მძაფრსიუჟეტიანი ფილმები, როგორც წესი, მიმზიდველია, ან იქნებ მიმზიდველ ფილმებს ხშირად აქვს მძაფრსიუჟეტიანი ელემენტები. ამას ხედავთ ფილმებში, რომლებიც ცდილობენ რაც შეიძლება ფართო აუდიტორიას მიაღწიონ. მაგალითად, „ტიტანიკი“, მართალია, არ არის მძაფრსიუჟეტიანი ფილმი, მაგრამ მასში სიყვარულის ისტორიასთან ერთად ნამდვილად არის მასშტაბური სცენები და დადგმული ეპიზოდები, რათა ის „უბრალოდ“ რომანტიკულ ფილმზე მეტი ყოფილიყო. თუმცა, როგორც რომანტიკული ფილმი, ის მაინც შესანიშნავია. შეიძლება უცნაურია ამ ფილმის გამორჩევა, მაგრამ ის ასევე ყველა დროის ერთ-ერთი ყველაზე წარმატებული იყო, ამიტომ ამას თავისი წონა აქვს. რაც შეეხება სხვა ფილმებს, რომლებიც მაყურებლის მოწონებას ისახავდნენ მიზნად, ანუ ფართო აუდიტორიაზე იყო გათვლილი, მაგრამ უფრო მკაფიოდ მიეკუთვნება მძაფრსიუჟეტიან ჟანრს, ისინი ქვემოთაა წარმოდგენილი. ესენი სულაც არ არის ყველა დროის საუკეთესო ბლოკბასტერები, არც ყველა დროის უდიდესი მძაფრსიუჟეტიანი ფილმები, მაგრამ ისინი ნამდვილად ისეთი ფილმებია, რომელთა ყურებაც ყველაზე ადვილია და/ან რომლებშიც ყველაზე მარტივად ჩაიძირებით. „ფორსაჟი 5“ (Fast Five) ალბათ ყველაზე სწრაფი ტემპის მქონეა „ფორსაჟის“ ყველა ფილმს შორის და ის ასევე ისეთი ფილმია, რომლის შემდეგაც თავს ყველაზე ნაკლებად იგრძნობთ გაბრაზებულად; თითქოს თქვენი დრო ტყუილად დახარჯეთ, ან მსგავსი რამ. შეიძლება არ მოგწონდეთ რბოლით დატვირთული ადრეული ფილმები და ასევე უარყოფითად იყოთ განწყობილი შედარებით გვიანდელი, უფრო ექსტრავაგანტული ფილმების მიმართ, მაგრამ მაინც კმაყოფილი დარჩეთ „ფორსაჟი 5“-ით. ეს უბრალოდ შესანიშნავი მძაფრსიუჟეტიანი/თრილერი/ძარცვის ფილმია და მასში ჯერ კიდევ საკმაოდ ბევრია მანქანებით დატვირთული მოქმედება, თუმცა სხვა ტიპის მოქმედებებიც (ყველა მაღალი ხარისხის) გვხვდება, ასე რომ, ერთი ტიპის ეპიზოდი არასდროს რისკავს მოსაწყენი გახდეს. „ფორსაჟი 5“-ში ყველაფერი თითქმის იდეალურად ჯდება ასეთი უდარდელი, მაგრამ დამაკმაყოფილებელი ბლოკბასტერისთვის და ის უბრალოდ გასართობია, ხომ ხვდებით? მეტი არც სჭირდება, მაგრამ ის ნამდვილად, ნამდვილად ასეთია. ტომ კრუზს უყვარს მხსნელის როლების თამაში და ზოგჯერ საკმაოდ კარგადაც გამოსდის (რასაც „შეუსრულებელი მისია“-ს უკეთესი ფილმები გვიჩვენებს), მაგრამ „ტოპ გან: მავერიკის“ გამოსვლისას, მის გარშემო არსებული ნარატივი ის იყო, რომ ის კინოს გადაარჩენდა. და რაღაცნაირად ასეც გამოვიდა? რა თქმა უნდა, უამრავმა სხვა ადამიანმაც შეიტანა წვლილი ამ ფილმის წარმატებაში, მაგრამ კრუზი იყო ამ ყველაფრის სახე და ის საკმაოდ შესანიშნავი იყო. „ტოპ გან: მავერიკმა“ ყველაფერი კარგად, თავდაჯერებულად და ტექნიკური ოსტატობით გააკეთა. მთელი ფილმი ისე იყო შექმნილი, რომ მაქსიმალურად მოსაწონი და შესაძლოა უსაფრთხო ყოფილიყო, მაგალითად, მან მოიცვა ყველა ის ნარატიული მომენტი, რასაც ელოდი და არ ჩანდა, რომ საბოლოო ანტაგონისტური ძალა რომელიმე კონკრეტული ქვეყანა/ერი/ჯგუფი იყო... მაგრამ არაუშავს. მან ყველაფერი კარგად, თავდაჯერებულად და ტექნიკური ოსტატობით გააკეთა, რადგან მთლიანობა დახვეწილი, ზოგჯერ სანახაობრივი და ზოგადად, კარგი ტემპის მქონე იყო. შესაძლოა, რთული იყოს ამ ფილმის შეყვარება, თუ მას ოდნავ კრიტიკული გონებით მიუდგებით, მაგრამ ის წარმოუდგენლად მარტივი ფილმია მოსაწონად და საკმაოდ რთულია მისთვის სრულიად წინააღმდეგობის გაწევა. მაყურებლის ისტორიაში ჩართვის ერთი საკმაოდ სანდო გზა შურისძიების თემაა და ეს ეხება ფილმებსაც, რომლებიც მასშტაბურ ამბებს ხანგრძლივი ქრონომეტრაჟის განმავლობაში მოგვითხრობენ. წარმოგიდგენთ „გლადიატორს“, რომელიც, რა თქმა უნდა, არ იყო პირველი ეპიკური ფილმი ისტორიული სიუჟეტით და ასეთი ნარატივით მის ცენტრში (იხ. „მამაცი გული“, „ბენ-ჰური“ და „სპარტაკი“), მაგრამ იქნებ ის საუკეთესოა მათ შორის? ბოდიში, თუ ეს გაბედული განცხადებაა, მაშინ რას იტყვით ამაზე: ის ყველაზე მეტად დატვირთულია მოქმედებით და მიუხედავად იმისა, რომ ყველა მათგანი დრამატულად და შურისძიების/უსამართლობის გამოსწორების ისტორიებად დამაჯერებელია, „გლადიატორი“ განსაკუთრებით კარგად ახერხებს მთელი ამბის ამაღელვებელ და ემოციურ ქმნას. ის ასევე ერთ-ერთი ყველაზე სწრაფი ტემპის მქონე ეპიკური ფილმია, შესაძლოა ყველა დროის, მოვლენებს სწრაფი ტემპით გადის, ამასთან ყოველთვის უზრუნველყოფს, რომ არაფერი აჩქარდეს ისე, როგორც ეს რიდლი სკოტის შემდგომი ეპიკური ფილმის, „ზეციური სამეფოს“ კინოთეატრის ვერსიაში მოხდა (რეჟისორის ვერსია ბევრად უკეთესია). „გალაქტიკის მცველების“ პირველმა ფილმმა საკმაოდ ბევრი გააკეთა, უკან რომ ვიხედებით – შედარებით უცნობი სუპერგმირების გუნდი დიდ ეკრანზე მოიყვანა და თითქმის ყველას მაშინვე შეაყვარა თავი. კომიქსების მკითხველები შესაძლოა წინ იყვნენ დროის მიმართ, მაგრამ აქ ტიტულოვანი გუნდი უცნაურად გამოიყურებოდა და Marvel-ის მხრიდან ფილმის შექმნა გარკვეულ რისკთან იყო დაკავშირებული, მაგრამ ეს უზომოდ მომგებიანი აღმოჩნდა. იყო გაგრძელება, რომელიც ცოტა უფრო ბნელი იყო და ასევე საინტერესო, შემდეგ კი მესამე ფილმი, შესაბამისი სახელწოდებით „გალაქტიკის მცველები, ტომი 3“, იყო სრულყოფილი „ქრაუდ-ფლიზერი“ (crowd-pleaser). მისი მიზანი იყო, არავინ დარჩენილიყო უკმაყოფილო. ის ცოტა სენტიმენტალური და პირდაპირიც კი იყო, ჯეიმს განის (რომლის სუპერგმირული ნამუშევრები, როგორც წესი, საკმაოდ კარგია) სტანდარტებითაც კი, მაგრამ ის ასევე კარგ გამოსამშვიდობებლად იმუშავა. აღსანიშნავია, რომ უფრო მეტად სერიალის გამოსამშვიდობებლად განის ხელმძღვანელობით (ჰა), მაგრამ ნაკლებად სავარაუდოა, რომ ეს ყველა პერსონაჟისთვის გამოსამშვიდობებელი იყოს; ისინი, სავარაუდოდ, გააგრძელებენ ცხოვრებას ან გამოჩნდებიან Marvel-ის კინემატოგრაფიულ სამყაროში რაიმე ფორმით, მომავალში. RRR უაღრესად ამაღელვებელი ფილმია და შთამბეჭდავად დიდხანს ინარჩუნებს ამ მუხტს. ის დაახლოებით სამსაათიანია, მაგრამ ამ ქრონომეტრაჟს ცუდი თვალსაზრისით არ გრძნობთ. მოვლენები კარგად ვითარდება და საწყისი ნაწილი შესანიშნავად წარმოგვიდგენს პერსონაჟებს, რომლებიც...