Pillion: ახალი კინემატოგრაფიული ხედვა „კინკზე“, რომელიც ტაბუებს ამსხვრევს

ეს ისტორია დროის მსგავსად ძველია. ბიჭი ბიჭს ხვდება. ბიჭი საშობაოდ ჩიხში შეხვედრას აწყობს. მეორე ბიჭი მორჩილების სიხარულს აღმოაჩენს და ურთიერთობა იწყება. რეჟისორ ჰარი ლაიტონის სადებიუტო ფილმი „Pillion“ არ არის თქვენი საშუალო კინორომანი. ჰარი მელინგი განასახიერებს კოლინს, თვინიერ და გამოუცდელ მამაკაცს, რომელიც ჯერ კიდევ მშობლებთან ერთად ცხოვრობს, მაგრამ წარმოუდგენლად სიმპათიური ბაიკერის, რეის (ალექსანდრ სკარსგარდი) წყალობით, თავდაყირა ეშვება ტყავისა და მორჩილების სამყაროში. დიახ, სექსუალური სცენები პირდაპირია, და დომინანტ-სუბმისივის დინამიკა ორ მამაკაცს შორის მრავალშრიანია, მაგრამ ფილმი ასევე საოცრად ტკბილი და ჯანდაბასავით სასაცილოა. წარმოიდგინეთ, რაინერ ვერნერ ფასბინდერს რომ ალან ბენეტის მონოლოგი გადაეღო, რიჩარდ კერტისის ნაპერწკლებით, და უკვე ნახევარ გზაზე იქნებოდით. ეს „Pillion“-ს თანამედროვე მეინსტრიმ კინოს იშვიათობად აქცევს — კიდევ ერთი გამონაკლისი იმ წესიდან, რომ ეკრანზე სექსი არ იყიდება, და ისტორია, რომელიც უდავოდ და ენთუზიაზმით ეხება არასტანდარტულ სექსს, ისე რომ არ წარმოაჩენს მას, როგორც დეპრესიული ან დაზიანებული ადამიანების ქმედებებს. სექსის სცენების დისკურსის დაპირისპირებით, „Pillion“ არის „კინკის“ გულწრფელი ასახვა, როგორც რაღაც ტკბილი, სახალისო და სრულიად ჩვეულებრივი. კოლინისა და რეის ურთიერთობა ნამდვილად არ არის იდეალური. გულწრფელად რომ ვთქვათ, რეი ცუდი დომინანტია – ის, ვინც წესებს ღიად არ აცხადებს და ვისაც ცივი დისტანცია მიმზიდველობად მიაჩნია (სამართლიანობისთვის, ის მართლაც ჰგავს ალექსანდრ სკარსგარდს). კოლინი, სრულიად ახალი ამ სამყაროში, იძულებულია უცნობ წყლებში იცუროს და გაარკვიოს, რა მოსწონს და რა სჯერა, რომ მისგან მოელიან. მაგრამ სწორედ ამ დინამიკაში პოულობს „Pillion“ თავის საუკეთესო მხარეს და სიტკბოებას. ლაიტონს ამ სამყაროს მიმართ არამსჯელობითი მიდგომა აქვს, სადაც არ არის არანაირი სიბინძურე იმაში, რომ ტყავის მამები (leather daddies) და ძაღლის ნიღბიანი „ლეკვები“ ადგილობრივ პაბში რამდენიმე რაუნდს ატარებენ. „Pillion“-ში არ არის არც ერთი სცენა, სადაც „კინკი“ წითელი დამღუპველი განათებით ან საუნდტრეკში დაძაბული სიმებით არის თანხლებული. არავინ კვდება იმის გამო, რომ მათ ზედმეტად სიამოვნებდათ გაშოლტვა. კინოს უმანკო სამყაროში, ეს პროგრესია. მაშინაც კი, როდესაც 1930-იანი წლების საწარმოო კოდექსი, რომელიც შემზღუდველ ცენზურას აწესებდა და სენსუალურობას დაწყევლის ღირსად მიიჩნევდა, ძალადაკარგული გახდა და კინოინდუსტრიამ ეკრანული განთავისუფლების ახალ ეპოქაში შეაბიჯა, სიტუაცია ზედმეტად ვულგარული არ გამხდარა. 1960-იანი წლების ფილმები, როგორიცაა „Shampoo“ და „Bob & Carol & Ted & Alice“, გულწრფელი იყო ეპოქის თავისუფლებებთან დაკავშირებით, მაგრამ თავს არიდებდნენ მათგან ბევრის ასახვას. არც ერთი მათგანი არ იყო ახლოს რაიმეს თქმასთან ისეთი გულწრფელი, როგორიცაა „იყიდე უკანალის საცობი. ზედმეტად დაჭიმული ხარ“, როგორც რეი ეუბნება კოლინს მოულოდნელი ჭიდაობის შემდეგ. კვლავაც ასეა, რომ სექსის პირდაპირი ასახვის მქონე ფილმები MPA-ს მიერ უფრო მკაცრად ფასდება, ვიდრე ის, რაც ექსპლიციტურ ძალადობას შეიცავს. და ეს კიდევ უფრო შემზღუდველი ხდება, როგორც კი მისიონერული პოზიციის მიღმა რაიმე შედის საძინებელში, ქვიარ ფილმები კი უფრო მკაცრად ისჯება. „Pillion“-ის რედაქტორმა თქვა, რომ ფილმს ჭრები დასჭირდა NC-17 რეიტინგის თავიდან ასაცილებლად, რადგან სარეიტინგო საბჭომ სექსი „ზედმეტად რეალისტურად“ მიიჩნია. ამ თემისთვის უფრო მეტი ადგილი იყო ამერიკის ფარგლებს გარეთ – თუმცა ის ხშირად იწვევდა კამათს ექსპლუატაციის სფეროში, ისეთი ფილმებით, როგორიცაა „In The Realm Of The Senses“ (რომელიც არასიმულირებულ სექსს შეიცავდა), „The Night Porter“ (კვლავ შოკისმომგვრელი ეროტიული თრილერი SS ოფიცერსა და საკონცენტრაციო ბანაკის პატიმარს შორის ურთიერთობაზე) და ბერნარდო ბერტოლუჩის ახლა უკვე ცნობილი „Last Tango In Paris“ (რომელსაც ტრაგიკული მემკვიდრეობა დაედო მას შემდეგ, რაც მსახიობმა მარია შნაიდერმა გამოავლინა, რომ ბერტოლუჩიმ და მისმა პარტნიორმა მარლონ ბრანდომ ის დაამცირეს და თავი „ოდნავ გაუპატიურებულად“ აგრძნობინეს). მიუხედავად იმისა, რომ ამ ფილმებმა კრიტიკული და პოპულარული წარმატების სხვადასხვა ხარისხს მიაღწიეს, ისინი ასევე ემოციური ტრავმის ისტორიებია, და „კინკის“ შინაარსი რეალური სამყაროდან გაქცევას ან ერთგვარ დავიწყებაში ჩაძირვას ეხება. ეს არ არის დამაკმაყოფილებელი ცხოვრების წესი ან ჯანსაღი ვნება, არამედ უკანასკნელი საშუალება. ჰოლივუდი 80-იანი წლებისთვის უფრო გაბედული გახდა, მაგრამ „კინკი“ კვლავ სავარაუდოდ ვიტრინის დეკორაციად ან ბოროტების სიმბოლოდ იქნებოდა მიჩნეული პერსონაჟებსა და იმ სამყაროებში, რომლებშიც ისინი ცხოვრობდნენ. დევიდ ლინჩს როჯერ ებერტმა „ცისფერი ხავერდისთვის“ მიზოგინისტი უწოდა, ფილმისთვის, რომლის ამერიკული სუბურბიის თეთრი ღობეების მიღმა ხედმა ლპობისა და დეგრადაციის სამყარო გამოავლინა. დოროთი ვალენსი (იზაბელა როსელინი) ხდება ნამდვილად შემზარავი ფრენკ ბუტის (დენის ჰოპერი) საყვარელი-და-საჩხუბარი ტომარა – გაზის მწოველი მანიაკი, რომელიც ბავშვივით ევედრება მის ფეხებთან, სანამ სცემს მას. ეს არის ქმედება, რომელიც ზოგჯერ, როგორც ჩანს, სიამოვნებს მას და რომლის გამეორებასაც სთხოვს გულუბრყვილო ჯეფრის (კაილ მაკლაქლანი). თითქმის ოთხი ათწლეულის შემდეგ, „ცისფერი ხავერდი“ კვლავ შემაშფოთებელ საყურებლად რჩება იმის გამო, თუ როგორ ზუსტად გადმოსცემს „კინკის“ არასასურველ სიტუაციაში ჩართულობის გამოცდილებას. „ცისფერი ხავერდის“ მიდგომა კინემატოგრაფიული „კინკისადმი“ ახალ სტატუს-კვოს წარმოადგენდა კინორეჟისორებისთვის, რომლებსაც ამ თემების შესწავლა სურდათ, და ისინი თითქმის ექსკლუზიურად სწორხაზოვანი წყვილების მონაწილეობით იყო მოთხრობილი. თუ თქვენი პერსონაჟი სადისტი იყო, ეს ნიშნავდა, რომ ის ალბათ ბოროტმოქმედი იყო, ხოლო მაზოხისტი იყო კოდი ტრავმისა და ტანჯვის ცხოვრებისთვის.