პიქსარის ყოვლისმცოდნე ენდრიუ სტენტონი — „WALL-E“-ის რეჟისორი, რამდენიმე „სათამაშოების ისტორიის“ თანასცენარისტი და კუს ქრაშის ხმა — როდესაც ბოლოს ცოცხალი მოქმედების ფილმში გადაინაცვლა, შექმნა „ჯონ კარტერი“, ძვირადღირებული სამეცნიერო ფანტასტიკური/ფენტეზის ჟანრის ჩავარდნილი პროექტი. ეს, დიდწილად, პიქსარის ლეგენდების მოკლე, უცნაური ისტორიაა, რომლებიც ცდილობენ იმუშაონ ნომინალურ „ხორცსა და სისხლში“; ბრედ ბერდის მიერ „შეუსრულებელი მისია: მოჩვენებათა პროტოკოლის“ გამოცოცხლების გარდა, მათ შექმნეს ძვირი, ტექნიკურად ამბიციური და დრამატულად უმოქმედო ფილმები, როგორიცაა „ჯონ კარტერი“ და ბერდის „ხვალის მიწა“. სტენტონის ახალი ფილმი „თვალის დახამხამებაში“ (In The Blink Of An Eye) რაღაც განსხვავებულია. ის უფრო მცირე მასშტაბისაა, უფრო ზრდასრულია შინაარსით და მიდრეკილია დიდი კითხვების დასმისკენ, მაგალითად: „რა მოხდება, თუ ერთ-ერთი ასეთი დრამატულად ინერტული სამეცნიერო ფანტასტიკის ფილმი არც ისე ძვირი იქნებოდა?" ფილმის დროში მოგზაური სამნაწილიანი სიუჟეტი, სცენარისტ კოლბი დეისგან, წააგავს „ღრუბლის ატლასს“, რობერტ ზემეკისის „აქ“-ის გამარტივებული ვერსიით, ტომ ჰენქსის გარეშე. ძვ.წ. დაახლოებით 45,000 წელს, ნეანდერტალელი წყვილი (ხორხე ვარგასი და ტანაია ბიტი), ეკრანზე უცნაურად იდენტიფიცირებული ანიმაციის დონის საყვარელი სახელებით — თორნი და ჰერა — ცდილობს ოჯახის გაზრდას სადღაც, თვალწარმტაც, მაგრამ ზოგჯერ მაინც საშიშ სანაპიროზე. 2025 წელს და მის შემდგომ, ანთროპოლოგიის ასპირანტი კლერი (რაშიდა ჯონსი) ებრძვის დედის მოკვდავობას, ყოყმანით იწყებს ურთიერთობას თანასტუდენტ გრეგთან (დევიდ დიგსი). და 400 წლის შემდეგ, ქოქლი (ქეით მაკკინონი) ერთადერთი ადამიანია კოსმოსურ ხომალდზე, რომელიც ევალება ემბრიონების ჯგუფის დაცვას, რომლებიც განკუთვნილია შორეული პლანეტის დასასახლებლად, რომელიც ემზადება მათი საბოლოო ჩამოსვლისთვის. ამ სამ სიუჟეტურ ხაზს შორის არსებობს უფრო ფორმალური კავშირები — თავიდან ნაგულისხმევი, შემდეგ ღიად გამოხატული, შემდეგ კი ხაზგასმული ფილმის 94-წუთიანი დროის გასვლისას. უფრო მეტიც, მათი ერთმანეთთან დამაკავშირებელი მონტაჟი საოცრად უსიცოცხლოა; არცერთი სცენა დიდხანს არ გრძელდება, მაგრამ არ არსებობს შიდა ტერენს მალიკის მსგავსი რიტმი ან ადრეული პოლ თომას ანდერსონის მონტაჟის ძალა მათი მოუხერხებელი შედარებების მიღმა. ზოგჯერ „თვალის დახამხამებაში“ ახერხებს მსგავსი ხმების (ტელეფონების ან მაღვიძარების ზუზუნი საუკუნეების მანძილზე) ან გამოსახულებების (ვხედავთ ნეანდერტალელის ხელის ანაბეჭდს; გადავდივართ კლერზე, რომელიც წმენდს გაქვავებულ ხელს) საყვარელ შეხამებას, თითქოსდა ელემენტარული მელოდია გაისმის მუსიკოსის მიერ გამების დაკვრისას. ეს არის სტენტონის მიერ შეგროვებული იმპულსი, რომელიც წინსვლას წინ გადახრად მიიჩნევს. ეს არ არის კარგი ნიშანი მწუხარებაზე დაფუძნებული ქვესიუჟეტისთვის, როდესაც სცენები არ არის სრულად ნათელი, ნამდვილად გარდაიცვალა თუ არა ამ მწუხარების საგანი. ამ ისტორიებიდან ორი ნიმუში მართლაც ჩნდება. ერთი არის ცუდი მსახიობობის საოცარი ერთგვაროვნება ყველა დროის პერიოდში, განსაკუთრებით ნეანდერტალელის შემდგომ სცენებში. ზოგჯერ ტიპური კომიკური მსახიობის უფრო სერიოზული მიზნებისთვის გამოყენება შეიძლება გამანადგურებლად ეფექტური იყოს; სტენტონი, როგორც ჩანს, მუშაობს იმ ვარაუდით, რომ უბრალოდ გაკეთება არის ბრძოლის უმეტესი ნაწილი. ჯონსი და მაკკინონი გამოირჩევიან შესრულების პირდაპირობით, ჯონსი უფრო რეალისტურია, მაკკინონი კი, როგორც წესი, უფრო ექსცენტრიული, რის შედეგადაც არცერთი მათი პერსონაჟი არ გადმოსცემს რაიმე ფარულ სიღრმეს, რადგან მასალა ზედაპირებზე სრიალებს. (ასევე, 40-იან წლებში მყოფი ჯონსის ასპირანტად მიღება, ფილმში, რომელიც თითქოსდა ადამიანის დროის ლიმიტებს ითვალისწინებს და მისი ასაკის არასდროს ხსენება, გაშვებულ შესაძლებლობას ან უბრალოდ არასწორ ქასთინგს ჰგავს.) პერსონაჟები ყოველთვის მეტ-ნაკლებად ზუსტად ამბობენ იმას, რასაც გრძნობენ, და შესრულებას მეორე დონე არ აქვს. მათ ძლივს აქვთ პირველი დონე; ისინი უფრო კომფორტულად იგრძნობდნენ თავს ტექნოლოგიური კომპანიის მიერ სპონსორობით შექმნილ სატელევიზიო ანთოლოგიაში, რომელიც დაგვიანებით შევიდა სტრიმინგ კონტენტის თამაშში. რაც „თვალის დახამხამებაში“-ს მიჰყავს მის სხვა, კიდევ უფრო ნაკლებად მიმზიდველ ნიმუშამდე, რომელიც პიქსარის სილიკონის ველის წარმოშობიდან პირდაპირ გადაცემულ სიგნალს ჰგავს. სიუჟეტური ელემენტებით, რომლებიც ეხება ქოქლის მეგობრობას ხელოვნური ინტელექტის სისტემასთან, რომელიც კოსმოსური ხომალდის მართვაში ეხმარება, ახალი პლანეტის კოლონიზაციის გადამწყვეტ მისიას, რევოლუციურ ტექნოლოგიას, რომელიც ადამიანის დაბერების დაძლევას უზრუნველყოფს, და კლერის მიერ შვილის სახლში სწავლების სავარაუდოდ უზარმაზარ სამუშაოს, „თვალის დახამხამებაში“ იკითხება, როგორც ტექნო-ბროების უაზრო გამოსვლისთვის მომზადებული ჩანაწერების არეულობა. კონკრეტულად, ის გასაოცრად ილონ მასკის სტილშია. არის სტანდარტული ფორმალური მინიშნება სიცოცხლის აზრზე, რომელიც მის შეზღუდვებში მოიძებნება და ადამიანთა რასის უწყვეტობაში არსებულ მუდმივობაზე, თუმცა ფილმი, როგორც ჩანს, გვერდს უვლის სრულ დისტოპიას, რომელიც სადღაც კლერისა და ქოქლის ისტორიებს შორის ჩნდება — არა იმისთვის, რომ მაყურებელი შეაძრწუნოს ან უფრო დიდ ფილოსოფიაში გააერთიანოს, არამედ იმისთვის, რომ ის გარდაუვალობად ჩათვალოს. უბრალოდ კიდევ ერთი უცნაურობა ცხოვრების გიჟურ, მშვენიერ ხალიჩაში. რაც ნამდვილად აკლია, არ არის კიდევ ერთი სიუჟეტური ხაზი, არამედ ნამდვილი ადამიანური ურთიერთქმედების ყოველგვარი გრძნობა. ეს განსაკუთრებით ასუსტებს კლერისა და გრეგის არათანმიმდევრულ ურთიერთობას, რომელიც შესაძლოა, პიქსარის კურსდამთავრებულების მიერ ვიბრატორის პირველ გამოსახვას მოიცავს, თუმცა სექსუალურობის მიმართ მაინც ღრმად მორცხვად გამოიყურება.