თუ ტარგარიენთა სახლის წევრებს რაიმე განსაკუთრებით უყვართ, ეს შიდა ოჯახური დაპირისპირებებია. მიუხედავად იმისა, რომ „სამეფო კარის თამაშებმა“ ეს უძველესი სახლი ნანგრევებად ქცეული წარმოაჩინა, მრავალ კონტინენტზე მიმოფანტული რამდენიმე დარჩენილი წევრით, „დრაკონის სახლმა“ დრაკონის მხედრები პიკურ სიძლიერეში წარმოადგინა, სამარცხვინო „დრაკონების ცეკვამდე“ პერიოდში. ტარგარიენების ამ სამოქალაქო ომის შედეგებს დიდი გამოძახილი ჰქონდა, ხოლო უკანასკნელი დრაკონების სიკვდილმა ოდესღაც ძლევამოსილი სახლის ნელი დაცემა მოასწავა. შეიძლებოდა გვეფიქრა, რომ სრულმასშტაბიანი სამოქალაქო ომი ტარგარიენთა უკანასკნელი შიდა კონფლიქტი იქნებოდა, მით უმეტეს, რომ დრაკონები აღარ არსებობდნენ, რომლებზეც იარაღის სახით შეიძლება დაყრდნობილიყვნენ. თუმცა, განუწყვეტელი უთანხმოება „დრაკონების ცეკვის“ შემდეგაც გაგრძელდა. გულშემატკივრებს პირველი ბლექფაირის აჯანყება „სამეფო კარის თამაშების“ უახლეს სპინ-ოფში, „შვიდი სამეფოს რაინდში“ გააცნეს, რომელიც მთავარი გმირის, სერ დანკან მაღლის ბავშვობაში ხდება. პირველი სეზონის მე-5 ეპიზოდი, „დედის სახელზე“ (In the Name of the Mother), რომელიც სეზონის ბოლო ეპიზოდის წინმსწრებია, წარმოაჩენს ახალგაზრდა დანკსა და მის მეგობარ რეიფს, რომლებიც ომით დაყოფილ სამეფოში გადარჩენას ცდილობენ, პარალელურად კი, დღევანდელი დანკი შვიდთა სასამართლოში სიცოცხლისთვის იბრძვის. წარმოგიდგენთ პირველი ბლექფაირის აჯანყების, ვესტეროსში ტარგარიენთა უახლესი სამოქალაქო ომის, ყოვლისმომცველ ანალიზს. პირველი ბლექფაირის აჯანყება თითქმის ერთი წელი გაგრძელდა და სრულად 196 A.C. წელს მოხდა, „შვიდი სამეფოს რაინდის“ მოვლენებამდე 13 წლით ადრე. ის მეფე დეირონ II ტარგარიენის, სერიალის ამჟამინდელი მონარქის, მხარდამჭერებსა და მის ნახევარძმას, დეიმონ I ბლექფაირს შორის გაიმართა. წინა მეფეს, ეგონ IV-ს, ასევე ცნობილს, როგორც ეგონ უღირსს, თავის მეუღლესთან, დედოფალ ნეირის ტარგარიენთან, კანონიერი ვაჟი, დეირონი ჰყავდა. თუმცა, მისი უკანონო ვაჟის, დეიმონის დედა ეგონის ბიძაშვილი, დეინა ტარგარიენი იყო (როგორ არ უნდა გიყვარდეს ტარგარიენების ინცესტი). დეიმონი უგულებელყოფილი იყო თავისი უკანონო შვილობის სტატუსის გამო, სანამ მამამისმა რაინდად არ აკურთხა საჭურველთმტვირთველთა ტურნირის შემდეგ, გადასცა რა მას „ბლექფაირი“, ტარგარიენთა სახლის ვალირიული ხმალი. (ამიტომაც იყენებდა დეიმონი „ბლექფაირის“ მეტსახელს აჯანყების დროს.) ეგონმა საბოლოოდ სიკვდილის სარეცელზე მყოფმა მოახდინა თავისი მრავალი უკანონო შვილის ლეგიტიმაცია, სანამ დეირონი სამეფო ტახტზე ავიდოდა. დეირონი ცნობილია იმით, რომ მან დორნი საბოლოოდ შვიდი სამეფოს შემადგენლობაში მოაქცია თავისი მმართველობის დროს, თავისი უმცროსი დის, დეინერისის (არა ის დეინერისი) პრინც მარონ მარტელზე დაქორწინებით. დეირონმა ასევე მიანიჭა დორნს განსაკუთრებული შეღავათები და დათმობები გარკვეულ კანონებთან დაკავშირებით, რამაც დორნული მარკების ლორდების უკმაყოფილება გამოიწვია. მათ სჯეროდათ, რომ დორნელებს ზედმეტი ძალაუფლება ჰქონდათ სამეფო კარზე. ამასობაში, ჭორები დეირონის ბიოლოგიური მამის (შესაძლოა ეიმონ ტარგარიენის, მეფე ვიზერის II ტარგარიენის ვაჟის) შესახებ ვესტეროსში გავრცელდა. მისი ლეგიტიმურობა კითხვის ნიშნის ქვეშ დადგა. დეიმონმა დაიწყო თავისი უკანონო შვილობის სტატუსის სიძულვილი და გრძნობდა, რომ მას უკეთესი პრეტენზია ჰქონდა რკინის ტახტზე, ვიდრე დეირონს. ვარაუდობენ, რომ დეიმონის უმცროსმა ნახევარძმამ, ეგორ რივერსმა, ასევე ცნობილმა როგორც „მწარე ფოლადმა“ (Bittersteel), მას საჭირო ბიძგი მისცა გვირგვინისთვის ომის გამოსაცხადებლად. პირველმა ბლექფაირის აჯანყებამ ასეთ მოკლე დროში შეძრა სამეფო. დეიმონის მიმდევართა უმეტესობა რიჩსა (Reach) და შტორმლენდში (Stormlands) იყო, სადაც ანტი-მარტელის განწყობა ყველაზე ძლიერი იყო. ამბოხებულებსა და როიალისტებს შორის ბრძოლები მთელ ვესტეროსში გაჩაღდა, რაც საბოლოო კონფლიქტში, წითელბალახას მინდვრის ბრძოლაში გადაიზარდა, სადაც დეირონმა გაიმარჯვა. დეირონის ვაჟებმა, პრინცებმა ბეილორმა და მეიკარ ტარგარიენმა, მნიშვნელოვანი როლი ითამაშეს მის გადამწყვეტ გამარჯვებაში. ისინი მოგვიანებით მოხვდნენ სიმღერაში „ჩაქუჩი და გრდემლი“ (The Hammer and the Anvil), რომელიც მოგვითხრობს მათ გამარჯვებულ სტრატეგიაზე ბრძოლის დროს. დეიმონი, თავის მემკვიდრე ეგონ ბლექფაირთან ერთად, ბრძოლის ველზე დაიღუპა, დეირონი კი რკინის ტახტზე დარჩა. „შვიდი სამეფოს რაინდის“ მე-5 ეპიზოდი ნათელს ჰფენს დანკის მღელვარე ბავშვობას, კონკრეტულად კი პირველი ბლექფაირის აჯანყების დასასრულს. უკან გადახედვის თანმიმდევრობა, რომელიც მოქცეულია შვიდთა სასამართლოს დღევანდელ მოვლენებს შორის, აჩვენებს დანკსა და რეიფს, რომლებიც ძარცვავენ დაღუპულ ლორდებსა და რაინდებს, რომლებიც ბრძოლის ველზე არიან მიმოფანტულნი. ეს შეიძლება იყოს წითელბალახას მინდორი, მეფის ნავსაყუდელთან ახლოს. დანკი და რეიფი ცდილობენ გაყიდონ მოპარული ნადავლი მონეტების სანაცვლოდ, რათა თავისუფალ ქალაქებში გაცურვა შეძლონ. „დედის სახელზე“ ოსტატურად წარმოაჩენს ომის დამანგრეველ შედეგებს, კონკრეტულად კი სამეფოს გადატვირთულ დედაქალაქში. ომი მომგებიანია და ყველა, მათ შორის რწყილების უბნის „ქუჩის ბიჭები“, როგორიც დანკი და რეიფი არიან, ცდილობენ ფულის გამომუშავებას იმ დროს, როდესაც რესურსები მწირია. ისედაც საკმარისად ცუდია, რომ ისინი ობოლი ბავშვები არიან, იძულებულნი იყვნენ საკუთარ თავზე დაეყრდნოთ მეფის ნავსაყუდელის სასტიკ, გაღატაკებულ რეგიონში გადასარჩენად, მაგრამ ომი მათ პრობლემებს ათჯერ ამძაფრებს. ამ აჯანყების გამოცდილებამ უდავოდ შეცვალა დანკის ცხოვრების გზა. ეს ალბათ რეიფის გადაწყვეტილების კატალიზატორი იყო, რომ დაეტოვებინა ვესტეროსი უკეთესი ცხოვრებისთვის ესოსში. მას შემდეგ, რაც ალესტერმა რეიფი მოკლა, დანკი ნამდვილად მარტო დარჩა. აზრი აქვს იმას, თუ რატომ ეძებდა ის თავის მხსნელს, სერ არლანს პენიტრედან, რომელმაც საბოლოოდ ბიჭი თავის საჭურველთმტვირთველად აიყვანა. დანკის მიღმა, თუ დეირონმა პირველი ბ.