Pillion: კინკი, როგორც ტკბილი და სრულიად ჩვეულებრივი

ეს ამბავი ისეთივე ძველია, როგორც დრო. ბიჭი ხვდება ბიჭს. ბიჭი საშობაო დღესასწაულზე ხეივანში პაემანს აწყობს. მეორე ბიჭი ფეხზე კოცნის სიხარულს აღმოაჩენს და ურთიერთობაც იწყება. „Pillion“, რეჟისორ ჰარი ლაიტონის სადებიუტო ნამუშევარი, არ არის თქვენი საშუალო კინორომანი. ჰარი მელინგი განასახიერებს კოლინს, თავმდაბალ და გამოუცდელ მამაკაცს, რომელიც ჯერ კიდევ მშობლებთან ერთად ცხოვრობს, მაგრამ შეუძლებლად სიმპათიური ბაიკერის, რეის (ალექსანდრ სკარსგარდი) წყალობით, თავდავიწყებით ეშვება ტყავისა და მორჩილების სამყაროში. დიახ, სექსი სრულფასოვანია, და დომინანტ-სუბმისივის დინამიკა ორ მამაკაცს შორის მრავალშრიანია, მაგრამ ფილმი ასევე გასაკვირად ტკბილი და ჯანდაბასავით სასაცილოა. წარმოიდგინეთ, რაინერ ვერნერ ფასბინდერს ალან ბენეტის მონოლოგი რომ გადაეღო, რიჩარდ კერტისის გავლენით, და უკვე ნახევარ გზაზე იქნებოდით. ეს „Pillion“-ს თანამედროვე მეინსტრიმ კინოში იშვიათობად აქცევს – კიდევ ერთ გამონაკლისს წესიდან, რომ ეკრანული სექსი არ იყიდება, და ის არის უდავოდ და ენთუზიაზმით მოყოლილი ამბავი არა-ტრადიციულ სექსზე, რომელიც ასეთ რამეებს დეპრესიული ან დაზიანებული ადამიანების ქმედებებად არ ასახავს. სექს-სცენების დისკურსის მიუხედავად, „Pillion“ კინკის გულწრფელი ასახვაა, როგორც რაღაც ტკბილი, სახალისო და სრულიად ჩვეულებრივი. კოლინისა და რეის ურთიერთობა ნამდვილად არ არის იდეალური. გულახდილად რომ ვთქვათ, რეი ცუდი დომინანტია, რომელიც წესებს წინასწარ არ ამხელს და რომელსაც ჰგონია, რომ ცივი დისტანცია იგივეა, რაც მომხიბვლელობა (სამართლიანობისთვის, ის ალექსანდრ სკარსგარდს ჰგავს). კოლინი, რომელიც სრულიად ახალია ამ სამყაროში, იძულებულია უცნობ წყლებში ნავიგაცია გაიაროს და გაარკვიოს, რა მოსწონს მას და რა არის მისგან მოსალოდნელი. მაგრამ სწორედ ამ დინამიკაში პოულობს „Pillion“ თავის ძლიერ მხარეს და სიტკბოს. ლაიტონს ამ სამყაროსადმი არამსჯელობითი მიდგომა აქვს, სამყაროსადმი, სადაც არ არის არანაირი სიბინძურე იმაში, რომ ხედავ ტყავის „დედიკოებსა“ და „ლეკვებს“ ძაღლის ნიღბებში, რომლებიც ადგილობრივ პაბში რამდენიმე რაუნდით ტკბებიან. „Pillion“-ში არ არის არც ერთი სცენა, სადაც კინკს თან ახლავს წითელი საგანგაშო განათება ან არასასიამოვნო სიმები საუნდტრეკში. არავინ კვდება იმის გამო, რომ ძალიან მოეწონა მათრახით ცემა. კინოს უმანკო სამყაროში, ეს პროგრესია. მას შემდეგაც კი, რაც 1930-იანი წლების საპროდიუსერო კოდექსი, რომელიც სენსუალურობას დაწყევლის ღირსად მიიჩნევდა და მახრჩობელა ცენზურას აწესებდა, მწყობრიდან გამოვიდა და კინოინდუსტრია ეკრანული განთავისუფლების ახალ ეპოქაში შევიდა, ყველაფერი ზედმეტად უხამსი არ გამხდარა. 1960-იანი წლების ფილმები, როგორიცაა „Shampoo“ და „Bob & Carol & Ted & Alice“, გულწრფელად საუბრობდნენ იმ ეპოქის თავისუფლებებზე, მაგრამ თავს არიდებდნენ მათ უმეტესობის ასახვას. არც ერთი მათგანი არ იყო ახლოს რაიმეს ისე გულახდილად თქმასთან, როგორც „იყიდე ტრაკის საცობი. ზედმეტად შეკრული ხარ“, როგორც რეი ეუბნება კოლინს მოულოდნელი ჭიდაობის შემდეგ. ჯერ კიდევ ისეა, რომ ფილმები სექსის პირდაპირი ასახვით უფრო მკაცრად ფასდება MPA-ს მიერ, ვიდრე ისეთები, სადაც აშკარა ძალადობაა. და კიდევ უფრო შემზღუდველი ხდება მაშინ, როდესაც საძინებელში მისიონერული პოზიციის მიღმა რაიმე ჩნდება, ქვიარ ფილმები კი უფრო მკაცრად ისჯება. „Pillion“-ის რედაქტორმა განაცხადა, რომ ფილმს ჭრა დასჭირდა NC-17 რეიტინგის თავიდან ასაცილებლად, რადგან სარეიტინგო საბჭომ სექსი „ძალიან რეალისტურად“ მიიჩნია. ამ თემისთვის უფრო მეტი ადგილი იყო ამერიკის ფარგლებს გარეთ – თუმცა იქაც ხშირად იწვევდა დაპირისპირებას ექსპლუატაციის სფეროში, ისეთ ფილმებთან ერთად, როგორიცაა „In The Realm Of The Senses“ (რომელშიც უსიმულაციო სექსი იყო ნაჩვენები), „The Night Porter“ (კვლავ შოკისმომგვრელი ეროტიკული თრილერი SS ოფიცრისა და საკონცენტრაციო ბანაკის პატიმარის ურთიერთობის შესახებ) და ბერნარდო ბერტოლუჩის ახლა უკვე ცნობილი „Last Tango In Paris“ (რომელმაც ტრაგიკული მემკვიდრეობა მიიღო მას შემდეგ, რაც მარია შნაიდერმა გამოავლინა, რომ ბერტოლუჩიმ და მარლონ ბრანდომ ის დაამცირეს და თავი „ცოტათი გაუპატიურებულად“ აგრძნობინეს). მიუხედავად იმისა, რომ ამ ფილმებმა სხვადასხვა ხარისხის კრიტიკული და ხალხური წარმატება მოიპოვეს, ისინი ასევე ემოციური ტრავმის ისტორიებია, ხოლო კინკის შინაარსი რეალური სამყაროდან გაქცევას ან ერთგვარ დავიწყებაში ჩაძირვას ეხება. ეს არ არის სრულფასოვანი ცხოვრების წესი ან ჯანსაღი ვნება, არამედ უკანასკნელი საშუალება. ჰოლივუდი 80-იანი წლებისთვის უფრო გაბედული გახდა, მაგრამ კინკი მაინც ხშირად იყო მოხსენიებული, როგორც დეკორაცია ან მავნეობის სიმბოლო პერსონაჟებში და მათ სამყაროებში. დევიდ ლინჩს როჯერ ებერტმა მიზოგინისტი უწოდა „Blue Velvet“-ისთვის, ფილმისთვის, რომლის ამერიკული სუბურბიის თეთრი ღობის მიღმა შეხედვამ სიღრმავისა და დეგრადაციის სამყარო გამოავლინა. დოროთი ვალენსი (იზაბელა როსელინი) ხდება ნამდვილად შემზარავი ფრენკ ბუთის (დენის ჰოპერი) საყვარელი/გასაცემი, ბენზინის ამოსუნთქვით გაგიჟებული მანიაკის, რომელიც ბავშვივით ევედრება მას ფეხებთან, სანამ სცემს. ეს არის ქმედება, რომელიც მას ზოგჯერ სიამოვნებას ანიჭებს და რომლის გამეორებასაც იგი გულუბრყვილო ჯეფრის (კაილ მაკლაქლანი) სთხოვს. თითქმის ოთხი ათწლეულის შემდეგ, „Blue Velvet“ რჩება შემაშფოთებელ სანახაობად იმის გამო, თუ რამდენად ზუსტად გადმოსცემს ის საკუთარი კინკის არასასურველ სიტუაციაში ჩახლართვის გამოცდილებას. „Blue Velvet“-ის მიდგომა კინემატოგრაფიული კინკისადმი, როგორც ჩანს, ახალ სტატუს ქვოს ქმნიდა რეჟისორებისთვის, რომელთაც სურდათ ამ თემების შესწავლა, და ისინი თითქმის ექსკლუზიურად ჰეტეროსექსუალური წყვილების შესახებ იყო მოთხრობილი. პერსონაჟის სადისტად წარმოჩენა ნიშნავდა, რომ ის ალბათ ბოროტმოქმედი იყო, ხოლო მეორის მაზოხისტად წარმოჩენა იყო ტრავმისა და ტანჯვის ცხოვრების კოდი.