თუ ამ უქმეებზე მარტო ხართ, ეს ფილმები საკუთარ თავზე უკეთ დაგაფიქრებთ და შეგეცოდებათ ისინი, ვინც პაემანზე წავიდა. კინომოყვარულებს უყვართ სიყვარული. ისე ძალიან გვიყვარს სიყვარული, რომ ჰოლივუდი არა მხოლოდ სიყვარულზე ქმნის ფილმებს, არამედ სტუდიები სიყვარულს ისეთ ფილმებშიც კი ათავსებენ, რომლებსაც სიყვარული არ სჭირდებათ. ასე რომ, თუ ამ ვალენტინობის უქმეებზე ცხელი პაემანი გაქვთ, ან უბრალოდ დივანზე გაატარებთ დროს ვინმესთან ერთად, ვინც გიყვართ, ნახავთ უამრავ ფილმს, რომელიც განწყობას შეავსებს. მაგრამ რაც შეეხება სხვებს? რა ვუყოთ იმ ადამიანებს, ვისაც ყელში ამოუვიდა ეს ყველაფერი? განა ისინი იძულებულნი არიან უარი თქვან კინოზე ამ უქმეებზე? არავითარ შემთხვევაში. ჩვენ შევადგინეთ 20 ფილმის სია, რომლებიც რომანტიკის არასასიამოვნო ნაწილებს ეძღვნება — ფილმები, რომლებიც გაგახარებთ, რომ ასეთი უბედური და მარტო ხართ. ადრეულ მუნჯი კინოს ეპოქაში, ცოტა სტუდია თუ იყო ისეთი წარმატებული, როგორიც Keystone Pictures. მაკ სენეტის მიერ დაარსებულმა Keystone-მა რეპუტაცია აიგო სასაცილო სლაპსტიკური მოკლემეტრაჟიანი ფილმებით, რამაც დაიწყო მსახიობების, მეიბლ ნორმანდის, როსკო „ფეტი“ არბაკლისა და ჩარლი ჩაპლინის კარიერა. Keystone-ის ერთადერთ სრულმეტრაჟიანმა ფილმმა სტუდიის ყველა დიდებული ასპექტი და მისი ანარქიული ხედვა მსოფლიოზე გადმოსცა, განსაკუთრებით კი სიყვარულსა და რომანტიკაზე გაამახვილა ყურადღება. ფილმში „თილის დახვრეტილი რომანი“ (Tillie’s Punctured Romance) მერი დრესლერი თამაშობს მარტოხელა ქალს, რომელსაც თავს ახვევს სიყვარულის დაპირებებით თაღლითი (ჩაპლინი), რომელიც გეგმავს მის ქონებას დაეუფლოს და გაიქცეს თავის შეყვარებულთან (ნორმანდი) ერთად. „თილის დახვრეტილი რომანი“ არა მხოლოდ ცინიკური თვალით უყურებს ყველაფერს, რაც „საყვარლობა-მხიარულებას“ უკავშირდება, არამედ მის ცინიზმს მრავალი უკან მიღებული წიხლითა და ეპიკური ტორტის ჩხუბით ამძაფრებს. მრავალმა წყვილმა ვალენტინობის დღეს „კასაბლანკა“ ჩართო მხოლოდ იმისთვის, რომ ძალიან ცოტა სიყვარული და დადასტურება ეპოვა, რასაც ელოდნენ. რა თქმა უნდა, ცეცხლი კვლავ გიზგიზებს რიკს (ჰამფრი ბოგარტი), ღამის კლუბის მფლობელს, რომელიც იფიცებს, რომ უგულო და ამორალური დაქირავებული მკვლელია, და ილზას (ინგრიდ ბერგმანი), ქალს, რომელმაც მისი გული გატეხა, შორის. მაგრამ ფილმი აცნობიერებს, რომ ეს ორი ერთად ვერ იქნება, თუნდაც მისი ყოფნა საკმარისი იყოს მასში კვლავ ვნების გასაღვივებლად. როგორც ფილმის ცნობილი ბოლო ფრაზები მიუთითებს, „კასაბლანკა“ არის ლამაზი მეგობრობის დასაწყისზე… და დიდი ხნის წინანდელი რომანის სიკვდილზე. ალფრედ ჰიჩკოკმა შესანიშნავად გამოიყენა ჯიმი სტიუარტის სასიამოვნო პერსონა თავის თრილერებში, არცერთი არ სჯობდა 1958 წლის „თავბრუსხვევას“ (Vertigo), სწორედ იმიტომ, რომ ის შესაძლოა რომანტიკულ ფილმად აღქმულიყო. სტიუარტი თამაშობს სკოტის, პოლიციის დეტექტივს, რომელსაც დასახელებული დაავადება სჭირს და რომელიც დაქირავებულია მედელინის (კიმ ნოვაკი) სახელად ქალის გამოსაძიებლად. როგორც კი სკოტის შეუყვარდება მედელინი, ის თავს იკლავს. თუმცა, მოგვიანებით ის ხვდება ჯუდი ბარტონს, რომელიც ზუსტად მედელინს ჰგავს (ასევე ნოვაკი). რაც უფრო ვითარდება დაგრეხილი სიუჟეტი, ჯიმი და მედელინი ნაკლებად ბედისწერით განწირულ შეყვარებულებად და უფრო მეტად აკვიატებულ ადამიანებად იქცევიან, რომლებსაც სურთ აკონტროლონ გარშემო მყოფები. მხოლოდ ფილმის „ზიზღი“ (Contempt) სათაურიც კი საკმარისია იმის სათქმელად, თუ როგორ მიუდგება რეჟისორი ჟან-ლუკ გოდარი პატარა ბურჟუაზიულ წყვილს, რომელიც მისი ფილმის ცენტრშია. სიუჟეტის დონეზე, „ზიზღი“ ეხება დრამატურგ პოლ ჟავალის (მიშელ პიკოლი) მცდელობას, იმუშაოს სცენარზე, რომელიც „ოდისეას“ ადაპტაციას ეფუძნება. თუმცა, გოდარი უფრო დაინტერესებულია პოლისა და მისი მეუღლის, კამილის (ბრიჯიტ ბარდო) ბანალური და მომაკვდავი ქორწინებით. მდიდარი ფერები და თბილი კინემატოგრაფია ამართლებს ფილმის გულწრფელ გამოსახულებას დაშორების შესახებ, რომელიც ხდება იმიტომ, რომ არცერთ ადამიანს არ აქვს ზრუნვის უნარი. „ვის ეშინია ვირჯინია ვულფის?“ (Who’s Afraid of Virginia Woolf?) არის „ზიზღის“ ხმაურიანი, გაბრაზებული ამერიკელი ბიძაშვილი. ორივე ფილმი საშუალო ფენის ქორწინებების დასასრულს ასახავს, მაგრამ „ვირჯინია ვულფი“, რომელიც ედუარდ ოლბის პიესაზეა დაფუძნებული და მაიკ ნიკოლსის რეჟისორობით გადაღებული, ამას ბევრი ყვირილითა და პომპეზურობით აკეთებს. ფილმი საკმაოდ მარტივი ჩანს, იგი ასახავს სადილს პროფესორსა და მის მეუღლეს (რიჩარდ ბარტონი და ელიზაბეტ ტეილორი) და ახალგაზრდა პროფესორსა და მის პარტნიორს (ჯორჯ სიგალი და სენდი დენისი) შორის. თუმცა, წვეულება საკმარისია იმისთვის, რომ გაიხსნას ყველა სახის ჩირქოვანი ჭრილობა, რაც ყველა მონაწილეს აიძულებს იყვიროს იმაზე, თუ როგორ სძულთ მათ ურთიერთობები. არავინ უყურებს ურთიერთობებს ასეთი სიმკაცრით, როგორც მსახიობიდან რეჟისორად ქცეული ჯონ კასავეტესი, განსაკუთრებით იმ ფილმებში, რომლებშიც მისი რეალური მეუღლე ჯინა როულენდსი მონაწილეობდა. ეს განსაკუთრებით ნათლად ჩანს კასავეტესის საუკეთესო ფილმში, „შეპყრობილი ქალი“ (A Woman Under the Influence). ფილმი სრულად ამართლებს თავის სათაურს, ის წარმოაჩენს უბრალო მუშათა კლასის ქალის (როულენდსი) ნერვულ აშლილობას. მიუხედავად იმისა, რომ მისი ქმარი (პიტერ ფოლკი) მთელი ამ ხნის განმავლობაში გვერდით უდგას ცოლს (რა თქმა უნდა, არასრულყოფილად), და ფილმი ნაზი ნოტით მთავრდება, „შეპყრობილი ქალი“ მაყურებელს ახსენებს, რომ ურთიერთობაში ყოფნა შეიძლება რთული სამუშაო იყოს. ირა ლევინის რომანის მიხედვით გადაღებული „სტეფფორდის ცოლები“ (The Stepford Wives) არის კლასიკური შეთქმულების თრილერი, რომელიც ამერიკული ოცნების გარშემოა აგებული, ქალთა გათავისუფლების თაობისთვის გადააზრებული. ქეთრინ როსი თამაშობს ჯოანა ებერჰარტს, თავისუფალი სულის მქონე ფოტოგრაფს, რომელიც თავის ქალიშვილებთან და, როგორც ჩანს, მის მიერ მხარდაჭერილ ქმარ უოლტერთან (პიტერ მასტერსონი) ერთად საცხოვრებლად გარეუბანში გადადის. მაგრამ როგორც კი უოლტერი ხდება