ფილმის მიმოხილვა: „სასტვენი“ – ნაცნობი საშინელება სიახლის გარეშე

სიუჟეტი: სკოლის მოსწავლეების უჩვეულო ჯგუფი შემთხვევით აღმოაჩენს დაწყევლილ ნივთს, ძველ აცტეკურ სიკვდილის სასტვენს. ისინი აღმოაჩენენ, რომ სასტვენის ჩაბერვა და მისგან გამოსული საშინელი ხმა მათ მომავალ სიკვდილს მოუხმობს, რათა მათზე ინადიროს. მიმოხილვა: ჰორორის ჟანრში ყოველთვის მაოცებს ის, თუ რამდენად ხშირად შეიძლება მსგავსი კონცეფცია განმეორდეს. მთავარი უფრო განხორციელებაა, ვიდრე ორიგინალურობა, და ეს ნიშნავს, რომ დროდადრო საკმაოდ მსგავს ფილმებს ვხედავთ. და ნამდვილად ისეთი შეგრძნებაა, თითქოს „სასტვენი“ უკვე მრავალჯერ გვინახავს. ფილმი მოგვითხრობს სკოლის მოსწავლეების ჯგუფზე, რომლებიც აცტეკურ სიკვდილის სასტვენს აღმოაჩენენ, რაც მათ მომავალ სიკვდილს მოუწოდებს მათზე სანადიროდ. დაწყევლილი ობიექტი თინეიჯერებს კლავს? „ტარო“ და „სურვილების ასრულება“ მხოლოდ რამდენიმეა, რაც მახსენდება. სიუჟეტი ძალიან „ნაცნობია, უკვე ნანახი“, მაგრამ რეალურად, როგორია განხორციელება? არც ისე შთამბეჭდავია... „სასტვენის“ ერთ-ერთი ყველაზე დიდი პრობლემა ის არის, რომ სიკვდილის სასტვენიდან არაფერია მოსაპოვებელი. ჩვეულებრივ, რაიმე დადებითი შედეგი არსებობს, რაც დაწყევლილ ობიექტს მიმზიდველს ხდის. ამის ნაცვლად, ეს პერსონაჟები სასტვენს იყენებენ, მიუხედავად იმისა, რომ მათთვის არანაირი რეალური დადებითი სარგებელი არ მოაქვს. მაშ, რატომ აგრძელებენ ადამიანები მის გამოყენებას?! არაფერია მოსაპოვებელი და საშინლად გამოიყურება. არ დაადოთ პირი ამ ნივთს! ერთ მომენტში, ორ პერსონაჟს შორის რომანტიკული ურთიერთობა ვითარდება ამ სიკვდილის შუაგულში, რაც კიდევ უფრო ამცირებს სიტუაციის სერიოზულობას. ეს სამწუხაროა, რადგან მომავალი სიკვდილის კონცეფცია, რომელიც შენზე ახდენს გავლენას, საკმაოდ საინტერესოა. ისინი საკმაოდ „ფინალური დანიშნულების“ მსგავს მიდგომას იყენებენ, ზოგიერთი გადაჭარბებული სიკვდილით, მაგრამ ეს უფრო ზებუნებრივი ხასიათისაა. ეს უფრო მოჩვენებებს ჰგავს, რომლებიც ხალხს აწუხებენ და შემდეგ უკიდურესად ძალადობრივი გზით კლავენ. ვვარაუდობ, ამ სასტვენს გაუმართლა, რომ არცერთი ბავშვი არ აპირებდა მშვიდად სიკვდილს ძილში, თორემ ეს საკმაოდ უინტერესო მკვლელობა იქნებოდა. „სასტვენის“ პერსონაჟები უკიდურესად სუსტები არიან და 90-იანი წლების ფილმების სტერეოტიპებს ჰგვანან. აქ გვყავს ახალი გოგონა, მისი მარტოსული ბიძაშვილი, ორი მოძალადე და ორი პოპულარული გოგონა, რომლებსაც კავშირი აქვთ არაპოპულარულ ბავშვებთან. რატომ არის რამდენიმე ზუსტად იგივე ტიპის პერსონაჟი? ეს გონებასაბნევი სისულელეა, და ფილმისთვის, სადაც ამ ადამიანებზე უნდა ზრუნავდე, მე უბრალოდ ველოდებოდი მათ საბოლოო დაღუპვას. დიალოგი იმდენად არაბუნებრივია და ხშირად უფრო უნებლიე სახალისო მომენტებს იწვევს, ვიდრე რაიმე დამაჯერებელს. ამ სკოლის მოსწავლეების ლაპარაკის მოსმენა გამაღიზიანებელია. ყოველთვის მომწონდა დაფნე კინი და სოფი ნელისი, მაგრამ აქ მათ ბევრი არაფერი აქვთ გასაკეთებელი. მათი პერსონაჟები ერთმანეთს შეუყვარდებათ, მაგრამ ეს ძალიან იძულებითი ჩანს და მათ შორის არანაირი ქიმია არ არის. კარგია, რომ ფილმი ლესბოსურ ურთიერთობებს ყოველდღიურ ამბად წარმოაჩენს და არა რაღაც დიდებულ ჟესტად, მაგრამ იქ ნაპერწკალი არ არის. ნიკ ფროსტიც ჩნდება, როგორც პერსონაჟი, რომელიც მხოლოდ განმარტებითი ფუნქციის მატარებელია და ადვილად მოსაკლავი. და არ ვარ დარწმუნებული, შევძლებ თუ არა ოდესმე სცენის სერიოზულად აღქმას, როდესაც პერსონაჟს ცხენი ჰქვია და ხალხი შეშინებული ყვირის ამ სახელს. ყველაზე ცუდი პერსონაჟი ნოა ჰაგერტია, რომელსაც პერსი ჰაინს უაითი განასახიერებს. ის ადგილობრივი ეკლესიის ახალგაზრდული ლიდერია, რომელიც ასევე… ნარკოდილერია? შესაძლოა, ეს კარგად იქნებოდა გაკეთებული, მაგრამ ის იმდენად გადაჭარბებულად ბოროტია თავისი პირველივე გამოჩენიდან, რომ მისი სერიოზულად აღქმაც კი რთულია. მისი არსებობა მხოლოდ იმისთვისაა, რომ დასასრულთან დაკავშირებული რაღაც დაასრულოს, მისი ბოროტება კი სხვა პერსონაჟებს ყოველგვარი დანაშაულისგან განთავისუფლებაში ეხმარება. მაგრამ, როგორც ამ ფილმში ბევრი ადამიანი, ისიც უბრალოდ კარიკატურაა და არასოდეს იგრძნობა ნამდვილ ცოცხალ ადამიანად. ყოველი პერსონაჟი უბრალოდ ამ ამბის გადმოსაცემად არის შექმნილი, ნაცვლად იმისა, რომ ეს მოვლენები მოხდეს იმ ადამიანებთან, რომლებსაც რეალურად რაიმე განზომილება აქვთ. ყველაფერი საშინელი არ არის, რადგან არის რამდენიმე შესანიშნავი ვიზუალი, სადაც „სპირალის ლაბირინთი“ ნამდვილად გამორჩეულია. რეჟისორ კორინ ჰარდის ზოგჯერ საინტერესო ხედვა აქვს. ზოგიერთი სიკვდილი ძალიან შთამბეჭდავია, განსაკუთრებით ძალადობრივი გზით განხორციელებული ბოლო რამდენიმე. მანქანისა და მექანიზმების ავარიები განსაკუთრებით სასტიკი იყო და კარგად იყო შესრულებული. თუ ფილმში მეტი ასეთი იქნებოდა და ცოტა მეტ დროს დაუთმობდნენ სასტვენის წესებს, მას ოდნავ მეტი პოტენციალი ექნებოდა. მაგრამ წესები საშინლად არათანმიმდევრულია. ერთი პერსონაჟი სასტვენის ჩაბერვიდან ერთ საათში კვდება, სხვები კი დღეების შემდეგ. თავიდან მეგონა, რომ ეს დაკავშირებული იყო მათი სიკვდილის დროის სიახლოვესთან, მაგრამ არა. ეს ყველაფერი სრულიად შემთხვევითია. რამდენიმე ჰორორის რეჟისორია ნახსენები: „მუსკიეტის სიგარები“ (ფილმის „IT“ რეჟისორის, ენდისთვის) და „მისტერ კრეივენი“ (ცხადია, უესისთვის). დარწმუნებული ვარ, სხვა მინიშნებებიც იყო, რომლებიც გამომრჩა, მაგრამ ეს კიდევ ერთი ელემენტია, რაც ამას ადრინდელი ათწლეულის ჰორორ ფილმად აქცევს, რადგან ეს უკვე გაცვეთილი ტროპია. ნამდვილად არ მომეწონა „სასტვენთან“ გატარებული დრო. რამდენიმე შთამბეჭდავი სიკვდილის გარდა, ეს ისეთი ფილმია, რომელსაც 2010-იან წლებში სტრიმინგზე ვუყურებდი. პერსონაჟები პირდაპირ მიუღებლები არიან და მათი ბედის მიმართ გულგრილი ხარ.