თავისი ძალისხმევა შეალია. მისი ბრალი არ არის, რომ „ნემესისის“ რეჟისორმა სტიუარტ ბერდმა და ჯონ ლოგანის სამწუხაროდ უაზრო სცენარმა ჰარდის ორმაგი ზიანი მიაყენა: მათ დამარხეს მისი გამორჩეული თვისებები და ორი მეომარი პიკარდის „ბუნება თუ აღზრდა“ კონცეფცია გადააქციეს „აქ არის მელოტი ბრიტანელი ბიჭი, რომელსაც იასამნისფერი ტყავის სამოსი აცვია, რომელიც ჭრაჭუნებს.“ მიუხედავად ამისა, თუკი „ნემესისს“ კეთილსინდისიერად მიუდგებით, ჰარდის შემოქმედებითი მგრძნობელობა მაინც შთამბეჭდავად ბრწყინავს. მისი შინზონი საკმარისად გაზვიადებულია, რომ თითქმის კამპს ესაზღვრება და არ აღიქმება, როგორც ალტერნატიული პიკარი, მაგრამ ჰარდის ხელოვნური ხმოვნები და უწყვეტი მზერა სიბრაზით იწვის. ის ავსებს სცენარის ხარვეზებს იმით, რომ მოხიბლულ და თითქმის მტაცებლურ ინტენსივობას ანიჭებს ბიჭს, რომელიც ცნობილი ადამიანის ჩრდილში ცხოვრობდა. „ყველაფერი რაც მაქვს, ჩემი პირადი გრძნობებია“, – აფურთხებს შინზონი ერთ მომენტში, და ჰარდის შესრულება ამ ემოციურ გაპარტახებას ასახავს: პიკარის ეს ვერსია ჩამოყალიბდა წამების, სიღარიბისა და სიბრაზის მეშვეობით, ნაცვლად ემპათიის, პრივილეგიისა და ხელოვნებისა. როგორც ყველა მსახიობმა უნდა გააკეთოს, ჰარდი მაქსიმალურად ცდილობს აჩვენოს ადამიანი მონსტრის შიგნით; ის მიმზიდველი მსახიობია.