ფინ ბენეტი „შვიდი სამეფოს რაინდის“ როლზე: რატომ ნანობს ის ტარგარიენების წინა განსახიერებების ნახვას და რას ფიქრობს ჯორჯ რ. რ. მარტინზე

გამოიწერეთ The Hollywood Reporter-ის სრული წვდომისთვის. გამოიწერეთ The Hollywood Reporter-ის სრული წვდომისთვის. HBO-ს უახლესი „ტახტების“ სპინოფის ბრიტანელი ვარსკვლავი ხსნის, რატომ ნანობს, რომ წინა ტარგარიენების განსახიერებები უნახავს, და საუბრობს ჯორჯ რ. რ. მარტინთან შეხვედრასა და პრინც აერიონის როლზე: „მენატრება პარიკი, მენატრება აბჯარი, მენატრება ყველა ჩემი მეგობარი გადასაღებ მოედანზე. მაგრამ ის არ მენატრება.“ ლილი ფორდის მიერ [ეს ამბავი შეიცავს სპოილერებს „შვიდი სამეფოს რაინდის“ პირველი სეზონის, მესამე ეპიზოდიდან.] ფინ ბენეტს, გარკვეულწილად, ენატრება კარგი ბიჭის როლის თამაში. „არსებობს ხანმოკლე კათარზისი,“ - უყვება ბრიტანელი ვარსკვლავი The Hollywood Reporter-ს ბოროტმოქმედის როლზე. „მაგრამ მე ისევ მინდა ვიყო კარგი ბიჭი. ადრე მითამაშია ძალიან კარგი პერსონაჟები და მენატრება ისინი — არ ვარ დარწმუნებული, რომ აერიონი მენატრება ასეთი თვალსაზრისით.“ შეიძლება გეპატიოთ, თუ იფიქრებდით, რომ ის სიამოვნებით თამაშობს ტარგარიენის პრინცს HBO-ს უახლეს „ტახტების“ სპინოფში, „შვიდი სამეფოს რაინდი“. ბენეტის შესრულების მაგნეტიზმი – თავდაჯერებული, მხიარული და ეშმაკურად ბოროტი – იმდენად ძლიერია, რომ ძნელია წარმოიდგინო, რომ მას სრულად არ სიამოვნებდა როლი. ირა პარკერის ექვსნაწილიან სერიალში, რომელიც ჯორჯ რ. რ. მარტინის ნოველების „დანკისა და ეგგის ზღაპრების“ მიხედვითაა გადაღებული, ჩვენ მივყვებით ვარსკვლავ პიტერ კლაფის (სერ დანკან მაღალი) და 9 წლის დექსტერ სოლ ანსელს (მისი ახალგაზრდა იარაღის მატარებელი, ეგგი), რომლებიც ყველა სახის დაბრკოლებას აწყდებიან დანკის მცდელობაში, გაცდეს თავის დაბალ რანგს, როგორც „ღობის რაინდი“. ყველაფერი ეშფორდში დასრულდა, სადაც ჩვენი თითქმის ორმეტრიანი პროტაგონისტი ცხენოსანთა ტურნირში მონაწილეობისთვის იბრძვის. ყოველკვირეულად ახალი ეპიზოდების გამოსვლისას, ფანებს მიეცათ საშუალება, ვესტეროსის კონტენტი ენახათ ისეთი შოუს სახით, რომელიც ნაკლებად ჭადრაკის პოლიტიკასა და დაუნდობელ ომზეა ორიენტირებული და უფრო მეტად კომედიურ, „ღარიბიდან მდიდრამდე“ ისტორიებს მოგვითხრობს. ანუ, სანამ მესამე ეპიზოდი კვირა საღამოს გამოვიდოდა. „პრესისა და ონლაინ კომენტარების დიდი ნაწილი „შვიდი სამეფოს“ შესახებ აქამდე იყო: „ეს ძალიან მსუბუქი, უდანაშაულო შოუა,““ - აგრძელებს ბენეტი, რომლის სხვა ნამუშევრებში შედის „შავი მტრედები“, „ომი“ და „ნამდვილი დეტექტივი“ ჯოდი ფოსტერთან ერთად. „ახლა, ჩვენ გვიწევს რთული არჩევანის გაკეთება, როგორც დანკს და როგორც მაყურებელს — ვფიქრობ, ეს ამაღელვებელია, რომ ჩვენ ვშორდებით მსუბუქ ხალისიანობას და ვუბრუნდებით რაღაც უფრო ნაცნობს,“ - დასძენს ის, რაც გულისხმობს „შვიდი სამეფოს“ თანამოძმეების, „სამეფო კარის თამაშებისა“ და „დრაკონის სახლის“ უფრო ბნელ შინაარსს. იმ შემთხვევაში, თუ წიგნები არ წაგიკითხავთ (და არ გეშინიათ საკმაოდ დიდი სპოილერების), მესამე ეპიზოდი დასრულდა ცეცხლოვანი დაპირისპირებით, როდესაც დანკი ცდილობს გადაარჩინოს დორნელი მარიონეტების ოსტატი, რომელიც მოეწონა (ტანზინ კროუფორდი). ის კარავში შეიჭრება და შეაწყვეტინებს აერიონსა და მის თანამზრახველებს, რომლებიც მას თითებს უმტვრევენ, როგორც სასჯელს მისი მკრეხელური, დრაკონის შესახებ მოთხრობებისთვის. და როდესაც აერიონი სიხარულით ხვდება, რომ შეუძლია გამოიყენოს ეს შესაძლებლობა დანკის დასაჭერად, მისი რაინდები შეაჩერა ეგგის ბრძანებამ, რომელიც აღმოჩნდა ტარგარიენების უმცროსი ძმა, ეგონი, რკინის ტახტის მემკვიდრის ძმისშვილი. „ეს ახლა ამოწმებს დანკის მსოფლმხედველობას,“ - ამბობს ბენეტი იმაზე, თუ სად მიდის ჩვენი წამყვანი დუეტი აქედან. „ეგგი მისი ერთადერთი მეგობარია ამ ახალ სამყაროში, ოსტატის გარეშე. მას არავინ ჰყავს.“ ქვემოთ, ბენეტი საუბრობს „ტახტების“ სამყაროში გაწევრიანებაზე. ის მოგვითხრობს მარტინთან ერთად ინგლისის ისტორიაზე გიჟურ საუბრებზე, თუ რატომ დასჭირდა მას აერიონის გასაგებად ცოტა დრო, და რატომ ნანობს, რომ არასოდეს უნახავს ტარგარიენების სხვა განსახიერებები: „ემილია კლარკი „სამეფო კარის თამაშებში“ თითქმის წინასწარმეტყველივითაა. ის ისეთი სტოიკური და მშვიდია, მაგრამ ზედაპირის ქვეშ ნამდვილი ცეცხლი დუღს. ეს, ალბათ, ერთგვარი შეფასება იყო, რომ დავინახე, რა საზღვრები აქვს იმას, რისი გაკეთებაც შემიძლია და რა მუშაობს ჩემთვის.“ იცოდით, რომ ტარგარიენის როლზე გადიოდით ქასთინგს? კი. ეს იყო ჩემი პირველი ქასთინგი „სამეფო კარის თამაშების“ ნებისმიერი სახის შოუსთვის. გამომიგზავნეს ქასთინგი. წავედი. წავიკითხე წიგნი, ფაქტობრივად, ამიტომ მქონდა წარმოდგენა, ვის ვთამაშობდი. მაგრამ სხვა წიგნების წაკითხვის შემდეგ, ნამდვილად შევამჩნიე, რომ ეს წიგნი ნამდვილად განსხვავდებოდა ნარატივისა და პერსპექტივის თვალსაზრისით. ყველაფერი დანკის თვალთახედვით არის ფოკუსირებული — რაც ორ რამეს ნიშნავს: პირველი, ის გავლენას ახდენს ყველა გადაწყვეტილებაზე, რომელსაც მსახიობი იღებს. და მეორე, ვფიქრობ, ბევრი პრესა, ბევრი ადამიანი ონლაინში, კომენტარს აკეთებდა შოუს ტონალობის ძალიან, ძალიან განსხვავებულად აღქმაზე. ვიტყოდი, რომ თითქმის შეუძლებელია ამ წიგნების გაცოცხლება ტონალური ცვლილების გარეშე. ასე რომ, ეს იყო რამდენიმე რამ, რაზეც ვფიქრობდი. მივედი, გავიარე ქასთინგი. ერთი კვირით ადრე ვრეპეტიციობდი, სცენებს ხმამაღლა ვკითხულობდი, სხვადასხვა გზით ვცდილობდი, და მივედი დასკვნამდე, რომ ეს 100 პროცენტით არ იყო ჩემთვის, მაგრამ მაინც ვაპირებდი წასვლას და შანსის მიცემას. რატომ? ბევრი მეკითხებოდა: „შთაგონებული იყავით თუ არა ტარგარიენების რომელიმე შესრულებით „დრაკონის სახლში“ ან „სამეფო კარის თამაშებში“?“ და ძნელია, არ იყო. ყველა ეს მსახიობი იმდენად ბრწყინვალეა თავის საქმეში, მაგრამ ისინი რაღაც საკმაოდ რთულს აკეთებენ. ეს ძალიან სტოიკური და სერიოზულია.