რაც უფრო მეტად აღადგენთ მიწას, მით მეტ ტერიტორიაზე გექნებათ წვდომა. ეს, თავის მხრივ, ნიშნავს, რომ უფრო მეტ პოკემონს იპოვით და შეძლებთ მეტი მოძრაობის კოპირებას, რომელთაც შეუძლიათ რელიეფზე ზემოქმედება და ა.შ. მრავალი თვალსაზრისით, ეს Animal Crossing-ს ჰგავს, უბრალოდ, ინდივიდუალური ხელსაწყოების ნაცვლად პოკემონების შესაძლებლობებს იყენებთ. შეგიძლიათ გამოიყენოთ სკვირტლის წყლის ჭავლი კრამიტის გასაწმენდად და მცენარეების გასაჯანსაღებლად. ბულბაზავრის ბალახის მოძრაობებით შეგიძლიათ ბუჩქების აღდგენა, რასაც მეტი პოკემონის მოზიდვა შეუძლია. ჩარმანდერის ცეცხლმტყორცნით კი ცეცხლის გაჩენა შეგიძლიათ, რაც ყველას სითბოს შენარჩუნებაში დაეხმარება. სია გრძელდება! ვიტყოდი, რომ ამ თამაშის მთავარი მიმზიდველობა ისაა, რომ იგი დიდწილად ცხოვრების სიმულატორია. ეს არის თამაში, რომელსაც თამაშობთ დავალებების შესასრულებლად და თქვენი კუნძულის მაქსიმალურად საინტერესო გასახდელად. მიუხედავად იმისა, რომ ზოგიერთი განლაგება საკმაოდ ხისტი ჩანდა და მე გარკვეულწილად იძულებული ვიყავი ერთი დავალება მეორის მიყოლებით შემესრულებინა, სანამ წინ წავიდოდი, მაინც მომეჩვენა, რომ საკმაო თავისუფლება მქონდა იმისათვის, რომ ყველაფერი საკუთარი ტემპით მეკეთებინა. შეგიძლიათ ბუჩქების შექმნა ყველგან, სადაც ბალახია და, როგორც ჩანს, წყლის მიფრქვევა თითქმის ყველაფერზე შეგიძლიათ, რათა აღადგინოთ ან გაწმინდოთ ისინი. არის გარკვეული სახის კმაყოფილება იმის დანახვა, თუ როგორ იქცევა გაუკაცრიელებული, დანგრეული ნაკვეთი სიცოცხლით სავსე გაშლილ ბაღად. ინტეგრირებულია დღისა და ღამის ციკლიც, რათა თამაშში დროის დინება ნამდვილად იგრძნოთ. რაც უფრო მეტად აღადგენთ თქვენს ტერიტორიას, მით მეტ პოკემონს იზიდავთ, და მათ შეუძლიათ მისიებიც კი მოგცენ, რომელთა შესრულებითაც პოკემონებს გაახარებთ. მისიების შესრულებისას, ან თუნდაც მისიების ჯილდოდ, დაჯილდოვდებით მასალებით, რომლებიც ხელოსნობისთვის (crafting) შეიძლება გამოიყენოთ. დიტოს (Ditto) სხეულში აქვს ინვენტარის სისტემა და მე მოვახერხე სამუშაო მაგიდის (workbench) პოვნა, რომლის საშუალებითაც შემეძლო ნივთების დამზადება სკამებიდან დაწყებული კოცონებით დამთავრებული. არის საყვარელი კამერის რეჟიმიც, რომელიც ხიბლით სავსეა. ამაზე ყველაზე მეტად ვღელავდი თამაშის მულტიფლეიერის რეჟიმში გატარებული დროის განმავლობაში. მულტიფლეიერის რეჟიმში მე და სხვა მოთამაშეები, ჩვენი Nintendo Switch-ებით, ერთსა და იმავე კუნძულზე ვცხოვრობდით. ყველას შეგვეძლო თავისუფლად გადაადგილება და საქმის კეთება დამოუკიდებლად ან ერთად მუშაობა დავალებების შესასრულებლად. ეს დავალებები მოიცავდა კონკრეტული პოკემონების პოვნას, ან კონკრეტული ნივთების აშენებასა და დამზადებას მას შემდეგ, რაც საჭირო ნაწილებს მოვიპოვებდით კუნძულზე. კუნძული, რომელზეც გამგზავნეს, მნიშვნელოვნად განსხვავდებოდა იმისგან, საიდანაც ძირითადი თამაში დავიწყე. თუმცა, ვერ გავარკვიე, ეს იყო ერთი და იმავე კუნძულის სხვა ნაწილი, თუ სულ სხვა კუნძული. ამ კუნძულზე უფრო მეტი პოკემონი იყო აღმოსაჩენი, ვიდრე ის საწყისი პოკემონები, რომლებიც მთავარი კამპანიის დასაწყისში მყავდა. მიუხედავად იმისა, რომ დავალებების შესრულებასა და ადამიანებთან კოორდინაციას ნამდვილად მოჰქონდა კმაყოფილების გრძნობა, ეს მაინც დიდწილად იგივე იყო, რაც ერთმოთამაშიან სექციაში ვნახე. გასაკეთებელი საქმეების რაოდენობა გაიზარდა, მაგრამ კონტენტი ზუსტად იგივე არ იყო. ასევე, მიუხედავად იმისა, რომ მუსიკა დამამშვიდებელი იყო, მას თან ახლდა ფარული მელანქოლიური ტონი, თითქოს მუდმივად მზარდი ავის მომასწავებელი ატმოსფერო იყო. არ შემეძლო არ მეფიქრა, რომ რაღაც საშინელება უნდა მომხდარიყო, რამაც არა მხოლოდ ადამიანებზე იმოქმედა, არამედ შესაძლოა ხელი შეუწყო იმასაც, თუ რატომ გახდა საჭირო მიწის აღდგენა პირველ რიგში. თამაშში გატარებული დრო შეზღუდული მქონდა, ამიტომ ბევრი რამის სრულად გამოკვლევა ვერ მოვახერხე, მაგრამ რამდენიმე კვირის შემდეგაც კი, ეს კითხვები კვლავ მიტრიალებს თავში. ვიზუალურად თამაში საკმაოდ სტანდარტულად გამოიყურება. მიუხედავად იმისა, რომ პოკემონების მრავალი მოდელი ძალიან ჰგავს იმ 3D მოდელებს, რომლებსაც ბოლო ათი წლის განმავლობაში შევეჩვიე, კრედიტს მივანიჭებ იმას, თუ რამდენად ექსპრესიულები არიან ეს მოდელები. პოკემონების მიერ ემოციების გამოხატვის მანერა ძალიან მომხიბვლელი იყო და მიყვარს დიტოს პატარა სახე. ანიმაციები ცოტათი კრეატიულიც კი ხდება დიტოს შემთხვევაში, გამოიყენება შეკუმშვისა და გაწელვის ტექნიკა დიტოს ანატომიასთან სათამაშოდ, მაგალითად, როგორ ინახავს დიტო ნივთებს საკუთარ თავში. როგორც უკვე აღვნიშნე, მუსიკას გარკვეულწილად სევდიანი ატმოსფერო აქვს. არ მახსოვს, რამე განსაკუთრებით ხალისიანი მომესმინა. შესაძლოა, მეტი მუსიკა განბლოკილიყო, როცა კუნძულის მეტ ელემენტს გავხსნიდი, მაგრამ ვერ შემიძლია ბევრის თქმა იმის შესახებ, თუ რა გრძნობებს იწვევდა ჩემში მუსიკა.