ლედი გაგას ჰიმნური „Born This Way“-ს გამოსვლიდან, რომელიც ქვიარობის, როგორც არსებობის ფიქსირებული მდგომარეობის იდეას ამკვიდრებდა, 15 წელი გავიდა. მართალია, ეს შეიძლება ბევრისთვის რეალობა იყოს, მაგრამ უამრავი ქვიარი ადამიანი საკუთარ იდენტობას ფიზიკური კვლევისა და განცდილი გამოცდილების მეშვეობით იაზრებს. მრავალი ქვიარი ადამიანისთვის სექსუალური და რომანტიკული გამოცდილება თვითშემეცნებისთვის შემთხვევითი არ არის; ისინი კატალიზატორები არიან, წარმოადგენენ რა იმ მომენტს, როდესაც ქვიარობა აბსტრაქტული აღარ არის და რეალური ხდება. ჰარი ლაიტონის სადებიუტო სრულმეტრაჟიანი ფილმი „Pillion“, ალექსანდრ სკარსგარდისა და ჰარი მელინგის მონაწილეობით, ამას თანდაყოლილ დონეზე ხვდება. იმ დროს, როდესაც ონლაინ დისკურსი ამტკიცებს, რომ სექსუალური სცენები ან მეტაფორად უნდა იყოს გაწმენდილი, ან გრაფიკულად საკმარისად გადმოცემული, რათა მათი არსებობა გამართლდეს, „Pillion“ გაცილებით რადიკალურ გზას ირჩევს. კოლინი (ჰარი მელინგი), კეთილსინდისიერი პარკინგის ინსპექტორი და „ბარბერშოპის“ კვარტეტის წევრი, შობის ღამეს, სხვა მამაკაცთან პაემანზე ყოფნისას, სიმპათიურ, იდუმალ ბაიკერ რეის (ალექსანდრ სკარსგარდი) ხვდება. მას შემდეგ, რაც რეი უსიტყვოდ ამოწმებს კოლინის მზაობას დამორჩილებისთვის, ბარზე მონეტების დაყრით, რათა ნახოს, დაალაგებს თუ არა მათ ბარმენისთვის გადასაცემად, იგი საშობაო ღამეს შეხვედრაზე ეპატიჟება. კოლინი ამას ტრადიციულ პაემნად ელის, მაგრამ რეის სამაგიეროდ ერთგულების უკანა ქუჩის გამოცდა აქვს დაგეგმილი. იმ მომენტიდან, როცა რეი ელვას ხსნის, კოლინი თავის მხურვალე სურვილს ასიამოვნოს, ამტკიცებს. შემდეგ რეი კვირების განმავლობაში ქრება, რათა მოგვიანებით ისევ გამოჩნდეს და კოლინი დომ-საბ ურთიერთობაში მიიწვიოს, რომელიც ხისტი წესებით იმართება: კოლინი ამზადებს, ასუფთავებს, ყიდულობს პროდუქტს და რეის საწოლის გვერდით, იატაკზე სძინავს. ქაღალდზე ეს დინამიკა უხამსად ჟღერს, მაგრამ „Pillion“ მომხიბვლელი, რომანტიკული და ემოციურად თავშეკავებულია. ის სპექტაკლზე მეტად ლტოლვას ენდობა და ამით უარყოფს როგორც რეაქციულ მორალურ პანიკას, ისე ზედაპირულ რწმენას, რომ ექსპლიციტურობა პატიოსნების ერთადერთი გზაა. ჰარი ლაიტონი ურთიერთობას ისეთივე სერიოზულობით წარმართავს, როგორიც ნებისმიერ რომანს შეეფერება, რაც უხერხულობას, სინაზესა და დისბალანსს ბოდიშის გარეშე თანაარსებობის საშუალებას აძლევს. რეი უფრო გამოცდილია და ქმნის შთაბეჭდილებას, რომ ის ისეთი მამაკაცია, რომელიც დაქვემდებარებულების ამ სამყაროში შეყვანისთვის ცხოვრობს. ეს ასიმეტრია არასოდეს იმალება და პერსონაჟები ხშირად აღნიშნავენ, თუ რამდენად გაკვირვებულნი არიან იმით, რომ კოლინის მსგავსმა მორცხვმა ბიჭმა ისეთი პარტნიორი იპოვა, რომელიც, ჰმმ, ალექსანდრ სკარსგარდს ჰგავს, მაგრამ დისბალანსი არასოდეს არის გაზვიადებული შოკისთვის. ძალაუფლება წარმოდგენილია როგორც სიახლოვის ფაქტი და არა სკანდალი, რომელიც განხილვისთვის მზადაა. რეი ფილმის უმეტესი ნაწილის განმავლობაში ემოციურად გაუმჭვირვალე რჩება, რაც მაყურებელს კოლინის პერსპექტივასთან აახლოებს. ეს კოლინის ისტორიაა იმის შესახებ, თუ ვინ არის ის, რა სურს მას და რას ხედავს რეისთან ურთიერთობის მომავალში, რაც არ განსხვავდება მრავალი „კონვენციური“ რომანტიკული ისტორიისგან. ფილმი უარს ამბობს რეის შინაგანი სამყაროს მაყურებლისთვის თარგმნაზე, რადგან ის, რომ გსურს ადამიანი, რომელიც ბოლომდე არ გაიხსნება, არ არის რომანის წარუმატებლობა; ეს მისი ერთ-ერთი უძველესი ჭეშმარიტებაა. ყოველგვარი ინტერაქციის ეროტიზაციაზე ან მისი ძალის დინამიკის ზედმეტად ახსნაზე უარის თქმით, „Pillion“ ადრეული სიყვარულის გამოცდილებას იმეორებს; სასოწარკვეთილი ლტოლვის, არასრულყოფილი გაგების და შედეგის მიუხედავად, გამოცდილებით შეცვლის იმ გრძნობებს. ეს ტრანსფორმაციული გამოცდილება იდეალურ დროს მოდის, რადგან კოლინის დედა კვდება. რეის გარშემო არსებული ტყავის საზოგადოება სითბოს, იუმორს და მზრუნველობას სთავაზობს. სხვა სუბები კოლინს ეხვევა, მის დაბადების დღეს აღნიშნავს და რეის იდუმალებას ნაზად ხსნის. ეს მომენტები ფილმის ერთ-ერთი ყველაზე ძლიერი ასპექტია, რადგან ისინი BDSM-ს სოციალური კავშირების ქსელში ათავსებენ, სადაც ძალაუფლება კონტექსტუალური, მოლაპარაკებადი და საზოგადოებრივია. თავის მხრივ, ისინი სრულად ანადგურებენ იმ სტიგმატიზებულ რწმენას, რომელიც ბევრ „ნორმალურ“ ადამიანს აქვს კონტრკულტურული სექს-საზოგადოებების შესახებ. მაყურებლისთვის, რომელიც შეჩვეულია იმ რწმენას, რომ სექსუალური სცენები ან გრაფიკულად გადაჭარბებული უნდა იყოს, ან სრულად აღმოფხვრილი, „Pillion“ მესამე ვარიანტს გვთავაზობს: სექსი, რომელიც ემოციურად იკითხება იმის გამო, თუ ვინ მონაწილეობს, და არა იმის გამო, თუ რა არის ნაჩვენები. ეს არ ჰგავს იმას, თუ როგორ ანადგურებს „Heated Rivalry“ ამერიკული სტრიმინგ ტელევიზიის ყველაზე ცუდ ტენდენციას პერსონაჟის ზრდის შესწავლით იმაში, რაც არ არის ნათქვამი ისევე, როგორც ნათქვამია. მელინგი კოლინს მტკივნეული გულახდილობით თამაშობს, მისი მიმზიდველი, კაშკაშა თვალები ყველა სცენაში ასხივებს მოწყვლადობასა და ლტოლვას. სკარსგარდი, ამასობაში, თავშეკავებულ შესრულებას გვთავაზობს, რომელიც ეწინააღმდეგება ადვილ ბოროტებას ან არასწორად გაგებულ გამოსყიდვას. როდესაც ის საბოლოოდ რბილდება — კოლინს დამორჩილებისგან იშვიათ დასვენების დღეს ანიჭებს — ეს უფრო ნაკლებად აღიქმება როგორც გრანდიოზული რომანტიკული ჟესტი და უფრო მეტად როგორც ნაპრალი ჯავშანში. ალექსანდრ სკარსგარდის საუკეთესო შესრულებების სიაში „Pillion“-ისთვის მეტი ადგილის გაჩენა დაგვჭირდება. მოსალოდნელად, უგუნურმა სულელებმა ფილმი ექსპლუატაციის რომანტიზებაში დაადანაშაულეს, მაგრამ სინამდვილეში, თანხმობის წინა პლანზე წამოწევით, ნაცვლად იმისა, რომ მაყურებლისთვის ღიად განემარტა, რომ ეს ზრდასრული მამაკაცები ეთანხმებიან იმას, რასაც აკეთებენ — რაც იშვიათად მოითხოვება ჰეტეროსექსუალური ან „კონვენციური“ სასიყვარულო ისტორიებისთვის — „Pillion“ ამხელს კონტრკულტურის კრიტიკოსების უპატიოსნებას.