ქოლინი, ოცდაათ წელს გადაცილებული ლონდონელი პარკირების ოფიცერია, რომელიც მშობლებთან ერთად ცხოვრობს და ნახევარ განაკვეთზე ბარბერშოპ კვარტეტში მღერის. ის გეია, და მისი სასიყვარულო ცხოვრება არც თუ ისე წარმატებულია, მიუხედავად დედის მცდელობებისა, გააცნოს მას „კარგი ბიჭები“. ძნელია მას პათეტიკურზე მეტად აღიქვამდე, და სწორედ აქ იწყება ბრიტანელი მწერალ-რეჟისორის, ჰარი ლაიტონის სადებიუტო ფილმი „Pillion“. თუმცა, ქოლინის ცხოვრება სწრაფად იცვლება მას შემდეგ, რაც ადგილობრივ პაბში კვარტეტის გამოსვლისას, მას პრაქტიკულად ეპატიჟება რეი, ალექსანდრ სკარსგარდის მიერ განსახიერებული, აბსურდულად სიმპათიური ბაიკერი. ეს არ არის ჩვეულებრივი მიდგომა. სიტყვის უთქმელად, ქოლინისთვის პირველივე შეხვედრისას ჩანაწერის გადაცემით, რეი აწესებს მათი მომავალი ურთიერთობის პირობებს: ის დომინანტია (dom), ხოლო ქოლინი – სუბორდინატი (sub). და ქოლინი აღფრთოვანდება. ადამ მარს-ჯონსის რომან „Box Hill“-ზე დაფუძნებული „Pillion“ საოცრად უნიკალური რომანტიკული კომედიაა. აღსანიშნავია მასში გეი ცხოვრებისა და BDSM-ის ასახვა, მაგრამ ფილმს განსაკუთრებულს ქოლინისა და რეის ურთიერთობის განვითარების სპეციფიკა ხდის. მათ შორის ცოტა რამ ითქმის, რეის ბრძანებებისა და ქოლინის მორჩილი პასუხების გარდა, თუმცა ურთიერთობა ამ ფარგლებში გართულებებს განიცდის, სანამ საბოლოოდ ეს ფარგლები გამოცდას არ გაივლის. ფილმის მოთხრობა არის ახალგაზრდა მამაკაცის თვითშემეცნების შესახებ, როგორც სექსუალური პიროვნებისა და ინდივიდის. ფილმის მთავარი დასაყრდენი ჰარი მელინგის შესრულებაა ქოლინის როლში. მელინგი ყველაზე ცნობილია ჰარი პოტერის ფილმებში დადლი დერსლის როლით, თუმცა ბოლო პერიოდში ისეთ ფილმებში შესრულებული როლებით, როგორებიცაა „ბასტერ სკრაგსის ბალადა“ (The Ballad of Buster Scruggs) და „მაკბეტის ტრაგედია“ (The Tragedy of Macbeth), მან თავი დაიმკვიდრა, როგორც მისი თაობის ერთ-ერთი ყველაზე საინტერესო და ნიჭიერი მსახიობი. „Pillion“-ში მელინგი ინტელექტუალურად და ამაღელვებლად პოულობს რთულ ადამიანურობას იმ როლში, რომელიც ადვილად შეიძლება ყოფილიყო სახუმარო „სევდიანი ბიჭის“ სახე. ის თამაშობს ქოლინის პათეტიკურ მხარეს, მაგრამ ტიპური გადაჭარბების გარეშე. ის სერიოზული პერსონაჟია, რომელიც სიყვარულს ეძებს, ამავდროულად აღელვებს საკუთარი თავის თითქმის სრულად სხვისთვის მიცემის პერსპექტივა. მალევე, ქოლინი იპარსავს თავის გრძელ ხვეულ თმას, ყელზე იკეთებს დიდ ჯაჭვს ბოქლომით და არსებითად რეის მსახური ხდება. მას უკვე ესმის, მცირე ძალისხმევის მიუხედავად, რომ რეისთან ურთიერთობა, თუმცა ფიზიკურად ინტიმური, დიდ ემოციურ სიახლოვეს არ შესთავაზებს. ქოლინმა რეის შესახებ არაფერი იცის, გარდა იმისა, რომ ის შესანიშნავად გამოიყურება ტყავის სამოსში და კამათს არ ექვემდებარება. რას აკეთებს რეი საარსებოდ, სად მიდის მარტო, როგორია მისი ოჯახი, თუკი საერთოდ ჰყავს; ეს ყველაფერი საიდუმლოა, და ქოლინი ამას ეგუება. ნაკლებად შემგუებლები არიან ქოლინის მშობლები, განსაკუთრებით კი დედამისი, რომელიც, ტერმინალურ კიბოსთან ბრძოლის გარდა, უყურებს, როგორ ითრევს და ცვლის მის შვილს ურთიერთობა, რომელიც, როგორც ჩანს, სანაცვლოდ ბევრს არაფერს სთავაზობს. მიუხედავად ქოლინისა და რეის დაჟინებული მტკიცებისა, რომ ეს მათ მოსწონთ და არავის საქმე არ არის. ნამდვილად მოსწონს თუ არა ეს ქოლინს, ეს არის კითხვა, რომელიც ფილმს ამოძრავებს, და სხვადასხვა მომენტში მელინგი დახვეწილად ცხადყოფს, რომ ეს შეზღუდვები ერთდროულად ამაღელვებელიცაა და ნამდვილად იმედგამაცრუებელიც. სკარსგარდი, რომელიც ასევე ბრწყინვალედ სახალისოა ჩარლი XCX-ის ახალ მოკუმენტურ ფილმში „The Moment“, აქ კიდევ უკეთესია, როგორც ერთგვარი ჩაფიქრებული, მომხიბვლელი „პიქსი“. მკაცრი, მაგრამ ქარიზმატული, მისი მიმზიდველობა მხოლოდ მის კარგ გარეგნობაში არ არის – თუმცა ქოლინის მეგობრების ყურადღებას ის არ ტოვებს. სკარსგარდი რეის თამაშობს, როგორც ფუნდამენტურად დაზიანებულ პიროვნებას, რომელიც თითქმის ყოველთვის ნიღბავს ამას, მაგრამ ეს მის თვალებში იკითხება. კიდევ უფრო შთამბეჭდავია, რომ სცენარში არაფერი მიუთითებს ამაზე. ეს ყველაფერი რეჟისურასა და შესრულებაშია, რომელიც საგნების ზედაპირის მიღმა იყურება. „Pillion“-ის თემა შესაძლოა BDSM იყოს, მაგრამ სინამდვილეში ეს ფილმი ურთიერთობებზეა; რას ვაძლევთ მათ, და რას გვაძლევენ ისინი უკან. ის ფაქტი, რომ ყოველი ადამიანის მოთხოვნილებები და სურვილები განსხვავებულია, ნიშნავს, რომ ნებისმიერი ურთიერთობა მოლაპარაკებაა. ის, რაშიც ქოლინი და რეი შედიან, თავიდანვე კონტრაქტია, მაგრამ ურთიერთობის განვითარებასთან ერთად და როდესაც კონტრაქტი ხელახალ მოლაპარაკებას მოითხოვს, რეალური დაძაბულობა ჩნდება. ქოლინმა თავისი ცხოვრების დიდი ნაწილი თავდადებით შეცვალა ამ ერთი კაცისადმი მორჩილების გამო, შეცვალა გარეგნობა და პიროვნებაც კი, რათა მორგებულიყო. და მაინც, რეი მას არაფერს აძლევს. თუკი „Pillion“-ს რაიმე პრობლემა აქვს, ეს ისაა, რომ ასეთი ურთიერთობის შედეგი წინასწარ განჭვრეტილი ჩანს. დიდი სიურპრიზი არ არის, მაგრამ არც არის საჭირო. სექსუალური აქტების გრაფიკული სცენების მიუხედავად, ლაიტონი შოკისმომგვრელ ეფექტებს არ ეძებს. „Pillion“ ნაზი ფილმია. ხშირად საოცრად სასაცილო, ხშირად სევდიანიც, მაგრამ ყოველთვის ნაზი. ველური სიუჟეტური მოხვევების ნაცვლად, ფილმი მიჰყვება თავისი დებულების ლოგიკას და აღწევს ამაღელვებელ დასკვნას, სადაც პერსონაჟები ახალ რაღაცეებს აღმოაჩენენ იმის შესახებ, თუ რისი გაცემა – და მიღება – სურთ ზუსტად საყვარელი ადამიანებისგან. ამ თვალსაზრისით, „Pillion“ შესანიშნავი ფილმია კვლევაზე. სექსის კვლევაზე, დისკომფორტის კვლევაზე, სურვილის კვლევაზე, სიყვარულის კვლევაზე, მოთხოვნილებების კვლევაზე და სხვა ადამიანების კვლევაზე. ეს არის თვითაღმოჩენის მოგზაურობა, რომელშიც ერთი ძალიან სექს-ორიენტირებული...